Γιούχου!
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ. Α! Γεια σας.
Ευχαριστώ. Α, δεν… δεν ξέρω.
Σας ευχαριστώ πολύ. Λοιπόν…
Λοιπόν, έκανα σήμερα εξέταση για AIDS.
Εμ…
Δεν έχω κάνει σεξ εδώ και χρόνια, απλώς, εμ…
Ήθελα απλώς να ακούσω κάτι καλό.
Εμ…
Τέλος πάντων. Να…
Αποδείχτηκε ότι έχω AIDS.
Πφφ.
Γαμώτο.
Έτσι το κόλλησα, βασικά. Εγώ…
Ναι. Ξέρατε ότι κολλάς AIDS γαμώντας αρουραίους;
Μπορείς, αλήθεια.
Δε χρειάζεται καν να είναι γκέι.
Αλλά αυτός ήταν γκέι. Ήταν γκέι, ναι.
Γάμησα έναν γκέι αρουραίο και κόλλησα AIDS.
Ήμουν πρόσφατα σε ένα αεροπλάνο και με πήρε ο ύπνος.
Δε μου αρέσει να κοιμάμαι στο αεροπλάνο γιατί δε θέλω να ξυπνάω εκεί.
Και δε μου αρέσει… δε μου αρέσει να ξυπνάω γενικά.
Το σιχαίνομαι. Σιχαίνομαι το ξύπνημα.
Είναι η χειρότερη αίσθηση που υπάρχει.
Και πρέπει να το κάνεις κάθε γαμημένη…
Έπρεπε και σήμερα. Δεν παραλείπεις ούτε μέρα.
Είναι άδικο που κάθε μέρα ξεκινάει με ένα απλό…
Ααα!
Ωωω!
Ω, γαμώτο.
Δε θέλω να το κάνω.
Δε θέλω να… το κάνω.
Μου παίρνει κάνα 40 λεπτό για να πω «Εντάξει, εντάξει».
«Εντάξει!»
«Ένας τύπος είσαι, λίγο χοντρός. Σχεδόν τελείωσε.»
«Εντάξει, ακόμα λίγες στιγμές.»
Αλλά… αλλά το να ξυπνάς σε αεροπλάνο είναι πολύ χειρότερο,
γιατί είναι τεράστιο σοκ γιατί ήσουν μόλις σε ένα όνειρο,
ήσουν στο υποσυνείδητό σου,
και τώρα βρίσκεσαι σε δημόσιο χώρο.
Περνάς από ένα βαθύ κομμάτι του εαυτού σου άγνωστο ακόμα και σε σένα,
στο να έχεις έναν τύπο δίπλα σου.
Απλώς ένας τύπος είναι εκεί.
Και λες…
Ααα!
Φου!
Ξύπνησα στο αεροπλάνο, ο διπλανός μου λέει: «Μιλούσες πολύ.»
Λέω: «Ήταν κάπως...» Κι αυτός: «Ναι, και αρκετά ρατσιστικό. Τα περισσότερα.»
Ναι.
Γαμώτο.
Δεν είμαι ρατσιστής.
Αλλά ένα παιδί δικαιούται να ονειρεύεται, φαντάζομαι. Δεν ξέρω.
Όνειρο είναι.
Δεν μπορώ να είμαι υπεύθυνος για όσα βλέπω στον ύπνο μου.
Στα όνειρά μου δεν είμαι καλό παιδί. Καθόλου.
Πόσα όνειρα έχετε δει που ξυπνάτε και λέτε:
«Νομίζω ότι τα χειρίστηκα μια χαρά εκεί μέσα»;
Έχω κάνει φρικτά πράγματα στα όνειρά μου.
Φρικτά.
Μια φορά είδα στον ύπνο μου ότι κατουρούσα ένα μωρό.
Ναι. Σε όλο το όνειρο. Δεν ήταν μόνο σε μια σκηνή.
Κι εγώ, όλη νύχτα: «Θεέ μου!»
«Δεν θέλω να κατουρήσω αυτό το μωρό.»
«Γιατί κατουράω αυτό το μωρό;»
«Για περίμενε, γύρνα πίσω. Περίμενε, α, μπουσουλάει.»
«Έλα τώρα! Το όνειρο είναι ότι σε κατουράω.»
«Περίμενε. Εντάξει, πάτα του το πόδι. Έτσι μπράβο.»
Όνειρο ήταν.
Ναι. Αναρωτιέμαι τι σημαίνει.
Ρώτησα τον ψυχοθεραπευτή:
Τι σημαίνει πως ονειρεύτηκα ότι κατούρησα μωρό;
Κι αυτός: «Δεν θέλω να ξανάρθεις εδώ.»
Ναι.
Τον καταλαβαίνω. Έχω βαρεθεί κι εγώ αυτές τις μαλακίες.
Μένω στη Νέα Υόρκη, και, ε, δεν μου αρέσει.
Αλλά είναι αργά πια.
Δεν μου αρέσει επειδή αγαπώ τη φύση.
Εδώ δεν έχει καθόλου φύση. Καμία άγρια ζωή.
Μένω 30 χρόνια στη Νέα Υόρκη, και έχω δει μέλισσα μόνο μία φορά.
Είδα... είδα μια μέλισσα το 1997
στην 38η Οδό.
Και ήταν... ήταν νεκρή.
Ναι. Κάποιος πυροβόλησε μια μέλισσα.
Λατρεύω τη φύση.
Μου αρέσει να πηγαίνω πολύ μακριά, όπου έχει ησυχία.
Ξέρετε; Κοιτάζετε το κινητό σας, και έχει μόνο μία γραμμή σήματος.
Και είναι γκέι μπαρ, ξέρετε, απλώς...
γαλήνια.
Όλα συνδέονται στη φύση.
Για παράδειγμα, σκεφτόμουν τον ήλιο τις προάλλες.
Σκεφτόμουν τον ήλιο,
και σκεφτόμουν πώς οι κόλποι
μοιάζουν με τον ήλιο.
Θεέ μου.
Ο ήλιος και οι κόλποι έχουν κάτι κοινό,
που είναι ότι και τα δύο...
είναι υπέροχα, πρώτα απ' όλα, είναι τόσο καλά.
