ΡΑΣΟΜΟΝ
Παραγωγή ΤΖΙΝΓΚΟ ΜΙΝΟΥΡΑ
Επιμέλεια παραγωγής ΣΟΤΖΙΡΟ ΜΟΤΟΚΙ
Βασισμένο στο «Στο δάσος» του ΡΥΟΥΝΟΣΟΥΚΕ ΑΚΟΥΤΑΓΚΑΒΑ
Σενάριο: ΑΚΙΡΑ ΚΟΥΡΟΣΑΒΑ και ΣΙΝΟΜΠΟΥ ΧΑΣΙΜΟΤΟ
Διεύθυνση φωτογραφίας ΚΑΖΟΥΟ ΜΙΓΙΑΓΚΑΒΑ
Ήχος ΙΒΑΟ ΟΤΑΝΙ
Σκηνογραφία ΤΑΚΑΣΙ ΜΑΤΣΟΥΓΙΑΜΑ
Μουσική ΦΟΥΜΙΟ ΧΑΓΙΑΣΑΚΑ
Πρωταγωνιστούν
ΤΟΣΙΡΟ ΜΙΦΟΥΝΕ
ΜΑΤΣΙΚΟ ΚΙΟ
ΤΑΚΑΣΙ ΣΙΜΟΥΡΑ
ΜΑΣΑΓΙΟΥΚΙ ΜΟΡΙ
ΜΙΝΟΡΟΥ ΤΣΙΑΚΙ
ΚΙΤΣΙΤΖΙΡΟ ΟΥΕΝΤΑ
ΝΟΡΙΚΟ ΧΟΝΜΑ
ΝΤΑΪΣΟΥΚΕ ΚΑΤΟ
Σκηνοθεσία ΑΚΙΡΑ ΚΟΥΡΟΣΑΒΑ
Δεν καταλαβαίνω. Απλώς δεν καταλαβαίνω.
Δεν βγάζω κανένα νόημα.
Απλώς δεν καταλαβαίνω.
Τι συμβαίνει;
Τι είναι αυτό που δεν καταλαβαίνεις;
Δεν έχω ξανακούσει τόσο παράξενη ιστορία.
Γιατί δεν μου λες τι έγινε;
Τυχαίνει να έχουμε έναν σοφό ιερέα μαζί μας.
Όχι, ούτε ο φημισμένος, σοφός ιερέας του Ναού Κιγιομίζου
έχει ακούσει ιστορία τόσο παράξενη όσο αυτή.
Άρα ξέρεις κάτι γι' αυτή την παράξενη ιστορία;
Αυτός ο άντρας κι εγώ την είδαμε και την ακούσαμε οι ίδιοι.
Πού;
Στην αυλή του δικαστηρίου.
Στο δικαστήριο;
Ένας άντρας δολοφονήθηκε.
Μόνο ένας; Και λοιπόν;
Πάνω σ' αυτή την πύλη,
θα βρεις τουλάχιστον πέντε έξι άταφα πτώματα.
Έχεις δίκιο.
Πόλεμος, σεισμοί, άνεμοι,
φωτιά, λιμός, πανούκλα...
Χρόνο με τον χρόνο, μόνο συμφορές μάς βρίσκουν.
Και οι ληστές πέφτουν πάνω μας κάθε νύχτα.
Έχω δει τόσους άντρες
να σκοτώνονται σαν έντομα,
Μα ούτε κι εγώ έχω ακούσει ποτέ τόσο φρικτή ιστορία.
Ναι. Τόσο φρικτή.
Αυτή τη φορά,
ίσως χάσω οριστικά την πίστη μου στην ανθρώπινη ψυχή.
Είναι χειρότερο από τους ληστές, την πανούκλα,
τον λιμό, τη φωτιά ή τον πόλεμο.
Για άκου δω, παπά.
Φτάνει πια το κήρυγμα.
Ακουγόταν ενδιαφέρον, τουλάχιστον όσο προφυλασσόμουν απ' τη βροχή.
Αλλά αν είναι για κήρυγμα, προτιμώ ν' ακούω τη βροχή.
Άκουσέ με.
