Γιούχου!
Σας ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ. Ω! Γεια σας.
Σας ευχαριστώ. Α, εγώ... δεν ξέρω.
Σας ευχαριστώ πολύ. Λοιπόν...
Λοιπόν, έκανα σήμερα εξετάσεις για AIDS.
Εμ...
Δεν έχω κάνει σεξ εδώ και χρόνια, απλώς, εμ...
Ήθελα απλώς να ακούσω κάτι καλό.
Εμ...
Τέλος πάντων. Να...
Αποδείχτηκε ότι έχω AIDS.
Πφφ.
Γαμώτο.
Έτσι το κόλλησα, βασικά. Εγώ...
Ναι. Ξέρατε ότι κολλάς AIDS γαμώντας αρουραίους;
Μπορείς, αλήθεια.
Δεν χρειάζεται καν να είναι γκέι.
Αλλά αυτός ήταν γκέι. Ναι, ήταν γκέι.
Γάμησα έναν γκέι αρουραίο και κόλλησα AIDS.
Πρόσφατα ήμουν σε ένα αεροπλάνο, και με πήρε ο ύπνος.
Δεν μου αρέσει να κοιμάμαι στο αεροπλάνο γιατί δεν θέλω να ξυπνάω εκεί.
Δεν μου αρέσει να ξυπνάω.
Το σιχαίνομαι. Σιχαίνομαι το ξύπνημα.
Είναι η χειρότερη αίσθηση που υπάρχει.
Πρέπει να το κάνεις κάθε...
Έπρεπε σήμερα. Δεν γίνεται να παραλείψεις μέρα.
Είναι άδικο που κάθε μέρα ξεκινάει με ένα απλό...
Αααχ!
Ωωω!
Ω, γαμώτο.
Δεν θέλω να το κάνω.
Δεν θέλω να... το κάνω.
Μου παίρνει κάνα 40 λεπτά για να πω «Εντάξει, εντάξει».
«Εντάξει!»
«Ένας τύπος είσαι, λίγο χοντρός. Σε λίγο τελειώνει.»
«Εντάξει, άντε ακόμα λίγα.»
Αλλά... αλλά το να ξυπνάς στο αεροπλάνο είναι πολύ χειρότερο,
γιατί είναι τέτοιο σοκ, επειδή μόλις ήσουν σε ένα όνειρο,
ήσουν στο υποσυνείδητό σου,
και τώρα βρίσκεσαι ανάμεσα στον κόσμο.
Περνάς από τα βαθιά του εαυτού σου, σε μέρη που δεν γνωρίζεις,
στο να έχεις έναν τύπο δίπλα σου.
Απλώς ένας τύπος είναι εκεί.
Και λες...
Ααα!
Φουφ!
Ξύπνησα στο αεροπλάνο, κι ο διπλανός μου λέει: «Μίλαγες πολύ».
Τον ρώτησα: «Δηλαδή...» Κι αυτός: «Ναι, ήταν αρκετά ρατσιστικά. Τα περισσότερα».
Ναι.
Γαμώτο.
Δεν είμαι ρατσιστής.
Αλλά δικαιούται κανείς να ονειρεύεται, φαντάζομαι. Δεν ξέρω.
Όνειρο είναι.
Δεν μπορώ να είμαι υπεύθυνος για όσα βλέπω στον ύπνο μου.
Στα όνειρά μου δεν είμαι καλός άνθρωπος. Καθόλου.
Πόσες φορές ξυπνήσατε από όνειρο λέγοντας:
«Νομίζω πως τα πήγα περίφημα εκεί μέσα»;
Έχω κάνει φρικτά πράγματα στα όνειρά μου.
Φρικτά.
Είδα κάποτε ότι κατουρούσα ένα μωρό.
Ναι. Σε όλο το όνειρο. Δεν ήταν μόνο σε ένα σημείο.
Ήμουν, όλη νύχτα, «Θεέ μου».
«Δεν θέλω να κατουρήσω αυτό το μωρό».
«Γιατί κατουράω αυτό το μωρό;»
«Για περίμενε, γύρνα εδώ. Περίμενε, α, μπουσουλάει».
«Έι! Το όνειρο είναι να σε κατουράω».
«Περίμενε. Εντάξει, πάτα του το πόδι. Ορίστε».
Όνειρο ήταν.
Ναι. Αναρωτιέμαι τι σημαίνει.
Ρώτησα τον ψυχοθεραπευτή:
Τι σημαίνει πως κατούρησα ένα μωρό στον ύπνο μου;
Κι αυτός απάντησε: «Δεν θέλω να ξανάρθετε εδώ».
Ναι.
Τον καταλαβαίνω. Έχω βαρεθεί κι εγώ αυτές τις μαλακίες.
Μένω στη Νέα Υόρκη, και, εε, δεν μου αρέσει.
Αλλά είναι αργά πια.
Γι' αυτό δεν μου αρέσει. Αγαπώ τη φύση.
Εδώ δεν υπάρχει φύση. Ούτε άγρια ζωή, καταλαβαίνετε;
Μένω στη Νέα Υόρκη 30 χρόνια, και έχω δει μέλισσα μόνο μία φορά.
Είδα... είδα μια μέλισσα το 1997
στην 38η Οδό.
Και ήταν... ήταν νεκρή.
Ναι. Κάποιος πυροβόλησε μια μέλισσα.
Λατρεύω τη φύση.
Μ' αρέσει να πηγαίνω μακριά. Έχετε πάει κάπου με απόλυτη ησυχία;
Ξέρετε; Κοιτάζετε το κινητό σας, και έχει μόνο μία γραμμή.
Και είναι γκέι μπαρ, ξέρετε, απλώς...
γαλήνια.
Όλα συνδέονται στη φύση.
Ξέρετε, τις προάλλες σκεφτόμουν τον ήλιο.
Σκεφτόμουν τον ήλιο,
και σκεφτόμουν πώς οι κόλποι
μοιάζουν με τον ήλιο.
Θεέ μου.
Ο ήλιος και οι κόλποι έχουν κάτι κοινό,
το οποίο είναι ότι και τα δύο...
καταπληκτικά, πρώτα απ' όλα, είναι τόσο ωραία.
Είναι τόσο ωραία.
Δηλαδή, αλήθεια τώρα, οι κόλποι...
Για ένα δευτερόλεπτο. Δώστε μου μια στιγμή.
Σσς. Απλώς... σσς.
Απλώς νιώστε... Απλώς θυμηθείτε.
Γαμ... είναι τόσο καλά.
Ναι.
Και ο ήλιος είναι καταπληκτικός.
Αλλά να πώς συνδέονται.
Επειδή ο ήλιος και οι κόλποι
είναι και οι δύο πηγές ζωής
και χαράς,
αλλά επίσης,
μην τα κοιτάζετε.
Αλήθεια, σοβαρά, μην τα κοιτάζετε.
Απλώς να λέτε: «Ξέρω ότι είναι εκεί, είμαι πολύ ευγνώμων».
Αλλά ποτέ κατευθείαν.
Θα το μετανιώσετε.
Η μαμά μου...
Τι;
Περιμένετε, όχι. Εγώ...
Γαμώτο. Αλλάζω θέμα.
Αλλάζω θέμα.
Χριστέ μου.
Η μαμά μου
είχε έναν πολύ αηδιαστικό κόλπο.
Μπα, δηλαδή, ξέρετε...
Δηλαδή...
Μια χαρά ήταν, ρε παιδί μου.
Όχι, η μαμά μου μού έλεγε διάφορα,
όπως θα έκαναν κι άλλες μανάδες.
Η μητέρα μου έλεγε: «Καλύτερα να φας ό,τι έχεις στο πιάτο
γιατί υπάρχουν παιδιά στην Αφρική που πεθαίνουν της πείνας».
Αργότερα έμαθα πως δεν ίσχυε.
Πέθαιναν από AIDS.
Δεν είχε σημασία πόσο έτρωγα εγώ.
Η μητέρα μου μού έλεγε κι αυτό. Ξέρετε όταν θηλάζει ένα μωρό;
Μερικές φορές, όταν ένα μωρό θηλάζει,
δαγκώνει τη μητέρα του στη ρώγα,
και πονάει πολύ.
Η μάνα μου έλεγε ότι της το 'χα κάνει,
που, φυσικά, δεν το θυμάμαι,
γιατί ήμουν μεθυσμένος.