Είναι τόσο καλά.
Δηλαδή, αλήθεια τώρα, οι κόλποι...
Για ένα δευτερόλεπτο. Δώστε μου ένα δευτερόλεπτο.
Σσς. Απλώς, σσς.
Απλώς νιώστε... Απλώς θυμηθείτε.
Γαμ... είναι τόσο γαμάτα.
Ναι.
Και ο ήλιος είναι υπέροχος.
Αλλά να πώς συνδέονται.
Επειδή ο ήλιος και οι κόλποι
είναι και οι δύο πηγές ζωής
και χαράς,
αλλά επίσης,
μην τα κοιτάτε.
Αλήθεια, σοβαρά, μην τα κοιτάτε.
Απλώς πείτε, «Ξέρω ότι είναι εκεί, είμαι πολύ ευγνώμων».
Αλλά μην κοιτάτε ποτέ κατευθείαν.
Θα το μετανιώσετε.
Η μαμά μου...
Τι;
Περίμενε, όχι. Εγώ...
Γαμώτο. Αλλάζω θέμα.
Αλλάζω θέμα.
Χριστέ μου.
Η μαμά μου
είχε έναν πραγματικά αηδιαστικό κόλπο.
Μπα, δηλαδή, ξέρετε...
Δηλαδή...
Κομπλέ ήταν, ξέρετε.
Όχι, η μαμά μου μού έλεγε πράγματα,
όπως θα έλεγαν κι άλλες μητέρες.
Η μάνα μου έλεγε, «Φάε ό,τι έχεις στο πιάτο σου
γιατί υπάρχουν παιδιά στην Αφρική που πεθαίνουν της πείνας».
Αργότερα, έμαθα πως δεν ίσχυε.
Πέθαιναν από AIDS.
Δεν είχε σημασία πόσο έτρωγα εγώ.
Η μάνα μου μού έλεγε κι αυτό. Ξέρετε όταν θηλάζει μωρό;
Καμιά φορά, όταν θηλάζει ένα μωρό,
δαγκώνει τη μάνα του στη ρώγα,
κι είναι επώδυνο.
Η μάνα μου είπε ότι της το 'κανα κι εγώ,
που, φυσικά, δεν το θυμάμαι,
γιατί ήμουν πιωμένος.
Προφανώς, δεν θηλάζω πια από τη μάνα μου,
επειδή την κάναμε αποτέφρωση.
Βασικά… γι' αυτό την κάναμε αποτέφρωση.
Είπα: «Παιδιά, πρέπει να την κάψουμε. Δεν μπορώ να σταματήσω».
Ναι.
Αυτό είπα όταν πέθανε η μάνα μου.
Η αδερφή μου είπε: «Πέθανε η μαμά».
Κι εγώ είπα: «Ψήσ' την τώρα αμέσως. Σ' το λέω».
«Αλλιώς θα βυζαίνω τα βυζιά της μια ζωή».
Είπα: «Με ξέρεις».
Η αδερφή μου είπε: «Το 'πιασα». Της έβαλε φωτιά επί τόπου.
Δεν επιτρέπεται να καις έτσι τη μάνα σου.
Αλλά δεν υπάρχει ποινή. Απλώς έρχονται.
Και σου λένε: «Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό».
Τέλος πάντων. Μου λείπει η μάνα μου. Αλήθεια.
Ο πατέρας μου δεν μου λείπει.
Δεν μου λείπει ο πατέρας μου.
Επειδή δεν είναι πεθαμένος.
Τέλος πάντων, δεν ήταν καλός πατέρας. Ο πατέρας μου δεν ήταν.
Ήταν… Ξέρεις, δεν
Δεν ήθελε να το κάνει. Απλώς δεν είχε όρεξη.
Έλεγε: «Όχι. Ούτε συζήτηση».
Οπότε δεν το έκανε.
Αλλά έκανε ένα καλό πράγμα για μένα, και το εκτιμώ αυτό.
Έτσι βλέπω τη ζωή:
αν κάποιος κάνει ένα καλό πράγμα για μένα, το κρατάω.
Οτιδήποτε άλλο έκανε, μπορώ… μπορώ να το ξεπεράσω.
Ο πατέρας μου έκανε ένα καλό πράγμα για μένα,
το ότι ποτέ δεν με γάμησε.
Αλήθεια. Ποτέ δεν το έκανε.
Κι αυτό είναι τεράστια συνεισφορά στη ζωή μου.
Το να μη σε γαμάει ο πατέρας σου είναι τεράστιο πλεονέκτημα.
Οπότε αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσω. Ποτέ δεν με γάμησε.
Δηλαδή, ζει ακόμα, οπότε…
δεν με γάμησε ακόμα.
Θεωρητικά, θα μπορούσε…
Τυπικά, θα μπορούσε ακόμα.
Αλλά πλέον, ξέρεις,
δεν θα ήταν και τόσο κακό.
Ξέρετε τι εννοώ; Μικρός, θα ήταν καταστροφικό.
Αλλά είμαι 58. Θα μπορούσα… Θα το άντεχα.
Δεν θέλω να το κάνει αυτό.
Αλήθεια δεν θέλω. Καθόλου.
Αλλά αν το έκανε... δεν ξέρω.
Δεν θα… Δεν θα ακύρωνα καν παράσταση, νομίζω.
Ναι, ο μπαμπάς μου είναι 89 τώρα. Δεν ξέρω.
Σας φαίνεται αστείο που με γαμάει;
Ήταν κάπως… λίγο…
Τώρα είναι πιο αστείο, ε;
Επειδή είναι μικροκαμωμένος και γέρος;
Είναι απλώς κάπως…
Εε…
«Μπαμπά, σταμάτα σε παρακαλώ. Εντάξει;»
Όχι, έχεις δίκιο. Έπρεπε να το πω πρώτο αυτό.
Ναι, ο μπαμπάς μου είναι 89, και, εε,
είναι σε ίδρυμα τώρα.
Είναι σε ίδρυμα. Ξέρετε τι σημαίνει, σωστά; Είναι σε…
Υπάρχει ροζ πλαστική κανάτα νερού στο δωμάτιο. Καταλαβαίνετε;
Ναι. Είναι σε ίδρυμα.