Ίσως μπορέσεις να μου πεις τι σημαίνει όλο αυτό.
Δεν καταλαβαίνω τίποτα απ' αυτά τα τρία.
- Ποια τρία; - Ε, να...
Θα σου τα πω όλα.
Ηρέμησε και πες τα μου με την ησυχία σου.
Η βροχή δεν πρόκειται να σταματήσει σύντομα.
ΡΑΣΟΜΟΝ
Ήταν πριν από τρεις μέρες.
Πήγα στο βουνό να κόψω ξύλα.
Έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα να το αναφέρω στην αστυνομία.
Και σήμερα, τρεις μέρες μετά, κλήθηκα να καταθέσω.
Ναι, έτσι είναι.
Εγώ ήμουν που βρήκα πρώτος το πτώμα.
Τι; Είδα κανένα σπαθί ή κάτι τέτοιο;
Όχι, απολύτως τίποτα.
Μόνο ένα γυναικείο καπέλο μπλεγμένο σ' ένα κλαδί,
και το καπέλο ενός σαμουράι που ήταν ποδοπατημένο.
Υπήρχε ένα κομμένο σχοινί κοντά στο πτώμα,
και πιο πέρα, μέσα στα φύλλα,
ένα γυαλιστερό φυλαχτό με κόκκινη επένδυση.
Ναι.
Αυτά ήταν όλα όσα βρήκα, ναι.
Ναι.
Είδα τον δολοφονημένο πριν από τον θάνατό του.
Ήταν πριν από τρεις μέρες, το απόγευμα.
Στον δρόμο από τη Σεκίγιαμα προς τη Γιαμασίνα.
Η γυναίκα φορούσε πέπλο,
γι' αυτό δεν είδα το πρόσωπό της.
Ο άντρας ήταν οπλισμένος με σπαθί,
καθώς και με τόξο και βέλη.
Ποτέ δεν φανταζόμουν
πως θα είχε τέτοια μοίρα.
Η ανθρώπινη ζωή είναι πράγματι εύθραυστη
και παροδική σαν την πρωινή δροσιά.
Τι κρίμα που είχε τέτοιο τέλος.
Λυπάμαι.
Αυτός που έπιασα είναι ο Τατζομάρου.
Ναι, ο διαβόητος ληστής για τον οποίο μιλούν όλοι.
Την τελευταία φορά που παραλίγο να τον πιάσω, είχε την ίδια όψη
και κουβαλούσε το ίδιο σπαθί.
Ήταν πριν δύο μέρες στο σούρουπο, στις όχθες του Κατσούρα...
Τι συμβαίνει;
Είχε 17 βέλη με φτερά αετού,
ένα δερμάτινο τόξο κι ένα άλογο.
Όλα αυτά ανήκαν στον νεκρό, ναι.
Είναι ειρωνεία που ο Τατζομάρου έπεσε από το κλεμμένο άλογο,
σίγουρα ήταν θεία δίκη.
Έπεσα από το άλογο;
Ηλίθιε!
Εκείνη τη μέρα...
Καβαλούσα εκείνο το άλογο και ξαφνικά δίψασα πολύ.
Οπότε, κοντά στην Οσάκα, ήπια από μια πηγή.
Πρέπει να υπήρχε κανένα ψόφιο δηλητηριώδες φίδι πιο πάνω.
Μετά από λίγο, έπαθα έναν τρομερό στομαχόπονο.
Μέχρι να φτάσω στο ποτάμι, δεν κρατιόμουν άλλο.
Οπότε κατέβηκα από το άλογο και κουρνιάστα στα χωράφια.
Έπεσα;
Φυσικά, ένας ηλίθιος μόνο βλακείες σκέφτεται.
Ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα μου κόψεις το κεφάλι,
οπότε δεν πρόκειται να κρύψω τίποτα.
Εγώ, ο Τατζομάρου, σκότωσα εκείνον τον άντρα.
Είδα εκείνο το ζευγάρι πριν τρεις μέρες. Ήταν ένα καυτό απόγευμα.
Ξαφνικά ένα δροσερό αεράκι ανακάτεψε τα φύλλα.