Προφανώς, τώρα δεν θηλάζω απ' τη μάνα μου,
επειδή την κάψαμε.
Βασικά... γι' αυτό την κάψαμε.
Είπα: «Παιδιά, πρέπει να την κάψουμε. Δεν μπορώ να κρατηθώ.»
Ναι.
Αυτό είπα όταν πέθανε η μάνα μου.
Με πήρε η αδελφή μου: «Πέθανε η μαμά.»
Κι εγώ: «Ψήστε την αμέσως. Σας λέω.»
«Αλλιώς θα βυζαίνω τα βυζιά της για όλη μου τη ζωή.»
Είπα: «Με ξέρετε.»
Η αδελφή μου είπε: «Το 'πιασα.» Και της έβαλε φωτιά επιτόπου.
Δεν επιτρέπεται να καίς έτσι απλά τη μάνα σου.
Αλλά δεν υπάρχει ποινή. Απλώς έρχονται.
Σου λένε: «Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό.»
Τέλος πάντων. Μου λείπει η μάνα μου. Πραγματικά.
Δεν μου λείπει ο μπαμπάς μου.
Δεν μου λείπει ο μπαμπάς.
Επειδή δεν έχει πεθάνει.
Δεν ήταν καλός πατέρας. Ο μπαμπάς μου δεν ήταν καλός.
Ήταν, ε... Ξέρετε, δεν...
Δεν ήθελε να το κάνει. Απλώς δεν του προέκυπτε.
Έλεγε: «Μπα. Όχι.»
Οπότε δεν το έκανε.
Αλλά έκανε ένα καλό πράγμα για μένα, και το εκτιμώ αυτό.
Όπως βλέπω εγώ τη ζωή,
αν κάποιος μου κάνει ένα καλό, το κρατάω.
Ό,τι άλλο έκανε, μπορώ... μπορώ να το αφήσω πίσω.
Και ο μπαμπάς μου έκανε ένα καλό ως πατέρας,
που είναι ότι δεν με γάμησε ποτέ.
Αλήθεια. Ποτέ δεν το έκανε.
Κι αυτό είναι τεράστια προσφορά στη ζωή μου.
Το να μη σε γαμάει ο πατέρας σου είναι τεράστιο πλεονέκτημα.
Οπότε πρέπει να του το αναγνωρίσω. Δεν με γάμησε ποτέ.
Βέβαια, ζει ακόμα, οπότε...
δεν με έχει γαμήσει ακόμα.
Θα μπορούσε κυριολεκτικά...
Τεχνικά, ακόμα μπορεί.
Αλλά σ' αυτό το σημείο, ξέρετε,
δεν θα ήταν και τόσο άσχημα.
Καταλαβαίνετε τι εννοώ; Μικρός, θα με κατέστρεφε.
Αλλά είμαι 58. Θα μπορούσα… Θα το άντεχα.
Δεν θέλω να το κάνει.
Αλήθεια, δεν θέλω.
Αλλά αν το έκανε, δεν ξέρω.
Δεν νομίζω πως θα ακύρωνα καν παράσταση.
Ναι, ο μπαμπάς μου είναι 89 τώρα. Δεν ξέρω.
Είναι αστείο που τον φαντάζεστε να με γαμάει;
Ήταν κάπως… λίγο…
Τώρα είναι πιο αστείο, ε;
Επειδή είναι μικροσκοπικός και γέρος;
Είναι απλώς κάπως…
Εε…
«Μπαμπά, σου ζητάω να σταματήσεις. Εντάξει;»
Όχι, έχεις δίκιο. Έπρεπε να το πω πρώτο αυτό.
Ναι, ο μπαμπάς μου είναι 89 και, εε,
είναι σε οίκο ευγηρίας τώρα.
Είναι σε οίκο ευγηρίας. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό, έτσι;
Υπάρχει μια ροζ πλαστική κανάτα στο δωμάτιο. Καταλαβαίνετε;
Ναι. Είναι σε οίκο ευγηρίας.
Οι αδερφές μου κι εγώ τον βάλαμε εκεί
επειδή ήταν πολύ γέρος
για να μας εμποδίσει.
Ήταν απλώς πολύ αδύναμος για να αντισταθεί.
Οπότε αποφασίσαμε να τον βάλουμε εκεί για… Δύο λόγους.
Πρώτον, δεν θέλαμε να τον βλέπουμε.
Είχαμε χορτάσει να τον κοιτάμε. Αρκετά τον είδαμε.
Και δεύτερον,
είναι παράνομο να τον σκοτώσουμε.
Δεν γίνεται. Δεν επιτρέπεται.
Οπότε έπρεπε να βρούμε λύση και…
Ευτυχώς υπάρχουν αυτά τα μέρη, υπάρχει ολόκληρη βιομηχανία
που λύνει ακριβώς αυτό το δίλημμα.
Και καταλαβαίνουν. Απλώς καταλαβαίνουν.
Βλέπεις το φυλλάδιο και λες: «Γαμώτο, ξέρουν ακριβώς την κατάστασή μου.»
Το φυλλάδιο λέει: «Δεν θες να βλέπεις τον πατέρα σου,»
αλλά δεν μπορείς να τον σκοτώσεις, οπότε…
φέρ’ τον εδώ και εγγυόμαστε
ότι θα πεθάνει νόμιμα.»
«Όχι από παραμέληση, αλλά από απελπισία.»
«Ο πατέρας σας θα πεθάνει μόνος σ’ ένα δωμάτιο
με έναν Τζαμαϊκανό σκυμμένο πάνω από το κρεβάτι…
…να λέει: “Κρίμα, τι κρίμα”.»
Αυτό γράφει.
Οπότε σκεφτήκαμε: «Ακούγεται τέλειο.»
Οπότε ψάξαμε σπίτι για να βάλουμε τον πατέρα μας,
και, ε... πήγαμε για μια ξενάγηση και...
Όχι μαζί του. Δεν...
Δεν τον παίρνεις μαζί στην ξενάγηση.
Όχι, η πρώτη φορά που πάει εκεί είναι η μέρα
που θα είναι το τελευταίο μέρος που θα πάει ποτέ.
Η πρώτη φορά που το βλέπει,
είναι η μέρα που λέει: «Τι μέρος είναι αυτό;»
Κι εσύ τότε εξηγείς
πως δεν θα ξανακάνει αυτή την ερώτηση.
Αλλά πρώτα κάνεις την ξενάγηση. Το θέμα της ξενάγησης είναι:
«Αυτό είναι.»
«Μόνο αυτό υπάρχει.» Ο τύπος λέει:
«Εκεί τρώνε λοιπόν.»
Κι εγώ: «Δεν φαίνεται και πολύ ωραίο.»
Κι αυτός απαντάει: «Ναι, καλά, εκεί τρώνε.»
Αυτή ήταν η ξενάγηση.
Μετά μπαίνεις σε ένα μικρό δωμάτιο και γράφεις μια επιταγή
για όσα λεφτά γουστάρουν.
Ό,τι να 'ναι. Διάλεξε έναν αριθμό.
Αν δεν τα έχω, θα τα βρω.
Ξέρεις τι κάνει αυτό το μέρος; Ξέρεις τι κάνουν;
Τους δίνεις λεφτά
και σου παίρνουν τον πατέρα.
Καταλαβαίνεις; Σου...
Σκέψου τον πατέρα σου.
Σου τον παίρνουν.
Απλώς τον παίρνουν επειδή πλήρωσες.
Λένε: «Αυτόν;» Λες: «Ναι.» Και...
Και τον παίρνουν, γαμώτο.
Απλώς τον σπρώχνουν με την καρέκλα μακριά από...
Εσύ απλώς μένεις εκεί.
Δεν χρειάζεται καν να κουνήσεις το χέρι. Απλώς κοιτάζεις.
Κι ο πατέρας σου είναι κάπως...
Είναι η καλύτερη υπηρεσία που έχω ακούσει.
Δεν ξέρω γιατί περιμέναμε τόσο.
Αν το ήξερα στα 12 μου,
θα πίπινα στο δρόμο για να βρω λεφτά να το πληρώσω,
που ήταν και ο μόνος τρόπος να μαζέψω τόσα λεφτά στα 12 μου.
Είναι εκεί αυτή τη στιγμή.
Ο πατέρας μου είναι σ' αυτό το μέρος τώρα,
ενώ εμείς γελάμε μαζί του.