Οι αδερφές μου κι εγώ τον βάλαμε σε ίδρυμα
επειδή ήταν πολύ γέρος
εε, για να μας εμποδίσει να τον βάλουμε εκεί.
Ήταν απλώς πολύ αδύναμος για να αντισταθεί στο ζόρι.
Οπότε αποφασίσαμε να τον βάλουμε εκεί επειδή… Δύο λόγοι.
Πρώτον, δεν θέλαμε να τον βλέπουμε άλλο.
Τον είχαμε δει αρκετά. Χορτάσαμε.
Και δεύτερον,
είναι παράνομο να τον σκοτώσουμε.
Δεν μπορείς. Απλά δεν γίνεται.
Οπότε έπρεπε να βρούμε μια λύση, και…
Ευτυχώς υπάρχουν κάτι μέρη, ολόκληρη βιομηχανία από μέρη
που λύνουν ακριβώς αυτό το δίλημμα.
Και το 'χουν πιάσει. Το 'χουν καταλάβει τέλεια.
Βλέπεις το φυλλάδιο και λες: «Γαμώτο, κατάλαβαν ακριβώς την περίπτωσή μου».
Το φυλλάδιο λέει: «Δεν θες να βλέπεις τον πατέρα σου,»
αλλά δεν μπορείς να τον σκοτώσεις, οπότε…
φέρ' τον εδώ και σου εγγυόμαστε
ότι θα πεθάνει νόμιμα».
«Όχι από παραμέληση, αλλά από απελπισία».
«Ο πατέρας σας θα πεθάνει μόνος σε ένα δωμάτιο
με έναν Τζαμαϊκανό να στέκεται πάνω από το κρεβάτι…
…και να λέει:
Αυτό γράφει.
Οπότε σκεφτήκαμε: «Ακούγεται τέλειο».
Οπότε βρήκαμε σπίτι για να βάλουμε τον πατέρα μας,
και, ε... πήγαμε για μια ξενάγηση και...
Όχι μαζί του. Δεν...
Δεν τον παίρνεις μαζί στην ξενάγηση.
Όχι, η πρώτη του φορά εκεί είναι τη μέρα
που θα είναι ο τελευταίος τόπος που θα πάει.
Η πρώτη φορά που το βλέπει,
είναι τη μέρα που λέει: «Τι μέρος είναι αυτό;»
Κι εσύ του εξηγείς
πως δεν θα ξανακάνει ποτέ αυτή την ερώτηση.
Αλλά πρώτα κάνεις την ξενάγηση. Το θέμα της ξενάγησης είναι:
«Αυτό είναι.»
«Μόνο αυτό έχουμε.» Κι ο τύπος λέει:
«Άρα εδώ τρώνε.»
Κι εγώ: «Δεν φαίνεται και πολύ καλό.»
Κι αυτός απαντάει: «Ναι, αλλά εδώ τρώνε.»
Αυτή ήταν η ξενάγηση.
Μετά μπαίνεις σε ένα δωματιάκι και τους γράφεις μια επιταγή
για όσα γαμημένα λεφτά ζητήσουν.
Ό,τι να 'ναι. Διάλεξε έναν αριθμό.
Αν δεν τα έχω, θα τα βρω.
Γιατί ξέρετε τι κάνει αυτό το μέρος; Ξέρετε τι κάνουν;
Τους δίνεις λεφτά
και σου παίρνουν τον πατέρα.
Καταλαβαίνετε; Σας...
Σκεφτείτε τον πατέρα σας.
Σου τον παίρνουν.
Απλώς τον παίρνουν επειδή πλήρωσες.
Λένε: «Αυτόν εδώ;» Λες: «Ναι.» Και...
Τον παίρνουν, γαμώτο.
Απλώς τον σπρώχνουν με μια καρέκλα μακριά από...
Εσύ απλώς μένεις εκεί.
Δεν χρειάζεται καν να κουνήσεις το χέρι. Απλώς κοιτάζεις.
Κι ο πατέρας σου είναι κάπως...
Είναι η καλύτερη υπηρεσία που έχω ακούσει ποτέ.
Δεν ξέρω γιατί περιμέναμε τόσο.
Αν το ήξερα στα 12 μου,
θα πίπαγα τύπους στον δρόμο για να μαζέψω λεφτά γι' αυτό,
που ήταν ο μόνος τρόπος να βρω τόσα λεφτά στα 12 μου.
Είναι εκεί αυτή τη στιγμή.
Ο πατέρας μου είναι σε αυτό το μέρος τώρα,
ενώ εμείς γελάμε μαζί του.
Είναι εκεί μέσα. Δεν μπορεί να φύγει. Δεν έκανε και τίποτα.
Πηγαίνω να δω τον πατέρα μου. Πηγαίνω. Πηγαίνω να τον δω μία φορά, εμ...
Μία φορά.
Τον είδα μία φορά.
Τόσο συχνά πάω.
Μία φορά.
Μπαίνω. Μια κυρία στο γραφείο. Δηλώνω παρουσία.
Βγάζω την ταυτότητά μου. Λέω, «Ήρθα να δω τον πατέρα μου».
Κι αυτή μου λέει: «Ναι, πήγαινε κάνε ό,τι θες εκεί μέσα».
«Γιατί με ενοχλείς;»
«Θέλετε ταυτότητα;» «Δεν είναι δα θησαυρός».
«Τι νομίζεις ότι θα γίνει;»
Δεν ήθελε να ξέρει ούτε το δικό μου όνομα ούτε το δικό του.
Είπα, «Πώς θα βρω τον μπαμπά μου;»
Μου λέει, «Απλώς μίλα σε οποιονδήποτε. Σιγά το πράγμα».
Ναι, δεν έχει άδικο.
Γιατί μπαίνεις μέσα, σωστά; Και είναι όλοι... είναι σε αναπηρικά αμαξίδια,
αλλά δεν κουνιούνται.
Είναι απλώς καμπουριασμένοι στους διαδρόμους.
Δηλαδή, κάποιοι κοιτάζουν ο ένας τον άλλον, αλλά τυχαία.
Είναι σαν συγκρουόμενα που τους έκοψαν το ρεύμα...
και μετά πέθαναν όλοι.