Αν δεν ήταν αυτός ο αέρας, δεν θα τον σκότωνα.
Την είδα για μια στιγμή και μετά χάθηκε.
Ίσως γι' αυτό.
Νόμισα πως είδα θεά.
Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να την κάνω δική μου,
ακόμα κι αν έπρεπε να σκοτώσω τον άντρα της.
Αλλά αν μπορούσα να την αποκτήσω χωρίς φόνο, τόσο το καλύτερο.
Η πρόθεσή μου τότε ήταν να την πάρω χωρίς να σκοτώσω τον άντρα.
Αλλά δεν γινόταν σε εκείνον τον δρόμο προς τη Γιαμασίνα.
Τι θέλεις;
Τι τρέχει;
Μην υποψιάζεσαι.
Βλέπεις; Δεν είναι ωραίο;
Ρίξε μια καλή ματιά.
Υπάρχουν κάτι ερείπια εκεί πέρα.
Όταν έσκαψα το χώμα,
βρήκα έναν σωρό σπαθιά και καθρέφτες.
Τα έθαψα σ' ένα δασάκι πίσω από το βουνό,
για να μην τα βρει κανείς άλλος.
Αν ενδιαφέρεσαι, θα σου τα πουλήσω φτηνά.
Είναι εκεί πέρα.
Προχώρα μπροστά μου.
Εδώ είναι. Πέρα από κείνα τα πεύκα.
Ο άντρας σου αρρώστησε.
Το πρόσωπό της χλόμιασε.
Με κοίταξε με παγωμένα μάτια,
με μια έκφραση άγρια σαν μικρού παιδιού.
Μόλις το είδα αυτό,
ζήλεψα τον άντρα και ξαφνικά τον μίσησα.
Ήθελα να της δείξω πόσο κατάντησε δεμένος σ' εκείνο το πεύκο.
Σκέψεις που δεν υπήρχαν πριν γέμισαν το μυαλό μου.
Δεν είχα ξαναδεί τέτοια αγριότητα σε γυναίκα.
Κι έτσι κατάφερα να την κάνω δική μου χωρίς να σκοτώσω τον άντρα της.
Ακόμα δεν είχα καμία πρόθεση να τον σκοτώσω.
Αλλά τότε...
Περίμενε!
Σταμάτα!
Ή θα πεθάνεις εσύ ή ο άντρας μου.
Ένας από τους δύο πρέπει να πεθάνει.
Να μάθουν δύο άντρες την ντροπή μου είναι χειρότερο κι από τον θάνατο.
Θα πάω
με όποιον επιζήσει.
Έπρεπε λοιπόν να τον σκοτώσω, αλλά ήθελα να το κάνω τίμια.
Πολέμησε γενναία.
Διασταυρώσαμε τα σπαθιά μας 23 φορές.
Το θυμάμαι αυτό γιατί ακόμα τον θαυμάζω.
Κανείς δεν είχε αντέξει μαζί μου πάνω από 20 χτυπήματα.
Τι; Η γυναίκα;
Δεν ξέρω.
Όταν πέθανε ο άντρας, γύρισα προς το μέρος της.
Είχε εξαφανιστεί.
Η μάχη πρέπει να την τρόμαξε και το έσκασε.
Έτρεξα στον δρόμο του βουνού.
Το μόνο που βρήκα ήταν τ' άλογό της να βόσκει ήσυχα.
Με είχε τραβήξει το αγέρωχο πνεύμα της,
αλλά, τελικά, ήταν σαν όλες τις άλλες γυναίκες.
Ούτε που την έψαξα.
Τι; Το σπαθί του;
Το αντάλλαξα στην πόλη με ποτό.
Τι; Το στιλέτο της;
Είχε μαργαριταρένια ένθετα. Έδειχνε πολύτιμο.
Το είχα ξεχάσει εντελώς.
Ήταν ανοησία.
Το μεγαλύτερο λάθος που έκανα ποτέ!
Ακόμα και ανάμεσα στους ληστές,
ο Τατζομάρου φημίζεται ως γυναικάς.
Πέρσι το φθινόπωρο, μια νεαρή σύζυγος πήγε στον ναό
και βρέθηκε νεκρή στα βουνά μαζί με την υπηρέτριά της.