Είναι μέσα. Δεν μπορεί να φύγει. Δεν έκανε και τίποτα.
Πηγαίνω να δω τον πατέρα μου. Πραγματικά. Πηγαίνω να τον δω μία φορά, εμ...
Μία φορά.
Τον είδα μία φορά.
Τόσο συχνά πηγαίνω.
Μία φορά.
Μπαίνω μέσα. Μια κυρία σε γραφείο. Λέω, μάλλον κάνω εισαγωγή.
Βγάζω ταυτότητα και της λέω: «Ήρθα να δω τον πατέρα μου».
Κι αυτή μου κάνει: «Ναι, πήγαινε κάνε ό,τι θες εκεί μέσα».
«Γιατί με ενοχλείς;»
«Δεν θέλετε ταυτότητα;» «Δεν είναι πολύτιμα.»
«Τι νομίζεις ότι θα συμβεί;»
Δεν ήθελε να ξέρει ούτε το δικό μου όνομα ούτε το δικό του.
Είπα: «Πώς θα βρω τον μπαμπά μου;»
Μου λέει: «Απλώς μίλα σε οποιονδήποτε. Ποιος νοιάζεται;»
Ναι, δεν έχει άδικο.
Γιατί μπαίνεις μέσα, σωστά; Και είναι όλοι... είναι σε αναπηρικά αμαξίδια,
αλλά δεν κουνιούνται.
Είναι απλώς διπλωμένοι στα δύο στους διαδρόμους.
Δηλαδή, μερικοί κοιτάζουν ο ένας τον άλλον, αλλά είναι τυχαίο.
Είναι σαν συγκρουόμενα αυτοκινητάκια που τους έκοψαν το ρεύμα...
και μετά πέθαναν όλοι.
Γιατί είναι όλοι έτσι στα αμαξίδια τους.
Είναι έτσι. Δηλαδή, πώς στον διάολο μπορεί ένας λαιμός...
Να, εδώ είναι το σώμα, και μετά ο λαιμός...
Και μετά το κεφάλι κρέμεται σαν φανάρι του δρόμου.
Αυτό κάνουν όλη μέρα.
Αυτό κάνουν. Αυτό κάνουν τη νύχτα.
Και αυτό κάνουν τη μέρα.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι ζωντανοί, για να ξεκαθαριστούμε.
Και τριγυρίζω σ' αυτό το μέρος και, ε...
Άρχισα να χάνω το ενδιαφέρον μου να βρω τον πατέρα μου, ειλικρινά.
Και τότε είδα αυτή την κυρία. Αυτή την κυρία στο αναπηρικό αμαξίδιο.
Και... ήταν έτσι. Ήταν μικροσκοπική.
Έμοιαζε με...
Έμοιαζε με νεκρό μωρό πουλί.
Έχετε δει ποτέ νεκρό μωρό πουλί;
Ξέρετε, έχει ένα μικρό ματάκι.
Και τα φτερά του είναι ανακατωμένα, ξέρετε; Από τον κρόκο, καταλαβαίνετε; Γιατί...
Γιατί μόλις πέθανε. Αυτό μόνο έκανε.
Ξέρετε όταν ένα μωρό πουλί γεννιέται σε μια μικρή φωλιά
και το αυγό του είναι λίγο πολύ κοντά στην άκρη;
Οπότε απλώς... Πιπ! Φλατς.
Δηλαδή, απλώς... τσκ, τσκ, τσκ, πιπ, φλατς.
Αυτή ήταν όλη του η ζωή.
Η μαμά του είπε: «Ε... Γαμήσου».
«Μπα. Έχω άλλα 12».
Και το βλέπεις στο πεζοδρόμιο, ξέρετε; Το νεκρό μωρό πουλί.
Περπατάς και δεν κόβεις βήμα.
Λες, «Το πιο θλιβερό που είδα ποτέ. Εντάξει, πάμε.»
«Θα πάρω μια πίτσα.»
Έτσι έμοιαζε αυτή η κυρία. Έμοιαζε με τεράστιο νεκρό πουλάκι
σε αναπηρικό καροτσάκι.
Και την πρόσεξα επειδή έκανε έτσι, πήγαινε κάπως...
Έμοιαζε σαν να χτυπούσε την καρδιά της με το χέρι
Σαν να σταμάτησε το πρωί, κι αυτή να λέει: «Θ' αναλάβω εγώ. Μπορώ και μόνη μου.»
Οπότε τη βλέπω, και τότε με βλέπει κι εκείνη.
Και μόλις με είδε, μου κάνει: «Α, βοήθησέ με.»
Κι εγώ είπα: «Τι;»
Κι αυτή είπε: «Σε παρακαλώ, βοήθησέ με.»
Κι εγώ λέω: «Άντε γαμήσου.»
«Εγώ... εγώ... Δεν μπορεί να πέσει αυτό πάνω μου.»
«Ποιος διάολο δουλεύει εδώ;»
Άρχισα να κοιτάζω τριγύρω και τότε βλέπω έναν τύπο.
Φορούσε κάτι σαν λευκό σακάκι και ήταν σε έναν υπολογιστή
Οπότε του λέω: «Ε, κύριε;»
«Ναι, αυτή η κυρία χρειάζεται βοήθεια.»
Και ο τύπος κάνει έτσι.
Ακριβώς έτσι.
Ήταν σαν να είπα: «Ε, πάω Starbucks.»
«Χρειάζεσαι τίποτα απ' τα Starbucks;»
Ναι.
Ο πατέρας μου γέρασε. Αυτό έγινε.
Αυτό συμβαίνει αν δεν πεθάνεις για πολύ καιρό.
Γερνάω κι εγώ. Είμαι 58. Και, ε, δεν με πειράζει που γερνάω.
Δεν με πειράζει. Μερικοί προσπαθούν να το αντιστρέψουν.
Δεν με ενδιαφέρει.
Σκεφτόμουν να κάνω ξανά περιτομή,
γιατί αρχίζει να, ξέρεις, κάπως...
Να κρέμεται λίγο, αλλά, ε...
Δεν θα έκανα ποτέ πλαστική
δεν θέλω να προσπεράσω αυτό το κομμάτι.
Έχει ενδιαφέρον να βλέπω το πρόσωπό μου ν' αλλάζει.
Δηλαδή... έχω, ε, αυτές τις σακούλες.
Τις βλέπετε; Έχω αυτές τις σακούλες λίπους.
Αυτό είναι. Μικρές σακούλες λίπους κάτω από κάθε μάτι.
Και από κάτω, βλέπετε αυτούς τους μαύρους κύκλους;
Ξέρετε τι είναι αυτοί; Είναι οι σκιές από τις σακούλες.
Οι σακούλες είναι τόσο μεγάλες που κόβουν το φως
από το μέρος του προσώπου που βρίσκεται από κάτω τους.
Μπορείς κυριολεκτικά να καταλάβεις τι ώρα είναι όταν είμαι έξω
από το πόσο κουρασμένος φαίνομαι.
Δεν με πειράζει. Άλλοι είναι χειρότερα.
Έχετε δει ποτέ τύπο που έχει κρεατοελιά κολλημένη στο μάτι;
Το έχετε δει αυτό; Τον τύπο με το πετσάκι στο μάτι;
Δεν βλέπεις ποτέ γυναίκα έτσι,
γιατί θα είχε αυτοκτονήσει.
Αλλά καμιά φορά βλέπεις έναν τύπο, με ένα πετσάκι δίπλα στο μάτι.
Και μιλάει κανονικά, κι εσύ λες: «Όχι, όχι. Δεν γίνεται.»
«Δεν μπορείς απλώς να μιλάς.»
Ή θα λες: «Για κοίτα το!»
Σκεφτόμουν πρόσφατα την ηλικία μου.
Το σκεφτόμουν γιατί, ε, μιλούσα μ' ένα πιτσιρίκι.
Ξέρω ένα παιδί 11 χρονών, και...
Ξέρω και τους γονείς του. Δεν...
Δεν ξέρω απλώς...
Δεν ξέρω απλώς ένα εντεκάχρονο.
Δεν γίνεται να ξέρεις σκέτο ένα εντεκάχρονο.
Πρέπει να έχεις μέσο.
Πράγματι.
Παρεμπιπτόντως, αν κακοποιήσετε παιδί...
Λέω υποθετικά.
Μην το κάνετε. Αν χρειάζεστε τη δική μου γνώμη...