Γιατί είναι όλοι έτσι στα καροτσάκια τους.
Είναι έτσι. Δηλαδή πώς στον διάολο γίνεται ένας λαιμός...
Να, εδώ είναι το σώμα, και μετά ο λαιμός...
Και μετά το κεφάλι κρέμεται σαν φανάρι του δρόμου.
Αυτό κάνουν όλη μέρα.
Αυτό κάνουν. Αυτό κάνουν τη νύχτα.
Και αυτό κάνουν τη μέρα.
Αυτοί οι άνθρωποι ζουν, για να είμαστε σαφείς.
Και τριγυρίζω σ' αυτό το μέρος και, ε...
Άρχισα να χάνω το ενδιαφέρον μου να βρω τον πατέρα μου, ειλικρινά.
Και τότε είδα αυτή την κυρία. Αυτή την κυρία σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Και... ήταν έτσι. Ήταν μικροσκοπική.
Έμοιαζε με...
Έμοιαζε με ψόφιο πουλάκι.
Έχετε δει ποτέ ψόφιο πουλάκι;
Ξέρετε, έχει ένα ματάκι.
Και τα φτερά του είναι ανακατωμένα, ξέρετε; Από τον κρόκο, ας πούμε; Γιατί...
Γιατί μόλις πέθανε. Αυτό μόνο έκανε.
Ξέρετε όταν γεννιέται ένα μωρό πουλί σε μια μικρή φωλιά
και το αυγό του είναι λίγο πολύ κοντά στην άκρη;
Οπότε απλώς... Πιπ! Φλατ.
Δηλαδή, απλώς... τσκ, τσκ, τσκ, πιπ, φλατ.
Αυτή είναι όλη του η ζωή.
Η μαμά του ήταν τύπου, «Ε... Άι γαμήσου».
«Μπα. Έχω άλλα 12».
Και το βλέπεις στο πεζοδρόμιο, ξέρετε; Το ψόφιο πουλάκι.
Περπατάς και δεν κόβεις καν βήμα.
Λες, «Το πιο θλιβερό που είδα ποτέ. Τέλος πάντων.»
«Θα πάρω μια πίτσα.»
Έτσι έμοιαζε αυτή η κυρία. Σαν τεράστιο νεκρό πουλάκι
σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Και την πρόσεξα επειδή έκανε έτσι, πήγαινε κάπως...
Έμοιαζε σαν να χτυπάει μόνη της την καρδιά της με το χέρι.
Σαν να σταμάτησε το πρωί και να λέει, «Θα το κάνω εγώ. Μπορώ και μόνη μου.»
Οπότε τη βλέπω εγώ και μετά με βλέπει κι εκείνη.
Και όταν με είδε, μου λέει: «Βοήθησέ με.»
Κι εγώ είπα: «Τι;»
Και μου λέει: «Σε παρακαλώ, βοήθησέ με.»
Κι εγώ σκέφτηκα: «Άντε γαμήσου.»
«Εγώ... Εγώ... Δεν μπορεί να πέσει αυτό σε μένα.»
«Ποιος στον διάολο δουλεύει εδώ;»
Άρχισα να κοιτάζω τριγύρω και τότε βλέπω έναν τύπο.
Φορούσε κάτι σαν λευκή ποδιά και ήταν σε έναν υπολογιστή.
Οπότε του λέω: «Ε, κύριε;»
«Ναι, αυτή η κυρία χρειάζεται βοήθεια.»
Και ο τύπος κάνει έτσι.
Ακριβώς έτσι.
Ήταν σαν να είπα, «Ε, πάω Starbucks.»
«Χρειάζεσαι τίποτα από τα Starbucks;»
Ναι.
Ο πατέρας μου γέρασε. Αυτό έγινε.
Αυτό συμβαίνει αν δεν πεθάνεις για πολύ καιρό.
Γερνάω κι εγώ. Είμαι 58. Και, ε, δεν με πειράζει που γερνάω.
Δεν με πειράζει. Μερικοί προσπαθούν να το αντιστρέψουν.
Δεν με ενδιαφέρει.
Σκεφτόμουν να κάνω ξανά περιτομή
γιατί αρχίζει να, ξέρετε, κάπως...
Να κρέμεται λίγο, αλλά, ε...
Δεν θα έκανα ποτέ πλαστική στο πρόσωπο
γιατί δεν θέλω να προσπεράσω αυτό το κομμάτι.
Έχει ενδιαφέρον να βλέπω το πρόσωπό μου ν' αλλάζει.
Δηλαδή... έχω, ε, αυτούς τους σάκους.
Τους βλέπετε; Έχω αυτούς τους σάκους λίπους.
Αυτό είναι. Μικροί σάκοι λίπους κάτω από κάθε μάτι.
Και από κάτω, βλέπετε αυτούς τους μαύρους κύκλους;
Ξέρετε τι είναι αυτοί; Είναι οι σκιές από τους σάκους.
Οι σάκοι είναι τόσο μεγάλοι που κόβουν το φως
από το δέρμα που βρίσκεται από κάτω τους.
Μπορείς κυριολεκτικά να καταλάβεις τι ώρα είναι όταν είμαι έξω
από το πόσο κουρασμένος φαίνομαι.
Δεν με πειράζει. Άλλοι είναι χειρότεροι.
Έχετε δει ποτέ τύπο με πετσάκι κολλημένο στο μάτι;
Το 'χετε δει αυτό; Τον τύπο με το πετσάκι;
Σε γυναίκα δεν το βλέπεις ποτέ,
γιατί θα είχε αυτοκτονήσει.
Αλλά καμιά φορά βλέπεις έναν άντρα με ένα πετσάκι δίπλα στο μάτι.
Και μιλάει κιόλας, και λες: «Όχι, όχι. Δεν γίνεται.»
«Δεν μπορείς απλώς να μιλάς.»
Ή θα λες: «Κοίτα το!»
Πρόσφατα σκεφτόμουν την ηλικία μου.
Το σκεφτόμουν επειδή, ε, μιλούσα μ' ένα πιτσιρίκι.
Ξέρω ένα παιδί που είναι 11, και...
Ξέρω και τους γονείς του. Δεν...
Δεν ξέρω έτσι απλά...