Κι αυτό θα ήταν δουλειά του.
Ποιος ξέρει τι απέγινε εκείνη η γυναίκα που άφησε το άλογό της;
Τέλος πάντων,
εκείνη η γυναίκα εμφανίστηκε στο δικαστήριο.
Κρυβόταν στον ναό όταν τη βρήκε η αστυνομία.
Είναι ψέμα.
Όλα είναι ψέματα. Η ιστορία του Τατζομάρου και της γυναίκας.
Είναι ανθρώπινο να λέμε ψέματα.
Τις περισσότερες φορές δεν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας.
Μπορεί.
Αλλά επειδή οι άνθρωποι είναι αδύναμοι λένε ψέματα,
ακόμα και στον εαυτό τους.
Μην αρχίζεις πάλι τα κηρύγματα.
Δεν με νοιάζει αν είναι ψέμα, αρκεί να έχει πλάκα.
Τι ιστορία είπε η γυναίκα;
Εντελώς διαφορετική από την ιστορία του Τατζομάρου.
Τόσο διαφορετική,
που το πρόσωπό της δεν είχε ίχνος από την αγριότητα που περιέγραψε εκείνος.
Ήταν τόσο δακρυσμένη, σχεδόν αξιολύπητη.
Εκείνος ο άντρας με το μπλε κιμονό,
αφού με βίασε,
ανακοίνωσε περήφανα ότι ήταν ο διαβόητος Τατζομάρου,
και γέλασε κοροϊδευτικά με τον δεμένο άντρα μου.
Πόσο τρομαγμένος
θα πρέπει να ήταν ο άντρας μου.
Όσο περισσότερο πάλευε,
τόσο πιο σφιχτά τον έδεναν τα σχοινιά.
Έτρεξα στο πλευρό του.
Ή μάλλον, προσπάθησα.
Ακόμα και τώρα,
όταν θυμάμαι τα μάτια του,
παγώνει το αίμα μου.
Αυτό που είδα μέσα τους δεν ήταν ούτε θυμός,
ούτε θλίψη,
αλλά ένα παγωμένο φως, ένα βλέμμα αηδίας.
Σταμάτα.
Μην με κοιτάζεις έτσι.
Είναι πολύ σκληρό.
Χτύπα με,
σκότωσέ με,
αλλά μη με κοιτάς έτσι. Σε παρακαλώ, σταμάτα.
Τώρα σκότωσέ με.
Σκότωσέ με αμέσως.
Σταμάτα.
Μην.
Σε παρακαλώ, μην.
Θα πρέπει να λιποθύμησα μετά απ' αυτό.
Όταν συνήλθα και κοίταξα γύρω μου...
Φανταστείτε την ταραχή μου.
Είδα το στιλέτο μου
καρφωμένο στο στήθος του νεκρού άντρα μου.
Ήμουν σε κατάσταση σοκ
και δεν θυμάμαι πώς έφυγα από το δάσος.
Αλλά όταν συνήλθα,
στεκόμουν δίπλα στη λίμνη στους πρόποδες του λόφου.
Έπεσα μέσα στη λίμνη.
Δοκίμασα διάφορα.
Αλλά δεν κατάφερα να αυτοκτονήσω.
Τι να κάνει μια καημένη,
αβοήθητη γυναίκα σαν κι εμένα;
Καταλαβαίνω. Όσο περισσότερα ακούω, τόσο περισσότερο μπερδεύομαι.
Μα οι γυναίκες χρησιμοποιούν τα δάκρυά τους για να ξεγελάσουν τους πάντες.
Ξεγελούν ακόμα και τον εαυτό τους.
Γι' αυτό πρέπει να φυλάγεσαι από την ιστορία της γυναίκας.
Όταν ακούσεις την ιστορία του νεκρού...
Είναι νεκρός.
Πώς μπορεί να πει την ιστορία του;
Μίλησε μέσω μιας πνευματίστριας.
Ψέματα.
Και η δική του ιστορία ήταν ψέματα.