Αν η ψήφος μου είναι καθοριστική,
ψηφίζω να μην κακοποιήσετε το παιδί.
Αλλά αν το κάνετε, κι αν είστε αποφασισμένοι, θα το κάνετε, αλλά αν...
Υποθετικά πάντα. Αν...
Αν κακοποιήσετε παιδί...
Και ας πούμε ότι το παιδί έχει κρύωμα. Έχει κρυώσει.
Και κολλήσετε το κρύωμά του
επειδή το κακοποιήσατε,
μην έρθετε να κλαφτείτε σε μένα, αυτό λέω μόνο.
Φταίτε αποκλειστικά εσείς.
Ναι. Ελπίζω να πήρατε το μάθημα.
Τέλος πάντων.
Λοιπόν, μιλούσα μ' αυτό το παιδί. Εμ...
Είναι... Κάτι φίλοι έχουν έναν γιο 11 χρονών.
Πήγα για φαγητό, και εγώ με τον γιο τους,
δεν είχαμε πολλά να πούμε, αλλά κάποια στιγμή,
σηκώθηκαν όλοι και μείναμε μόνοι μας, απέναντι.
Και με κοιτάζει ο μικρός και μου κάνει, ε...
Λέει: «Πόσο χρονών είσαι;»
Έτσι, καταλαβαίνετε; Σαν να εννοούσε: «Τι στον διάολο;»
Ξέρετε;
Οπότε του λέω: «58. Είμαι 58.»
Και το σκέφτηκε λίγο,
και μου λέει: «Πόσο είναι αυτό;»
Και εκτίμησα την ερώτηση.
Είναι έξυπνη ερώτηση.
Σαν να λέει, «Τι θα πει 58; Δηλαδή, πού βρίσκεται αυτό;» Καταλαβαίνετε;
Οπότε του είπα, «Κοίτα,
θα μπορούσα να σε κάνω τόπι στο ξύλο…
αλλά θα πονούσα κι εγώ».
«Αυτό θα πει 58».
Και έχω, εε, μερικά αστεία για την ηλικία μου,
και θα σας τα πω.
Σας το λέω πρώτα γιατί χρειάζομαι τη συμμετοχή σας.
Είναι κάπως παλιάς κοπής ως αστεία.
Θα πάει ως εξής: Θα λέω, «Είμαι τόσο γέρος…»
Κι εσείς θα λέτε…
-«Πόσο…» -Ναι, «Πόσο χρονών είσαι;»
Θα το λέτε όλοι μαζί.
Κι εγώ θα σας σκάσω την τελειωτική ατάκα, εντάξει;
Ωραία.
Λοιπόν, ξεκινάμε. Ωραία.
Είμαι τόσο γέρος…
Πόσο χρονών είσαι;
Είμαι τόσο γέρος που η μητέρα μου έχει πεθάνει…
Ουου!
…και οι αδερφές μου με έχουν περισσότερη ανάγκη τώρα.
Γιατί η μαμά ήταν ο πυλώνας μας.
Είμαι τόσο γέρος…
Πόσο χρονών είσαι;
Είμαι τόσο γέρος που απομακρύνομαι απ’ τους φίλους μου.
Είδα έναν φίλο στον δρόμο και τον άφησα να περάσει.
Δεν του είπα ούτε γεια.
Και όλοι οι χοντροί φίλοι μου έχουν πεθάνει.
Αν έχετε φίλο πάνω από 50 που είναι χοντρός, ξεχάστε τον.
Είμαι τόσο γέρος…
Πόσο χρονών είσαι;
Είμαι τόσο γέρος που ζω στο παρόν για πρώτη φορά,
όχι από σοφία ή θάρρος,
αλλά από φόβο,
γιατί το παρελθόν είναι πολύ και το μέλλον λιγοστό.
Ουου!
Ευχαριστώ. Ναι.
Είναι ωραίο. Είναι ωραίο. Είναι ωραίο να ζεις στο παρόν.
Είναι ωραίο να ζεις στο παρόν όταν… όταν το θέλεις.
Ξέρετε, κάποιοι λένε…
«Πρέπει πάντα να ζεις στο παρόν».
Πρέπει... Η στιγμή έχει όλα όσα χρειάζεσαι.
«Απλώς να ζεις πάντα στο…»
«Απλώς να ζεις πάντα στο παρόν. Μείνε στο παρόν».
Απλώς να ζεις στο... Ναι, εύκολο να το λες.
Πιο δύσκολο να το κάνεις
όταν έχεις διάρροια σχεδόν κάθε μέρα.
Δεν θες να κάθεσαι εκεί και να λες: «Έχω διάρροια».
«Αυτό μου επιφυλάσσει η παρούσα στιγμή».
«Έχω διάρροια».
«Πιτσιλάει στους μηρούς μου γιατί βγαίνει με τόση ορμή,
και θα πάρει ώρα να καθαριστεί, αλλά αυτό αφορά το μέλλον».
«Δεν χρειάζεται να ανησυχώ γι' αυτό τώρα».
«Απλώς πρέπει να κάθομαι εδώ και να χέζω απ' τον κώλο μου...
επειδή έφαγα παγωτό στις εφτά το πρωί,
και δεν έπρεπε, αλλά αυτό ανήκει στο παρελθόν».
«Απλώς έχω αυτή τη διάρροια».
Ο κόσμος αρέσκεται σε τέτοιες συμβουλές.
«Όχι, είναι... είναι... Απλώς... Εσύ...»
Διάβασα βιβλίο του Πέμες Έντισον.
«Μόλις κατάλαβα ότι αρκεί να... Αυτό μόνο χρειάζεται. Απλώς... απλώς...»
Κι όταν το κάνουν οι άντρες, λένε: «Το μόνο που πρέπει να ξέρεις, πρέπει να μπλα...»
Αυτό μόνο χρειάζεται να...
«Ε, μπλα, μπλα».
Έτσι κάνουν οι άντρες. Λύνουν το πρόβλημά σου.
«Μπλα, μπλα, μπλα. Απλώς μπλα».
«Γκνα».
«Εχ».
«Ναι, ευχαριστώ. Βοήθησες πολύ».
Έχω έναν φίλο έτσι.
Να τι λέει συνέχεια: «Να προετοιμάζεσαι πάντα για το χειρότερο».
Αυτό λέει. «Να προετοιμάζεσαι πάντα για το χειρότερο».
Παράξενος τρόπος ζωής.
Γιατί πρώτα πρέπει να αποφασίσεις...
τι ακριβώς είναι το χειρότερο;
Πρέπει να το σκεφτείς σοβαρά. Τι...
«Όχι, αυτό είναι άσχημο, αλλά ποιο είναι το γαμημένο χειρότερο;»
Για μένα, το χειρότερο θα ήταν...
να μου βασανίζουν τ' αρχίδια.
Αυτό είναι. Το 'χω σκεφτεί. Να μου βασανίζει κάποιος τ' αρχίδια.
Νομίζω πως αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί.
είναι σκόπιμο, συστηματικό βασανιστήριο στα αρχίδια.
Δεν ξέρω γιατί βασανίζουν τους άντρες εκτός απ' τ' αρχίδια.
Σε κάθε ταινία, προσπαθούν να αποσπάσουν πληροφορίες.
και του τραβάνε τα νύχια;
Λέω: «Έχει δύο αρχίδια».
«Βασανίστε του τ' αρχίδια. Θα σας πει πράγματα που ούτε καν υπάρχουν».
«Δεν είναι περίπλοκο».
«Δεν χρειάζεστε καν πένσα ή τίποτα».
Απλώς πιάνεις τ' αρχίδι και κάνεις έτσι. Αυτό είναι. Απλώς... απλώς κάνεις έτσι.
«Θεέ μου!»
Αυτό. Αυτό. Θα σας καρφώσω όλους.
Δεν μου καίγεται καρφί.
Κάν' το σ' ένα απ' τ' αρχίδια μου, θα...
Θα προδώσω τη χώρα χωρίς δεύτερη σκέψη.
Αυτό είναι.
Είναι ό,τι χειρότερο.
Μόνο αυτό.
Μόνο αυτό είναι...
Ακόμα κι αν το 'κανε παιδάκι, μόνο αυτό.
Είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στη ζωή.
Οπότε πώς προετοιμάζομαι γι' αυτό;
Μου ήρθε ιδέα πώς να προετοιμαστώ.
Θα τα βγάλω. Θα βγάλω τ' αρχίδια μου.