Δεν ξέρω έτσι απλά ένα εντεκάχρονο.
Δεν γίνεται να ξέρεις σκέτο ένα εντεκάχρονο.
Πρέπει να έχεις μέσο.
Έτσι είναι.
Παρεμπιπτόντως, αν κακοποιήσετε παιδί...
Λέμε υποθετικά.
Μην το κάνετε. Αν χρειάζεστε τη δική μου γνώμη...
Αν η ψήφος μου είναι η καθοριστική,
ψηφίζω μην κακοποιήσετε το παιδί.
Αλλά αν το κάνετε, και αν θα το κάνετε, θα το κάνετε, αλλά αν...
Υποθετικά πάντα. Αν...
Αν κακοποιήσετε παιδί...
Και ας πούμε ότι το παιδί έχει κρύωμα. Έχει κρυώσει.
Και κολλήσετε το κρύωμά του
επειδή το κακοποιήσατε,
μην έρθετε σε μένα να κλαίγεστε, αυτό λέω μόνο.
Φταίτε εσείς.
Ναι. Μάθημα παθήματος, ελπίζω.
Τέλος πάντων.
Λοιπόν, μιλούσα μ' αυτό το παιδί. Εμ...
Είναι... Οι φίλοι μου έχουν έναν γιο 11 χρονών.
Ήμουν σπίτι τους για φαγητό με τον γιο τους,
δεν είχαμε πολλά να πούμε, αλλά κάποια στιγμή,
σηκώθηκαν όλοι από το τραπέζι και μείναμε οι δυο μας αντικριστά.
Και το παιδί με κοιτάζει και μου λέει...
Λέει: «Πόσο χρονών είσαι;»
Έτσι, καταλαβαίνετε; Σαν το υπονοούμενο να ήταν: «Τι στον διάολο;»
Ξέρετε;
Οπότε είπα: «58. Είμαι 58.»
Και τότε το σκέφτηκε λίγο,
και είπε: «Τι ηλικία είναι αυτή;»
Και εκτίμησα την ερώτηση.
Είναι έξυπνο.
Σαν να λέει, «Τι είναι τα 58; Δηλαδή, πού βρίσκεται αυτό;» Καταλαβαίνετε;
Οπότε του είπα, «Κοίτα,
θα μπορούσα να σε σπάσω στο ξύλο…
αλλά θα πονούσα κι εγώ».
«Αυτό θα πει 58».
Και έχω, εμ, μερικά αστεία για το πόσο γέρος είμαι,
και θα σας τα πω.
Σας το λέω πρώτο γιατί χρειάζομαι τη συμμετοχή σας.
Έχουν κάπως παλιομοδίτικο στιλ.
Θα πάει ως εξής: Θα λέω, «Είμαι τόσο γέρος…»
Κι εσείς θα λέτε…
-«Πόσο…» -Ναι, «Πόσο χρονών είσαι;»
Θα το λέτε όλοι μαζί.
Κι εγώ θα σας αραδιάζω τη γαμάτη την ατάκα, εντάξει;
Ωραία.
Λοιπόν, πάμε. Ωραία.
Είμαι τόσο γέρος…
Πόσο χρονών είσαι;
Είμαι τόσο γέρος που η μάνα μου πέθανε…
Ου!
…και οι αδερφές μου με έχουν περισσότερη ανάγκη τώρα.
Γιατί η μάνα ήταν το κέντρο όλων.
Είμαι τόσο γέρος…
Πόσο χρονών είσαι;
Είμαι τόσο γέρος που απομακρύνομαι απ’ τους φίλους μου.
Είδα έναν φίλο στο δρόμο και τον άφησα να περάσει.
Δεν του είπα ούτε γεια.
Και όλοι οι χοντροί φίλοι μου έχουν πεθάνει.
Αν έχετε φίλο πάνω από 50 που είναι χοντρός, πείτε του αντίο.
Είμαι τόσο γέρος…
Πόσο χρονών είσαι;
Είμαι τόσο γέρος που ζω στο παρόν για πρώτη φορά,
όχι από σοφία ή θάρρος,
αλλά από φόβο,
γιατί υπάρχει πάρα πολύ παρελθόν και καθόλου μέλλον.
Ου!
Σας ευχαριστώ. Ναι.
Είναι ωραίο. Είναι ωραίο. Είναι ωραίο να ζεις στο παρόν.
Είναι ωραίο να ζεις στο παρόν όταν… όταν το θέλεις.
Ξέρετε, κάποιοι λένε…
«Πρέπει να είσαι πάντα στο παρόν».
«Πρέπει να… Η στιγμή περιέχει όσα χρειάζεσαι».
«Να είσαι πάντα στο…»
«Να είσαι πάντα στο παρόν. Μείνε στο παρόν».
Απλώς να είσαι στο... Ναι, εύκολο να το λες.
Πιο δύσκολο να το κάνεις
όταν έχεις διάρροια σχεδόν κάθε μέρα.
Δεν θέλεις να κάθεσαι εκεί και να λες: «Έχω διάρροια».
«Αυτό μου επιφυλάσσει το παρόν».
«Έχω διάρροια».
«Πιτσιλάει πίσω στους μηρούς μου γιατί βγαίνει με τόση ορμή,
και θα πάρει ώρα να καθαριστεί, αλλά αυτό ανήκει στο μέλλον».
«Δεν χρειάζεται να ανησυχώ γι' αυτό τώρα».
«Απλώς κάθομαι εδώ και χέζω απ' τον κώλο μου...
επειδή έφαγα παγωτό στις εφτά το πρωί,
και δεν έπρεπε, αλλά αυτό ανήκει στο παρελθόν».
«Απλώς έχω αυτή τη διάρροια».
Ο κόσμος λατρεύει να δίνει συμβουλές.
«Όχι, είναι... είναι... Απλώς... Εσύ...»
«Διάβασα βιβλίο του Έντισον. Καταπληκτικό».
«Μόλις ανακάλυψα ότι απλώς... Αυτό μόνο πρέπει να κάνεις. Απλώς... απλώς...»
Κι όταν το κάνουν οι άντρες, λένε: «Το μόνο που πρέπει να ξέρεις, πρέπει να μπλα...»