Μα οι νεκροί δεν λένε ψέματα.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Αρνούμαι να πιστέψω πως ο άνθρωπος είναι τόσο διεφθαρμένος.
Όπως θέλεις.
Υπάρχει όμως κανείς που να είναι πραγματικά καλός;
Ίσως η καλοσύνη να είναι απλώς αυταπάτη.
Τι τρομακτικό...
Ο άνθρωπος θέλει απλώς να ξεχάσει τα άσχημα
και να πιστέψει στα επινοημένα καλά πράγματα.
Έτσι είναι πιο εύκολο. - Γελοιότητες.
Άσ' το. Ας ακούσουμε την ιστορία του νεκρού.
Τώρα βρίσκομαι στο σκοτάδι.
Υποφέρω μέσα στο σκοτάδι.
Καταραμένοι όσοι με έριξαν σ' αυτή τη σκοτεινή κόλαση.
Αφού ο ληστής επιτέθηκε στη γυναίκα μου,
προσπάθησε να την παρηγορήσει.
Καθόταν πάνω στα φύλλα, κοιτάζοντας αφηρημένα τα γόνατά της.
Ο ληστής ήταν πανούργος.
Τώρα που η τιμή της είχε αμαυρωθεί,
δεν μπορούσε πια να μείνει με τον άντρα της.
Άφησε τον άντρα σου και γιατί δεν παντρεύεσαι εμένα;
Είπε πως της επιτέθηκε μόνο από αγάπη για εκείνη.
Όταν το άκουσε αυτό,
η γυναίκα μου σήκωσε το βλέμμα σαν υπνωτισμένη.
Δεν μου είχε φανεί ποτέ τόσο όμορφη.
Και ποια ήταν η απάντηση της όμορφης γυναίκας μου στον ληστή
μπροστά στον ανήμπορο άντρα της;
Οπουδήποτε.
Πάρ' με όπου θέλεις.
Αυτό είπε.
Μα αυτή δεν ήταν η μόνη της αμαρτία,
αλλιώς δεν θα υπέφερα έτσι μέσα στο σκοτάδι.
Σκότωσέ τον, σε παρακαλώ.
Όσο ζει, δεν μπορώ να έρθω μαζί σου.
Σκότωσέ τον!
Αυτά τα λόγια ήταν σαν θύελλα που
απειλούσε να με παρασύρει στα βάθη του σκότους.
Έχει ξαναβγεί από ανθρώπινο στόμα κάτι τόσο αποτρόπαιο;
Ακόμα κι ο ληστής χλόμιασε μ' αυτά τα λόγια.
Σκότωσέ τον, σε παρακαλώ.
Τι θέλεις να κάνω μ' αυτήν;
Να τη σκοτώσω ή να τη σώσω; Αρκεί ένα νεύμα.
Γι' αυτά τα λόγια και μόνο,
ήμουν έτοιμος να συγχωρέσω το έγκλημά του.
Να τη σκοτώσω ή να την αφήσω;
Δεν ξέρω πόσες ώρες πέρασαν.
Το έσκασε.
Τώρα έπρεπε να ανησυχώ για τη δική μου μοίρα.
Επικρατούσε απόλυτη σιωπή.
Άκουσα κάποιον να κλαίει.
Κάποιος έκλαιγε.
Ποιος είναι;
Επικρατούσε απόλυτη σιωπή.
Τόση ησυχία.
Ξαφνικά ο ήλιος χάθηκε.
Με τύλιξε μια βαθιά σιωπή.
Έμεινα ξαπλωμένος μέσα στην ακινησία.
Τότε κάποιος με πλησίασε αθόρυβα.
Αυτός ο κάποιος τράβηξε απαλά το στιλέτο
από την καρδιά μου.
Δεν είναι αλήθεια!
Δεν υπήρχε στιλέτο. Τον σκότωσαν με σπαθί.
Τώρα αρχίζει να έχει ενδιαφέρον.
Φαίνεται πως τα είδες όλα.
Γιατί δεν τα είπες στο δικαστήριο;
Δεν ήθελα να μπλεχτώ.
Εδώ μπορείς να μιλήσεις, έτσι;
Πες μας τότε.