Πρώτα απ' όλα, αν βγάλω τη σκωληκοειδή, θα τους πω: «Πάρτε τ' αρχίδια».
«Πάρτε τ' αρχίδια».
«Δεν μου χρειάζονται γαμώτο.»
Δεν... Δεν θα μου λείψουν. Τι τα θέλω;
Δεν υπήρξε στιγμή στη ζωή μου που να είπα:
«Ωραία, θα χρησιμοποιήσω τ' αρχίδια μου γι' αυτό».
Είναι δύο τεράστια μειονεκτήματα, ακριβώς εκεί που ξέρουν όλοι πού βρίσκονται.
Ακριβώς πού βρίσκονται.
Κανείς δεν λέει: «Πού να κρύβει άραγε τ' αρχίδια του;»
Δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Απλώς κρέμονται και βρομάνε.
Αυτό κάνουν μόνο, βρομάνε,
και ενοχλούν τον πούτσο μου.
Όλη μέρα ο πούτσος μου λέει: «Γαμώτο...»
«Ρε παιδιά. Κάντε λίγο πίσω!»
«Χριστέ μου!»
Πφφ.
Είμαι πολύ βασανισμένος άνθρωπος.
Το σώμα μου υποφέρει αυτή τη στιγμή.
Ιδρώνω ποτάμια.
Οι κάλτσες μούσκεψαν από τον ιδρώτα που τρέχει απ' τον λαιμό μου.
Δεν σταματάει ποτέ.
Και έχω εξανθήματα.
Κάθε μέρος του σώματός μου μισεί το διπλανό του,
γιατί λένε: «Αχ, ουφ...»
Υπάρχει ένα σαπούνι που μου κάνει. Με τ' άλλα γεμίζω σπυριά.
Αλλά υπάρχει αυτό το σαπούνι. Το παίρνω στη λαϊκή.
Πρέπει να πηγαίνω κάθε Σάββατο, γιατί το φτιάχνει μια κυρία.
Το παίρνω απ' αυτήν. Είναι χειροποίητο, βιολογικό σαπούνι. Φυσικό.
Ξέρετε, έχει... Είναι ένα κυβάκι σαπούνι τυλιγμένο σε καφέ χαρτί με σπάγκο.
Καταλαβαίνετε, ε;
Δεν είναι εύκολο να πάρεις το σαπούνι. Πάω και λέω: «Μου δίνετε ένα;»
Κι αυτή μου κάνει, «Να σας πω λίγα λόγια για την ιστορία μας;»
«Μμφ...»
«Είμαι έτοιμος ν' αγοράσω τώρα. Δεν χρειάζεται να μου πείτε τίποτα.»
«Λοιπόν, προμηθευόμαστε τα έλαια
με φυσικό τρόπο από ένα μικρό χωριό στο Περού,
όπου οι γυναίκες εκεί τα εξάγουν από έναν σπόρο.»
«Αν θέλουν. Δεν είναι υποχρεωμένες.»
«Δεν είναι υποχρεωμένες.»
«Κι εγώ πάω με τα πόδια μέχρι το Περού κάθε Παρασκευή. Και...»
Κι εγώ λέω: «Άκου, πρέπει να πλύνω τον κώλο μου τώρα.»
«Συγγνώμη, αλλά είναι επείγον να πλύνω τον κώλο μου.»
«Τσούζει. Τσούζει.»
«Πρέπει να τον πλύνω. Χρειάζομαι το σαπούνι σας.»
«Είναι το μόνο που πιάνει γιατί είναι κύβος κι έχει αυτή την ακμή.»
«Και μπορώ να φτάσω παντού και να κάνω, “Θεέ μου, ναι!»
«Γαμώτο, ναι! Τι ωραία που είναι!»
«Είναι τόσο ωραία γιατί μπορώ να τρίψω δυνατά, αφού είναι απλώς σαπούνι.»
«Αλλά έχει γωνία. Μπορώ να την καρφώσω μέσα.»
Ξανάρχομαι κάθε βδομάδα γιατί λιώνει. Γίνεται σαν μπαλάκι του μπέιζμπολ.
«Έχω έναν σωρό δίπλα στην μπανιέρα μου.»
«Μπορώ να τα φέρω εδώ να τα ακονίσω τουλάχιστον;»
«Θ' αγοράσω την εταιρεία, απλώς δώστε μου το γαμημένο σαπούνι.»
Αυτό θέλω να της πω.
Αλλά δεν το κάνω. Δεν της το λέω ποτέ.
Απλώς ακούω ολόκληρη την ιστορία κάθε φορά.
Πρέπει να το κάνεις αυτό στη ζωή. Πρέπει ν' ακούς.
Ξέρετε τι σημαίνει ν' ακούς;
Σημαίνει ν' ακούς κάτι που δεν θέλεις καθόλου μα καθόλου ν' ακούσεις,
αλλά κάνεις πως σε νοιάζει.
Η προσποίηση είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής, νομίζω, καταλαβαίνετε;
Η αλήθεια είναι σημαντική, αλλά και το ψέμα είναι σημαντικό.
Όπως σε ένα δικαστήριο. Σε ένα δικαστήριο, όλοι πρέπει να πουν την αλήθεια,
εκτός από τον ένοχο.
Αυτός πρέπει να πει ψέματα, αλλιώς μπορεί να τον σκοτώσουν.
Είναι συναρπαστικό στις δικαστικές σειρές,
γιατί έχουν μια πολύ επιστημονική μέθοδο
για να εξασφαλίσουν ότι θα πεις την αλήθεια.
Σε βάζουν να κάνεις αυτό. Είναι όλη η τελετουργία.
Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο σημαντικό, αλλά πρέπει να το κάνεις.
Λένε, «Σηκώστε το δεξί χέρι», κι εσύ κάνεις έτσι.
Και όλοι λένε, «Ω γαμώτο, θα τα πει όλα στ' αλήθεια. Παναγία μου!»
«Όχι, είναι το δεξί του χέρι. Κοιτάξτε.»
Όλοι το κάνουν ακριβώς έτσι. Δεν σου λένε πώς να το κάνεις.
Απλώς λένε, «Σηκώστε το δεξί χέρι». Θα μπορούσες να κάνεις έτσι, σαν...
Μετά πρέπει να δώσεις όρκο.
Δεν χρειάζεται να πεις τον όρκο.
Τον λέει ο άλλος, κι εσύ απλώς λες: «Ναι, εντάξει».
Είσαι υποχρεωμένος να πεις ναι.
Δηλαδή, τι αποδεικνύει το να λες ναι σε έναν όρκο
που δεν επιτρέπεται να αρνηθείς;
Δεν επιτρέπεται να πεις όχι.
Κανείς δεν μπορεί να πει: «Όχι, δεν θα το κάνω».
Κι ο δικαστής: «Αυτός θα λέει ψέματα».
«Καταλάβατε όλοι;»
«Αυτός είναι ψεύτης».
«Προχωρήστε, κύριε».
Ο όρκος είναι πολύ βαρύς.
Λένε: «Ορκίζεστε να πείτε την αλήθεια;»
Που λέω, φτάνει τόσο, σωστά; Αρκετά.
Αλλά έχει άλλα δύο μέρη.
Το επόμενο είναι: «Όλη την αλήθεια».
Αλλά μετά τι σημαίνει αυτό; «Και μόνο την αλήθεια».
Τι είναι αυτό;
Σαν να λένε: «Ναι, και μην αρχίσεις τις μαλακίες, μπλα, μπλα, μπλα».
Δεν θέλουν να πεις: «Τον είδα και κρατούσε όπλο».
«Και επίσης είμαι κουρασμένος σήμερα. Δεν ξέρω τι μου φταίει».
Έπρεπε να πιω ένα μάτσα».
Δεν έχω πάει ποτέ σε δικαστήριο.
Ούτε καν κληρώθηκα για ένορκος. Ποτέ.
Είμαι 58. Ναι. Ξέρετε πώς τη γλιτώνω κάθε φορά;
Πετάω αυτό που μου στέλνουν.
Ναι.
Το πετάω στα σκουπίδια.
Μερικές φορές είναι κόκκινο. Λέω: «Αυτό πρέπει να το πετάξω γερά».
Αυτό κάνω. Αυτό είναι το κόλπο μου.