«Αυτό μόνο χρειάζεσαι...»
«Ε, μπλα, μπλα».
Έτσι κάνουν οι άντρες. Λύνουν προβλήματα.
«Μπλα, μπλα, μπλα. Απλώς μπλα».
«Γκνα».
«Εεεχ».
«Ναι, ευχαριστώ. Βοήθησες πολύ».
Έχω έναν φίλο έτσι.
Να τι λέει πάντα: «Να προετοιμάζεσαι πάντα για το χειρότερο».
Αυτό λέει: «Να προετοιμάζεσαι πάντα για το χειρότερο».
Είναι παράξενος τρόπος ζωής.
Γιατί πρώτα πρέπει να αποφασίσεις...
ποιο είναι το χειρότερο;
Πρέπει να το σκεφτείς σοβαρά. Τι...
«Όχι, αυτό είναι άσχημο, αλλά ποιο είναι το γαμημένο χειρότερο;»
Για μένα, το χειρότερο θα ήταν...
να βασανίζει τ' αρχίδια μου.
Αυτό είναι. Το 'χω σκεφτεί. Κάποιος να βασανίζει τ' αρχίδια μου.
Νομίζω πως αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί.
είναι το σκόπιμο, μεθοδικό βασανιστήριο στα αρχίδια.
Δεν καταλαβαίνω γιατί βασανίζουν άντρες αλλιώς εκτός απ' τ' αρχίδια.
Σε κάθε ταινία αποσπούν πληροφορίες από κάποιον.
και του τραβάνε τα νύχια;
Λέω, «Δύο αρχίδια έχει ο τύπος».
«Βασανίστε τ' αρχίδια του. Θα σας πει πράγματα που ούτε φαντάζεστε».
«Δεν είναι περίπλοκο».
«Δεν χρειάζεστε καν πένσα ή τίποτα».
Απλώς πιάνεις τ' αρχίδι και κάνεις έτσι. Αυτό. Απλώς... απλώς κάνεις έτσι.
«Θεέ μου!»
Αυτό. Αυτό. Θα σας καρφώσω όλους.
Σιγά μη νοιαστώ.
Κάν' το σ' ένα απ' τ' αρχίδια μου, θα...
Θα προδώσω αυτό το έθνος χωρίς τύψεις.
Αυτό είναι.
Είναι ό,τι χειρότερο.
Μόνο αυτό.
Μόνο αυτό είναι...
Ακόμα κι αν το 'κανε παιδάκι, μόνο αυτό.
Είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στη ζωή.
Οπότε πώς προετοιμάζομαι γι' αυτό;
Βρήκα πώς να προετοιμαστώ.
Θα τα βγάλω. Θα βγάλω τ' αρχίδια μου.
Πρώτα απ' όλα, αν βγάλω τη σκωληκοειδή, θα πω «Βγάλτε και τ' αρχίδια».
«Βγάλτε τ' αρχίδια.»
«Δεν τα χρειάζομαι γαμώτο.»
Δεν... Δεν θα μου λείψουν. Σε τι χρησιμεύουν;
Δεν υπήρξε στιγμή στη ζωή μου που να είπα,
«Ωραία, θα χρησιμοποιήσω τ' αρχίδια μου γι' αυτό.»
Είναι δύο τεράστιες παγίδες, ακριβώς εκεί που όλοι ξέρουν πού βρίσκονται.
Ακριβώς εκεί που βρίσκονται.
Κανείς δεν λέει: «Πού να κρύβει άραγε τ' αρχίδια του;»
Δεν είναι χρήσιμα. Απλώς κρέμονται και βρομάνε.
Αυτό κάνουν μόνο, βρομάνε,
και ενοχλούν τον πούτσο μου.
Όλη μέρα ο πούτσος μου λέει: «Γαμώ την τύχη μου...»
«Ρε παιδιά. Κάντε λίγο πίσω!»
«Χριστέ μου!»
Πφφ.
Είμαι πολύ βασανισμένος άνθρωπος.
Το σώμα μου υποφέρει αυτή τη στιγμή.
Ιδρώνω ποτάμια.
Οι κάλτσες μου είναι μούσκεμα απ' τον ιδρώτα που τρέχει απ' τον λαιμό μου.
Δεν σταματάει ποτέ.
Και έχω εξανθήματα.
Κάθε μέρος του σώματός μου μισεί το διπλανό του,
γιατί λένε: «Αχ, ουφ...»
Πρέπει να χρησιμοποιώ... Μόνο ένα σαπούνι μου κάνει. Τ' άλλα μου βγάζουν σπυριά.
Αλλά υπάρχει αυτό το σαπούνι. Το παίρνω στη λαϊκή της Νέας Υόρκης.
Πρέπει να πηγαίνω κάθε Σάββατο γιατί το φτιάχνει μια κυρία.
Το παίρνω απ' αυτήν. Είναι χειροποίητο, βιολογικό σαπούνι. Φυσικό.
Ξέρετε, είναι... Ένα κυβικό σαπούνι τυλιγμένο σε καφέ χαρτί με σπάγκο.
Καταλαβαίνετε, ε;
Δεν είναι εύκολο να πάρεις σαπούνι. Λέω, «Μου δίνετε ένα σαπούνι;»
Κι αυτή μου κάνει, «Να σας πω λίγα λόγια για την ιστορία μας;»
«Μμμ...»
«Είμαι έτοιμος ν' αγοράσω τώρα. Δεν χρειάζεται να μου πείτε τίποτα.»
«Λοιπόν, προμηθευόμαστε τα έλαια
με φυσικό τρόπο από ένα μικρό χωριό στο Περού,
όπου οι γυναίκες εκεί τα εξάγουν από έναν σπόρο.»
«Αν θέλουν. Δεν είναι υποχρεωμένες.»
«Δεν είναι υποχρεωμένες.»
«Και κάθε Παρασκευή πάω με τα πόδια στο Περού. Και...»
Κι εγώ της λέω, «Άκου, πρέπει να πλύνω τον κώλο μου τώρα.»
«Συγγνώμη, αλλά είναι επείγον να πλύνω τον κώλο μου.»
«Τσουζεί. Τσουζεί.»
«Πρέπει να τον πλύνω. Χρειάζομαι το σαπούνι σας.»