Η δική σου ιστορία φαίνεται η πιο ενδιαφέρουσα.
Δεν θέλω να την ακούσω. Φτάνουν οι φρίκες.
Συνήθεις ιστορίες στις μέρες μας.
Άκουσα μάλιστα ότι
ο δαίμονας του Ρασομόν το έσκασε από τη θηριωδία των ανθρώπων.
Έλα τώρα. Πόσα ξέρεις;
Βρήκα το καπέλο της γυναίκας στα βουνά.
Αυτό το είπες ήδη.
Λίγο πιο πέρα, άκουσα μια γυναίκα να κλαίει.
Πίσω από έναν θάμνο,
είδα έναν άντρα δεμένο, μια γυναίκα να κλαίει και τον Τατζομάρου.
Άρα είπες ψέματα ότι βρήκες το πτώμα.
Δεν ήθελα να μπλεχτώ.
Καλά τότε. Συνέχισε.
Τι έκανε ο Τατζομάρου;
Ήταν γονατισμένος και ικέτευε τη γυναίκα να τον συγχωρέσει.
Μέχρι τώρα, όποτε ήθελα να κάνω κάτι κακό, το έκανα.
Έτσι υπέφερα λιγότερο.
Αλλά σήμερα είναι διαφορετικά.
Σε έχω ήδη αποκτήσει, μα σε θέλω ακόμα περισσότερο.
Είναι πολύ δύσκολο.
Σε ικετεύω, γίνε γυναίκα μου.
Ο διαβόητος ληστής Τατζομάρου
σε εκλιπαρεί γονατισμένος.
Αν θέλεις, θα πάψω να είμαι ληστής.
Έχω αρκετά κρυμμένα για να ζήσεις πλουσιοπάροχα.
Κι αν δεν θέλεις τα βρόμικα λεφτά μου, θα δουλέψω.
Θα καταντήσω να πουλάω πραμάτεια στον δρόμο για να σε συντηρώ.
Θα κάνω τα πάντα αν έρθεις μαζί μου.
Παντρέψου με, σε παρακαλώ.
Αν πεις όχι, δεν μου μένει παρά να σε σκοτώσω.
Σε παρακαλώ, πες ναι.
Σταμάτα να κλαις και απάντησέ μου.
Πες μου πως θα γίνεις γυναίκα μου!
Πες το!
Είναι αδύνατον.
Πώς θα μπορούσα εγώ, μια γυναίκα, να πω οτιδήποτε;
Καταλαβαίνω. Εννοείς πως εμείς οι άντρες πρέπει να αποφασίσουμε.
Στάσου!
Δεν ρισκάρω τη ζωή μου για μια τέτοια γυναίκα.
Πέρασες από δύο άντρες. Γιατί δεν αυτοκτονείς;
Απελπιστική κατάσταση.
Δεν θέλω αυτή την ξεδιάντροπη πόρνη. Πάρ' την.
Τώρα πια, προτιμώ να χάσω εκείνη παρά τ' άλογο.
Περίμενε!
Μην μ' ακολουθείς!
Σταμάτα να κλαις. Δεν πιάνει πια αυτό.
Άσ' την ήσυχη. Μην την ταλαιπωρείς.
Οι γυναίκες είναι αδύναμες από φύση.
Εσύ είσαι ο αδύναμος.
Αν είσαι άντρας μου, γιατί δεν σκοτώνεις αυτόν τον άνθρωπο;
Τότε πες μου να αυτοκτονήσω. Αυτό θα έκανε ένας πραγματικός άντρας.
Ούτε κι εσύ είσαι πραγματικός άντρας.
Όταν άκουσα πως είσαι ο Τατζομάρου, σταμάτησα να κλαίω.
Είχα βαρεθεί αυτή την ανούσια καθημερινή φαρσοκωμωδία.
Σκέφτηκα: «Ο Τατζομάρου ίσως με βγάλει απ' αυτό το αδιέξοδο».
«Αν μόνο με έσωζε, θα έκανα τα πάντα γι' αυτόν».
Έτσι σκεφτόμουν.
Μα αποδείχτηκες εξίσου μικροπρεπής με τον άντρα μου.