Τι θα κάνουν, θα με συλλάβουν;
Και θα στήσουν δικαστήριο γι' αυτό;
Αυτοί οι ένορκοι θα είναι με το μέρος μου.
Απλώς δεν θέλω να κάνω πράγματα. Δεν μου αρέσει να βγαίνω.
Παλιά πήγαινα σινεμά συχνά. Τώρα όχι.
Δεν θα έκανα ποτέ αυτό που κάνετε εσείς. Είναι τρέλα.
Πρέπει να κάθεσαι εκεί για όλη τη γαμημένη ταινία.
Κι όμως, λάτρευα το σινεμά.
Τώρα το μόνο που σκέφτομαι στην ταινία
είναι «Πότε θα κατουρήσω;»
«Σε ποιο σημείο θα σηκωθώ να πάω τουαλέτα;» Αυτό είναι το χειρότερο.
Κάθεσαι εκεί και κάποια στιγμή πρέπει να πας...
«Γαμώτο. Εντάξει. Γεια. Γεια σας. Εε... Ευχαριστώ».
«Ω, ω...»
«Σας ευχαριστώ πολύ.»
Σε κάθε άνθρωπο πρέπει να... «Πρέπει να πάω στην τουαλέτα.»
«Γεια, σας πειράζει αν... Ψιτ, ψιτ...»
«Εντάξει, ευχαριστώ πολύ. Γεια... Ψιτ, ψιτ...»
Μετά πας και κατουράς. Λίγα λεπτά αργότερα, γυρνάς και λες...
«Γεια!»
«Χε. Συγγνώμη.»
«Συγγνώμη. Ψιτ, ψιτ.»
«Α!»
«Ευχαριστώ πολύ. Ψιτ, ψιτ, ψιτ.»
«Ψιτ, ψιτ!»
Τελικά, επιστρέφεις στη θέση σου,
και τότε θυμάσαι,
«Ω, γαμώτο.»
«Ο πατέρας μου όντως με πήδηξε όταν ήμουν πέντε.»
Μμφ.
Εγώ... πρέπει να ξαναβγώ. Συγγνώμη. Πρέπει να το κάνω.
«Όχι, επειδή... Λοιπόν, ο πατέρας μου με πήδηξε όταν ήμουν πέντε.»
Γι' αυτό δεν πάω πια σινεμά.
Απλώς κάνω όσα πρέπει να κάνω.
Βγάζω τον σκύλο μου δυο φορές τη μέρα.
Είναι χάλια να βγάζεις σκύλο βόλτα στη Νέα Υόρκη,
επειδή σου πιάνουν την κουβέντα.
Έρχονται και σου μιλάνε. Δεν έχεις επιλογή.
Δεν λένε «Με συγχωρείτε» ή «Γεια σας».
Απλώς έρχονται σε εσένα και τον σκύλο σου και λένε: «Goldendoodle είναι;»
«Labradoodle είναι; Έχει υποαλλεργικό τρίχωμα;»
«Πού τον... Πού τον βρήκες;»
«Πώς τον λένε; Πού τον...»
Λες και, ρε παιδιά, αυτός ο σκύλος είναι προσωπικός.
Είναι ένα γαμημένο προσωπικό ζώο.
Δεν έρχομαι σε εσάς λέγοντας: «Α, αυτή η κόρη σας είναι;»
«Της ήρθε περίοδος;»
Δεν γουστάρω αυτές τις μαλακίες. Να σου μιλάει ο κόσμος; Άγνωστοι άνθρωποι;
Τι διάολο είναι αυτό; Δεν μου αρέσει καθόλου.
Κάποτε ήμουν σ' ένα φανάρι. Απλώς περίμενα να περάσω.
Ήταν μια κυρία δίπλα μου και μου λέει,
«Τσκ! Τι ωραία μέρα που είναι σήμερα.»
Της είπα: «Βούλωσ' το, ρε. Δεν σε ξέρω.»
«Δεν σε ξέρω.»
«Μην μου μιλάς.»
«Και επίσης, όχι, δεν είναι.»
«Απλώς, έχει ήλιο.»
Κάθε φορά που έχει ήλιο, ο κόσμος λέει: «Τι ωραία μέρα!»
Υποτίθεται πως πρέπει να πεις: «Ναι, το ξέρω!»
Σιγά που μας νοιάζει μια ηλιόλουστη μέρα. Υπάρχουν τρισεκατομμύρια.
Δεν το έχεις συνηθίσει ακόμα; Μεγάλωσε επιτέλους, ρε φίλε.
Όταν μπαίνεις σπίτι, ανάβεις τα φώτα...
«Ω! Για δες!»
«Τα φωτιστικά!»
Δεν υπάρχει τίποτα όμορφο σε ηλιόλουστη μέρα.
Έχω ζήσει πολύ για να μου καίγεται καρφί αν έχει ήλιο.
Μου αρέσει ο δραματικός καιρός.
Μου αρέσουν οι σκοτεινές μέρες. Μου αρέσουν οι απαίσιες μέρες.
Μ' αρέσει ν' ανοίγεις την πόρτα και να λες: «Ρε γαμώτο!»
Και να ξαναμπαίνεις μέσα να το ξανασκεφτείς.
Μου αρέσει να βγαίνεις το μεσημέρι και να φαίνεται σαν 7:40 το βράδυ.
Λατρεύω τον άσχημο καιρό. Η παγωμένη βροχή είναι ο αγαπημένος μου.
Όταν λένε παγωμένη βροχή, μπορεί να χιονίσει,
είχε αρκετό κρύο,
αλλά ο ουρανός είπε: «Άντε γαμηθείτε, καθάρματα.»
«Πφφ! Σιγά μη χιονίσω.»
«Καλά Χριστούγεννα, σκατά.»
Έτσι νιώθεις. Παγωμένη βροχή αρχές Μαρτίου.
Το λατρεύω. Ξέρετε γιατί;
Εξαιτίας της συμπεριφοράς του κόσμου τέτοιες μέρες.
Περπατάνε έτσι, και λένε: «Γαμώτο!»
«Θεέ μου.»
Δεν σε ενοχλούν. Απλώς... Μπορεί να κάνουν ένα «Αχ».
Και αυτό με κάνει να τους αγαπάω, καταλαβαίνετε;
Δεν μου αρέσει το καλοκαίρι, γιατί όλοι είναι μαλάκες.
Όλοι περπατάνε κάπως έτσι: «Μμμ.»
«Κοίτα, ο κώλος μου.»
Στην πολυκατοικία μου μια κυρία πρέπει να 'ναι γύρω στα 80...
Ή απλώς... απλώς αηδιαστική. Δεν ξέρω.
Εννοώ, είναι ένας σκελετός με κρεμασμένα δέρματα από τσιγάρο.
Το καλοκαίρι, κάθε καλοκαίρι,
φοράει σορτσάκια, μικροσκοπικά σορτσάκια.
Μικροσκοπικά. Και θες να πας κοντά της και να πεις:
«Μήπως θα σας πείραζε να κόψετε τα πόδια σας και να τα πετάξετε στα σκουπίδια;»
«Γιατί δυσκολεύομαι να σας κοιτάξω.»
Αλλά την αγαπάω γιατί δεν της καίγεται καρφί.
Φοράει μικρά σορτς και στράπλες μπλούζα. Τέλος.
Και απλώς βγαίνει έξω
σαν να σηκώθηκε μόλις από τον σωρό του Άουσβιτς και...
Ωραία...
Όχι, καλά νέα είναι. Τα κατάφερε.
Τι πάθατε;
Γι' αυτό μου αρέσει ο χειμώνας.
Εκτιμάς διαφορετικά πράγματα αργότερα στη ζωή. Έτσι έχω διαπιστώσει, ξέρετε;
Υπάρχουν πράγματα που μου δίνουν χαρά και ποτέ...
...θα φανταζόμουν πως θα μου έδιναν χαρά.
Να, κάτι που με ευχαριστεί.
Όταν ψωνίζω, παίρνω πάντα στήθος κοτόπουλου χωρίς κόκαλα και πέτσα.
Μου αρέσει, γιατί μου αρέσει και πώς ακούγεται, ξέρετε;
Ακούγεται σαν καζούρα.
«Εσύ, άχρηστο στήθος κοτόπουλου χωρίς κόκαλα και πέτσα».
Σαν κάποιος να το βαρέθηκε, ξέρετε;
«Τεμπέλικο, άχρηστο, χωρίς κόκαλα, χωρίς πέτσα στήθος κοτόπουλου».