«Είναι το μόνο που κάνει δουλειά γιατί είναι κύβος και έχει γωνία.»
«Και μπορώ να φτάσω παντού και λέω, “Θεέ μου, ναι!»
«Γαμώτο, ναι! Τι ωραία που είναι!»
«Είναι τέλειο γιατί μπορώ να τρίψω δυνατά, αφού είναι σκέτο σαπούνι.»
«Αλλά έχει γωνία. Μπορώ να την χώσω καλά.»
Όμως ξανάρχομαι κάθε βδομάδα γιατί λιώνει. Γίνεται σαν μπαλάκι του μπέιζμπολ.
«Έχω έναν σωρό δίπλα στην μπανιέρα μου.»
«Μπορώ να τα φέρω εδώ να τα ακονίσω τουλάχιστον;»
«Θ' αγοράσω την εταιρεία, απλώς δώστε μου το γαμημένο σαπούνι.»
Αυτό θέλω να της πω.
Αλλά δεν το κάνω. Δεν της το λέω ποτέ.
Απλώς ακούω ολόκληρη την ιστορία κάθε φορά.
Πρέπει να το κάνεις αυτό στη ζωή. Πρέπει ν' ακούς.
Ξέρετε τι σημαίνει να ακούς;
Σημαίνει ν' ακούς κάτι που δεν θέλεις καθόλου να τ' ακούσεις,
αλλά κάνεις πως σε νοιάζει.
Το να προσποιείσαι είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής, νομίζω, ξέρετε;
Νομίζω η αλήθεια είναι σημαντική, αλλά και το ψέμα είναι σημαντικό.
Όπως στο δικαστήριο. Στο δικαστήριο, όλοι πρέπει να πουν την αλήθεια,
εκτός από τον ένοχο.
Αυτός πρέπει να πει ψέματα, αλλιώς μπορεί να τον σκοτώσουν.
Είναι συναρπαστικό όταν βλέπεις δίκες στην τηλεόραση,
γιατί έχουν μια πολύ επιστημονική μέθοδο
για να βεβαιωθούν ότι θα πεις την αλήθεια.
Σε βάζουν να κάνεις αυτό. Είναι όλη η διαδικασία.
Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο σημαντικό, αλλά πρέπει να το κάνεις.
Λένε, «Σηκώστε το δεξί χέρι», κι εσύ κάνεις έτσι.
Και όλοι λένε, «Ω, γαμώτο, θα τα πει όλα. Άγιε Θεέ.»
«Όχι, είναι το δεξί του χέρι. Κοιτάξτε.»
Όλοι το κάνουν ακριβώς έτσι. Δεν σου λένε πώς να το κάνεις.
Απλώς λένε, «Σηκώστε το δεξί χέρι». Θα μπορούσες να κάνεις έτσι, ή...
Μετά πρέπει να δώσεις όρκο.
Δεν χρειάζεται να πεις εσύ τον όρκο.
Τον όρκο τον λέει ο τύπος, κι εσύ απλώς λες: «Ναι, εντάξει».
Γιατί είσαι υποχρεωμένος να πεις ναι.
Δηλαδή, τι αποδεικνύει το να πεις ναι σ' έναν όρκο
στον οποίο δεν επιτρέπεται να πεις όχι;
Δεν σου επιτρέπεται να πεις όχι.
Κανείς δεν μπορεί να πει: «Όχι, δεν το κάνω αυτό».
Κι ο δικαστής θα 'λεγε: «Εντάξει, αυτός θα πει ψέματα».
«Το καταλαβαίνουν όλοι;»
«Αυτός είναι ψεύτης».
«Ελεύθερα, κύριε».
Ο όρκος είναι πολύ βαρύς.
Σου λένε: «Ορκίζεσαι να πεις την αλήθεια;»
Οπότε, νομίζω τελειώσαμε, σωστά; Αρκετά ήταν.
Αλλά έχει άλλα δύο κομμάτια.
Το επόμενο είναι: «Όλη την αλήθεια».
Αλλά μετά, αυτό τι νόημα έχει; «Και μόνο την αλήθεια».
Τι είναι αυτό;
Λες και σου λένε: «Ναι, και μη μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα».
Δεν θέλουν να αρχίσεις: «Τον είδα και είχε όπλο».
«Και επίσης είμαι κουρασμένος σήμερα. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει».
«Έπρεπε να 'χα πιει έναν μάτσα».
Δεν έχω πάει ποτέ σε δικαστήριο. Ποτέ.
Ούτε ένορκος δεν έγινα ποτέ. Ποτέ δεν το 'κανα.
Είμαι 58. Ναι. Ξέρετε πώς τη γλιτώνω κάθε φορά;
Πετάω το χαρτί που σου στέλνουν.
Ναι.
Το πετάω στα σκουπίδια.
Καμιά φορά είναι κόκκινο. Λέω: «Αυτό πρέπει να το πετάξω σίγουρα».
Αυτό κάνω. Αυτό είναι το κόλπο μου.
Τι θα κάνουν, θα με συλλάβουν;
Και θα βάλουν ενόρκους γι' αυτό;
Αυτοί οι ένορκοι θα 'ναι με το μέρος μου.
Απλώς δεν θέλω να κάνω πράγματα. Δεν μ' αρέσει να βγαίνω.
Παλιά πήγαινα συνέχεια σινεμά. Πια δεν το κάνω.
Δεν θα 'κανα ποτέ αυτό που κάνετε εσείς. Είναι τρέλα.
Πρέπει να κάθεσαι εκεί όλη τη γαμημένη ταινία.
Και μια ταινία; Παλιά τη λάτρευα.
Τώρα το μόνο νόημα της ταινίας
είναι «Πότε θα κατουρήσω;»
«Σε ποιο σημείο της ταινίας θα πάω τουαλέτα;» Αυτό είναι το χειρότερο.
Κάθεσαι εκεί, και κάποια στιγμή πρέπει να πεις…
«Γαμώτο. Εντάξει. Γεια. Γεια, παιδιά. Εε… Ευχαριστώ».
«Ωχ, ωχ…»
«Σας ευχαριστώ πολύ.»