Να θυμάσαι ένα πράγμα:
Μια γυναίκα αγαπά έναν άντρα που αγαπά με πάθος.
Ένας άντρας πρέπει να κάνει δική του τη γυναίκα με το σπαθί του.
Δεν θέλω να πεθάνω!
Άρα αυτή είναι η αληθινή ιστορία.
Δεν λέω ψέματα. Το είδα με τα ίδια μου τα μάτια.
Αμφιβάλλω.
Είναι αλήθεια. Δεν λέω ψέματα.
Κανείς δεν λέει ψέματα αν παραδέχτηκε ότι θα το κάνει.
Είναι τρομακτικό.
Αν οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον, η γη είναι κόλαση.
Αυτός ο κόσμος είναι κόλαση.
Όχι, εγώ πιστεύω στους ανθρώπους.
Δεν θέλω αυτός ο τόπος να γίνει κόλαση.
Οι φωνές δεν βοηθούν.
Σκέψου το. Από τους τρεις, ποια ιστορία είναι πιστευτή;
Ιδέα δεν έχω.
Τελικά, δεν μπορείς ποτέ να καταλάβεις τι κάνουν οι άνθρωποι.
Τι κάνεις;
Τι σε νοιάζει;
- Αυτό είναι φρικτό! - Φρικτό;
Κάποιος άλλος θα είχε πάρει το κιμονό.
Γιατί να μην το κάνω;
- Είναι κακό. - Κακό;
Και οι γονείς αυτού του μωρού;
Τα έκαναν όλα για τη δική τους απόλαυση και μετά πέταξαν το παιδί;
Είναι κακοί άνθρωποι.
Όχι, κάνεις λάθος.
Κοίτα το φυλαχτό πάνω στο κιμονό.
Αφέθηκε για να προστατεύει το μωρό.
Σκέψου τι τράβηξαν για να εγκαταλείψουν αυτό το βρέφος.
Δεν έχω καιρό να νοιάζομαι για τα αισθήματα του καθενός.
- Είσαι εγωιστής... - Τι κακό έχει αυτό;
Τα σκυλιά ζουν καλύτερα σε τούτον τον κόσμο.
Αν δεν είσαι εγωιστής, δεν επιβιώνεις.
Να πάρει ο διάολος.
Όλοι είναι εγωιστές και ανέντιμοι.
Βρίσκουν δικαιολογίες.
Ο ληστής, η γυναίκα, ο άντρας
κι εσύ!
Κι εσύ δεν είσαι; Για γέλια!
Μπορεί να ξεγέλασες το δικαστήριο, αλλά όχι εμένα.
Τι έκανες λοιπόν με το στιλέτο;
Εκείνο το πολύτιμο με τις μαργαριταρένιες ενθέσεις
που ανέφερε ο Τατζομάρου;
Τι απέγινε; Χάθηκε μέσα στα χόρτα;
Αν δεν το πήρες εσύ, ποιος το έκλεψε;
Φαίνεται πως έχω δίκιο.
Ένας ληστής που αποκαλεί ληστή έναν άλλον. Αυτό ναι που λέγεται υποκρισία.
Έχεις τίποτα άλλο να πεις;
Αν όχι, φεύγω.
Τι κάνεις; Παίρνεις όσα λίγα του απέμειναν;
Έχω έξι παιδιά δικά μου.
Ένα ακόμα δεν θα κάνει διαφορά.
Ντρέπομαι για όσα είπα.
Είναι αναπόφευκτο
να δυσπιστείς απέναντι στους άλλους μια μέρα σαν τη σημερινή.
Εγώ είμαι αυτός που πρέπει να ντρέπεται.
Δεν καταλαβαίνω ούτε την ίδια μου την ψυχή.
Όχι, εγώ σ' ευχαριστώ.
Χάρη σε σένα,
νομίζω πως μπορώ να διατηρήσω την πίστη μου στον άνθρωπο.
Μην το συζητάς.
ΤΕΛΟΣ
Μετάφραση AI, δουλεμένη σε 5 περάσματα subtitles.help/how — δες πώς φτιάχτηκε