«Γιατί δε βρίσκεις μια γαμημένη δουλειά;»
Το στήθος κοτόπουλου χωρίς κόκαλα και πέτσα μου δίνει χαρά όταν μαγειρεύω,
γιατί είναι εκείνη η στιγμή, ξέρετε, που το βγάζεις απ' το ψυγείο,
ξεκολλάς τη συσκευασία, και όταν πιάνεις το κοτόπουλο,
υπάρχει αυτό το απορροφητικό από κάτω.
Ξέρετε τι εννοώ;
Είναι σαν σερβιέτα...
αλλά εμποτισμένη με ζουμί από ωμό κοτόπουλο.
Το γουστάρω τρελά αυτό το... αυτό το πράγμα.
Το λατρεύω,
γιατί όλο ξεχνάω ότι θα το δω.
Κάθε φορά λέω, «Α, ναι, τι στον πούτσο;»
Σας λέω, κάθε φορά!
Με... με ξυπνάει.
Είναι η απόδειξη ότι είμαι πραγματικά εδώ.
Έτσι νιώθω. Σαν απόδειξη ότι είμαι ζωντανός.
Γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι δεν είμαστε εδώ. Ότι ζούμε σε μια προσομοίωση,
και η Μάτριξ είναι ένας υπολογιστής που μας τροφοδοτεί με όλα όσα βλέπουμε.
Αλλά αυτό το απορροφητικό δεν θα το έβαζαν.
Δεν θα υπήρχε στη Μάτριξ.
Θα έλεγαν: «Βάλε ένα κομμάτι κοτόπουλο στον δίσκο. Τι συζητάμε τώρα;»
Αυτό... αυτό είναι ανθρώπινο. Σημαίνει ότι υπάρχουν άνθρωποι.
Μόνο άνθρωποι, ρε πούστη μου, θα έφτιαχναν εργοστάσιο για τέτοια απορροφητικά.
Υπάρχει εργοστάσιο. Συνειδητοποιείτε;
Κάπου στο Οχάιο υπάρχει μια ολόκληρη πόλη, και όλοι ξυπνούν κάθε πρωί...
Χου-ααα!
Και όλοι...
Όλοι δουλεύουν σκληρά κάθε μέρα.
«Πρέπει να τα βγάλουμε αυτά. Πάμε!»
Κάπου υπάρχει κι ένας δισεκατομμυριούχος.
«Βγάζω μια περιουσία μ' αυτά τα ταμπόν κοτόπουλου, σας λέω».
Πρέπει να ψάχνεις για νέες χαρές στη ζωή, επειδή
η ζωή είναι, ε... είναι απλώς πολύ μεγάλη.
Αυτό έχω μάθει τελικά, ότι η ζωή διαρκεί πάρα πολύ.
Γιατί μπορείς να έχεις μια υπέροχη ζωή,
αλλά συνεχίζεις να ζεις και μετά απ' αυτό.
Κι όμως, πρέπει να είσαι ακόμα εδώ.
Μαθαίνεις πώς λειτουργεί ο κόσμος. Πραγματικά.
Ο κόσμος είναι μπερδεμένος, αλλά μετά τον καταλαβαίνεις.
Τα καταλαβαίνεις όλα. Και μετά όλα αλλάζουν.
Αλλάζει ολόκληρος ο κόσμος. Αυτός δεν είναι ο κόσμος που είχα καταλάβει.
Όταν ήμουν μικρός, το μόνο που είχε πραγματική σημασία
ήταν να μη σε περνάνε για γκέι.
Μόνο αυτό έπαιζε ρόλο.
Το μόνο που είχε σημασία ήταν να μη νομίζουν ότι είσαι γκέι.
Και τώρα αυτή η ικανότητα είναι εντελώς άχρηστη.
Έχω φίλους που απέκτησαν το πρώτο τους παιδί στα 40 τους.
Πολλοί το κάνουν πλέον.
Ο φίλος μου είναι 40 και η γυναίκα του 42, και μόλις έκαναν το πρώτο τους παιδί,
που θα μείνει ορφανό στα 12 του.
Είχαν… Δυσκολεύτηκαν πολύ να μείνουν έγκυοι,
γιατί δεν έπρεπε καν να το προσπαθήσουν, αλλά…
Είναι θέμα χρημάτων. Απλώς πλήρωσαν.
Έπρεπε να αγοράσουν ωάριο από αλλού, γιατί τα δικά της είχαν χαλάσει.
Είναι 42. Τα ωάρια της έχουν σαπίσει.
Οπότε αγόρασαν ένα ωάριο. Ξέρετε πόσο κόστισε;
$20.000.
Ναι. Για ένα ωάριο. $20.000 για ένα ωάριο.
Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν τύποι τόσο πλούσιοι
που να αγοράζουν πολλά τέτοια
και να τα τρώνε σαν χαβιάρι.
Ίσως αυτό να είναι ό,τι καλύτερο.
Πρέπει να είσαι κροίσος για να φας ανθρώπινο χαβιάρι,
γιατί είναι…
Για να καλύψεις απλώς ένα κρακεράκι θέλεις κάνα δισεκατομμύριο.
Επειδή είναι αυγά.
Άμα ήταν σπέρμα, θα είχε κάνα τέσσερα δολάρια, ίσως.
Μμφ. Σήμερα, πάντως.
Όταν ήμουν πιτσιρικάς, είχε 50 σεντς.
Έπαιρνες κρακεράκι με σπέρμα με 50 σεντς
από έναν τύπο.
Αλήθεια λέω.
Σου πουλούσε σκέτο σπέρμα με 20 σεντς.
Αλλά μετά, τι να το κάνεις;
Τέλος πάντων, οι φίλοι μου έκαναν το μωρό.
Οι φίλοι μου, αυτός 40, αυτή 42.
Έκαναν το μωρό και τώρα ταλαιπωρούνται.
Ζορίζονται πολύ γιατί το μωρό κλαίει συνέχεια,
επειδή οι γονείς του είναι τόσο μεγάλοι και είναι αναστατωμένο.
Με παίρνουν τηλέφωνο και παραπονιούνται.
Λένε: «Δεν μπορούμε να κοιμηθούμε μετά τις τέσσερις το πρωί.»
Κι εγώ του λέω, «Ναι, ρε μαλάκα, αυτό θα πει να κάνεις παιδί».
«Και μετά θα σου λείπει». Αυτό τους έλεγα.
«Είστε τόσο ηλίθιοι. Θα σας λείψει αυτή η φάση».
«Δηλαδή... Εσείς... ζορίζεστε
επειδή έχει σημασία αυτό που κάνετε
και επειδή το κάνετε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Αυτό θα πει ζόρι, να είσαι στα όριά σου.
«Αργότερα, δεν θα έχει σημασία τι διάολο κάνεις,
και θα σου λείπει όλο αυτό.
Αλλά δεν καταλαβαίνει.
Ο κόσμος καταλαβαίνει πού είναι αργότερα.
Έτσι είναι η ζωή. Η ζωή... η ζωή σε μαθαίνει
πώς έπρεπε να την είχες ζήσει,
αλλά δεν μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις.
Φτάνεις στο τέλος της ζωής σου και λες,
«Καλό θα ήταν να τα ήξερα όλα αυτά νωρίτερα».
«Αλλά είναι πολύ αργά».
Τέλος πάντων, ο φίλος μου... Ζορίζεται.
Του... του έπεσε το μωρό τις προάλλες. Αλήθεια.
Του έπεσε το μωρό και χτύπησε το κεφάλι του,
που ακούγεται άσχημο,
αλλά τώρα κοιμούνται όσο θέλουν.
Όχι, επειδή πέθανε το μωρό. Καταλάβατε;
Όχι, έχουν ακόμα το μωρό. Εννοώ, είναι νεκρό,
αλλά το κράτησαν γιατί είχε κοστίσει πολλά.
Απλώς λέω, εκτιμήστε τη ζωή σας. Μόνο αυτό λέω.
Θέλω να σας πω μια βουδιστική παραβολή.
Μια βουδιστική παραβολή που μου αρέσει.
Είναι για ένα μωρό που γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό.
Και οι γονείς χαίρονται και λένε: «Το παιδί μας θα έχει μια όμορφη ζωή».
Και ο Βουδιστής δάσκαλος λέει: «Θα δούμε».
Το μωρό μεγαλώνει,
και μια μέρα παίζει και τραυματίζεται στο πόδι,
και δεν θα περπατήσει ποτέ ξανά σωστά,
και οι γονείς λένε: «Τώρα θα έχει δύσκολη ζωή».
Και ο Βουδιστής δάσκαλος λέει: «Θα δούμε».
Και τότε ξεσπά τρομερός πόλεμος,
και ο στρατός υποχρεώνει κάθε αγόρι να πολεμήσει,
αλλά δεν παίρνουν αυτό το παιδί λόγω του ποδιού του,
και οι γονείς λένε: «Τώρα θα ζήσει πολλά χρόνια».
Και ο Βουδιστής δάσκαλος λέει: «Θα δούμε».
Και τότε ένα βράδυ, ο πατέρας του αγοριού μεθάει,
και καίει το σπίτι,
και σκοτώνει το παιδί, του κόβει το κεφάλι,
και το πετάει στο ποτάμι.
Και ο Βουδιστής δάσκαλος
λέει: «Γαμώτο, τι φρίκη!»
Φιου!
«Δεν ξέρω τι να πω. Συλλυπητήρια.»
Το νόημα της ιστορίας
είναι πως ο Βουδισμός έχει όρια.
Βγαίνω ραντεβού, και σε αυτή την ηλικία είναι τέλεια.
Γιατί απλώς... δεν υπάρχει σκοπός.
Αυτό είναι το καλύτερο. Δεν υπάρχει γαμημένος σκοπός.
Δεν είσαι υποχρεωμένος. Γι' αυτό έχει πλάκα.
Μου αρέσει. Βγαίνω με γυναίκες της ηλικίας μου, κάτι που δεν...
Προφανώς δεν θέλω.
Δεν... δεν θέλω. Ποιος στο διάολο θα 'θελε;
Αλλά το κάνω. Το κάνω.
Γιατί αν μπεις στις εφαρμογές, εγώ βάζω πάντα εύρος από 49 έως 58.
Κάποιες φορές το κατεβάζω στα 22 για να χαρώ λίγο.
Αλλά δεν θέλω γυναίκες στα 20, στα 30 ή στα 40 τους
γιατί έχουν υπέροχη ζωή.
Έχει, ξέρετε, επίπεδη κοιλιά. Είναι σε στάση πολεμιστή.
Δεν θέλω να τη γνωρίσω. Η ζωή της είναι τέλεια.
Ποιος θέλει να γνωρίσει κάποιον με τόσο ωραία ζωή;
Βλέπεις γυναίκες στα 50 τους στις εφαρμογές
και στη φωτογραφία της στέκεται έτσι σαν...
«Δεν καταλαβαίνω τίποτα απ' όλα αυτά...»
«Βγάλε τη φωτογραφία. Τα βαρέθηκα.»
Και το προφίλ της είναι γεμάτο θυμό;
«Έχω τρία παιδιά. Μην μου τρως τον χρόνο.»
Είναι οι καλύτερες για ραντεβού.
Όταν βγαίνεις με 58χρονη,
Δεν χρειάζεται γοητεία.
Δεν αγχώνεσαι. Απλώς κάθεσαι.
Λες: «Λοιπόν, πες μου τι σου συνέβη. Τι έγινε;»
Και σου λέει τη ζωή της κι εσύ λες: «Γαμώτο!»
Και σκληραίνεις επειδή σκέφτεσαι:
«Δεν έχω ξαναπηδήξει γυναίκα που της δολοφόνησαν τον αδερφό.»
Κανείς δεν φτάνει 58 μόνος χωρίς μια φρικτή ζωή,
κι εσύ την ακούς κάθε μέρα.
Το σεξ μετά τα 50 είναι απλώς πιο απλό.
Απλώς λες: «Θες να πηδηχτούμε;»
Κι εκείνη: «Μπα.»
Κι εσύ: «Α, τέλεια. Θέλω να πάω σπίτι.»
Δεν χρειάζεται να ανησυχείς καθόλου.
Κι αν κάνετε σεξ, χωρίς προφυλακτικό. Μετά τα 50 τέλος τα προφυλακτικά.
Κανείς δεν μένει έγκυος.
Εκείνη έχει τις μισές αρρώστιες, εγώ τις άλλες.
Ας τις ανακατέψουμε, πφφτ, όλες μαζί.
Δώσ' το μου. Σε τρεις βδομάδες θα το νικήσω.
Δεν με νοιάζει!
Δώστε μου AIDS. Είμαι 58.
Η ζωή με AIDS μετά τα 58
είναι πάνω-κάτω η ίδια με τη ζωή χωρίς αυτό.
Μου αρέσουν οι γυναίκες της ηλικίας μου.
Να τι είναι τρελό.
Θα μπορούσα να κάνω σεξ με μια 18χρονη, και θα ήταν νόμιμο.
Πόσο σκατά είναι αυτό;
Είναι σαν άλλο είδος. Είναι υπερβολικό.
Είναι υπερβολικό. Είναι 40 χρόνια διαφορά.
Δεν πρέπει να κάνεις σεξ με κάποιον
αν τα χρόνια που σας χωρίζουν φτάνουν την ηλικία μιας γυναίκας
που θα είχε εγκυμοσύνη υψηλού κινδύνου.
Νομίζω πως είναι καλός εμπειρικός κανόνας.
Δεν πρέπει να χωράει ανάμεσά σας μια γυναίκα που δεν κάνει παιδιά.
Άντρες εμμονικοί με τις νεαρές.
Έχω έναν φίλο που λέει συνέχεια, τύπου, «Αν ήμουν 21 τώρα,
με όσα ξέρω…»
Ναι, θα ήσουν ένας ανατριχιαστικός 21χρονος.
Οι άντρες είναι τόσο αηδιαστικοί. Γι' αυτό υπάρχει το περιοδικό Barely Legal.
Θυμάστε αυτό το πράγμα, το Barely Legal; Το βλέπω ακόμα καμιά φορά.
Το περιοδικό Barely Legal. Το είδα σε ένα αεροδρόμιο προς πώληση.
Ποιος έχει τέτοιο θράσος;
Να είσαι στο Αεροδρόμιο ΛαΓκουάρντια,
να μπαίνεις στα Hudson News,
και να βλέπεις Barely Legal.
«Α, τέλεια!» Και απλώς…
Κάθεσαι στη μεσαία θέση για Σινσινάτι και λες…
«Ουάου, είναι τόσο νέα.»
«Τρελό. Μια τζιτζιμπίρα, παρακαλώ;»
«Ευχαριστώ πολύ. Ουάου.»
«Ο πρωκτός της είναι σαν μύτη μολυβιού.»
Αν δεν έχετε δει ποτέ το περιοδικό Barely Legal,
θα σας το περιγράψω.
Είναι ένα γυαλιστερό περιοδικό,
με φωτογραφία σοκαριστικά νεαρής γυναίκας.
και κάνει κάπως, «Αααχ…»
Και γράφει Barely Legal.
Αυτό που σου λέει ουσιαστικά το περιοδικό είναι:
«Αν το διαβάζεις αυτό,
δεν είσαι παιδόφιλος.»
«Δεν είσαι.»
«Κυριολεκτικά δεν είσαι παιδόφιλος.»
Αλλά είσαι τόσο κοντά, γαμώτο.
Είσαι τόσο κοντά
στο να γίνεις παιδόφιλος.
Αλλά δεν είσαι. Αυτή είναι η μαγεία.
Κάναμε όλη τη νομική προετοιμασία, και μπορούμε ν' αποδείξουμε
πως δεν είσαι παιδόφιλος επειδή το διάβασες αυτό.
Αλλά σχεδόν είσαι.
Παραλίγο να γίνεις ό,τι χειρότερο θα μπορούσες ποτέ να είσαι.
Παραλίγο να γίνεις ένα βασανισμένο τέρας.
Αλλά δεν είσαι!
Δεν είσαι!
Καθόλου!
Σήμερα έχει γενέθλια. Τόσο κοντά έφτασες.
Σήμερα έχει γενέθλια.
Αλλά δεν είσαι παιδόφιλος…
Ώρα Ανατολικής Ζώνης.
Γιούχου!
Σας ευχαριστώ, παιδιά. Καληνύχτα.
Σας ευχαριστώ.
Μετάφραση AI, δουλεμένη σε 5 περάσματα subtitles.help/how — δες πώς φτιάχτηκε