Κάθε άτομο που συναντάς πρέπει να... «Πρέπει να πάω στην τουαλέτα.»
«Γεια, σας πειράζει να... Ψιτ, ψιτ...»
«Εντάξει, ευχαριστώ πολύ. Γεια... Ψιτ, ψιτ...»
Μετά πας για κατούρημα. Λίγα λεπτά μετά, γυρίζεις και λες...
«Γεια!»
«Χε. Συγγνώμη.»
«Συγγνώμη. Ψιτ, ψιτ.»
«Α!»
«Ευχαριστώ πολύ. Ψιτ, ψιτ, ψιτ.»
«Ψιτ, ψιτ!»
Τελικά, επιστρέφεις στη θέση σου,
και τότε θυμάσαι,
«Α, γαμώτο μου.»
«Ο πατέρας μου με βίασε όταν ήμουν πέντε.»
Μμφ.
Εγώ... πρέπει να ξαναβγώ. Συγγνώμη. Δεν γίνεται αλλιώς.
«Όχι, επειδή... Λοιπόν, ο πατέρας μου με βίασε όταν ήμουν πέντε.»
Γι' αυτό δεν πάω πια σινεμά.
Απλώς κάνω όσα πρέπει να κάνω.
Βγάζω τον σκύλο βόλτα δύο φορές τη μέρα.
Και είναι χάλια να βγάζεις σκύλο βόλτα στη Νέα Υόρκη,
επειδή ο κόσμος σου πιάνει κουβέντα.
Έρχονται και σου μιλάνε έτσι. Δεν έχεις επιλογή.
Δεν λένε «Με συγχωρείτε» ή «Γεια σας».
Απλώς πλησιάζουν εσένα και τον σκύλο σου. Και λένε: «Γκόλντεντουντλ είναι;»
«Λαμπραντούντλ είναι; Έχουν υποαλλεργικό τρίχωμα;»
«Από πού τον... Από πού τον πήρατε;»
«Πώς τον λένε; Από πού...»
Ρε παιδιά, αυτός ο σκύλος είναι προσωπική υπόθεση.
Είναι ένα γαμημένο προσωπικό ζώο.
Δεν έρχομαι εγώ σε εσάς και λέω: «Α, αυτή είναι η κόρη σας;»
«Της ήρθε περίοδος ακόμη;»
Δεν γουστάρω αυτές τις μαλακίες. Να σου μιλάει ο κόσμος έτσι; Που δεν τους ξέρεις;
Τι στον διάολο είναι αυτό; Δεν το αντέχω.
Ήμουν κάποτε σε φανάρι. Απλώς περίμενα να περάσω.
Ήταν μια κυρία δίπλα μου και μου λέει,
«Τσκ! Τι ωραία μέρα που είναι σήμερα.»
Της είπα: «Βούλωσ' το. Δεν σε ξέρω.»
«Δεν σε ξέρω.»
«Μην μου μιλάς.»
«Και επίσης, όχι, δεν είναι.»
Απλώς, έχει ήλιο.»
Κάθε φορά που έχει ήλιο, ο κόσμος λέει: «Τι ωραία μέρα!»
Και υποτίθεται πως πρέπει να πεις, «Ναι, το ξέρω! Είναι τρε...»
Σιγά που νοιάζομαι για μια ηλιόλουστη μέρα. Υπάρχουν τρισεκατομμύρια.
Δεν το 'χεις συνηθίσει ακόμα; Μεγάλωσε, γαμώτο μου.
Όταν μπαίνεις σπίτι κι ανάβεις τα φώτα...
«Ω! Για δες!»
«Τις λάμπες!»
Καμία ηλιόλουστη μέρα δεν είναι όμορφη πια.
Έχω ζήσει πάρα πολύ για να δίνω δεκάρα για τον ήλιο.
Μου αρέσουν οι δραματικές μέρες.
Μου αρέσουν οι σκοτεινές, οι απαίσιες μέρες.
Ν' ανοίγεις την πόρτα και να λες «Γαμώτο».
Και να ξαναμπαίνεις μέσα να το ξανασκεφτείς.
Μου αρέσει να βγαίνεις το μεσημέρι και να μοιάζει σαν 7:40 το βράδυ.
Λατρεύω τον άσχημο καιρό. Η παγωμένη βροχή είναι ο αγαπημένος μου.
Παγωμένη βροχή σημαίνει πως θα μπορούσε να χιονίσει,
είχε αρκετό κρύο,
μα ο ουρανός είπε: «Γαμηθείτε, μαλάκες».
«Πφφ! Στα αρχίδια μου.»
«Καλά Χριστούγεννα, σκατόψυχα».
Έτσι νιώθεις. Παγωμένη βροχή στις αρχές Μαρτίου.
Το λατρεύω. Ξέρετε γιατί;
Για τη συμπεριφορά του κόσμου τέτοιες μέρες.
Περπατάνε κάπως έτσι, τύπου «Γαμώτο!»
«Θεέ μου.»
Δεν σ' ενοχλούν. Απλώς... Μπορεί να κάνουν ένα «Αχ».
Και αυτό μ' κάνει να τους αγαπάω, καταλαβαίνετε;
Δεν μου αρέσει το καλοκαίρι, όλοι είναι μαλάκες.
Όλοι περπατάνε κάπως έτσι, «Μμμ».
«Για δείτε, ο κώλος μου».
Μια κυρία στην πολυκατοικία μου, γύρω στα 80...
Ή απλώς... απλώς αηδιαστική. Δεν ξέρω.
Εννοώ, είναι ένας σκελετός με κρεμασμένες σάρκες από τσιγάρο.
Το καλοκαίρι, κάθε καλοκαίρι,
φοράει σορτσάκια, μικροσκοπικά σορτσάκια.
Μικροσκοπικά. Θες να πας κοντά της και να πεις,
Γεια σας, θα κόβατε τα πόδια σας να τα πετάξετε;
«Γιατί δυσκολεύομαι να σας κοιτάξω.»
Αλλά την αγαπάω γιατί δεν δίνει δεκάρα.
Φοράει μικροσκοπικά σορτσάκια κι ένα στράπλες.
Και απλώς βγαίνει έξω
σαν να σηκώθηκε μόλις από τον σωρό του Άουσβιτς και απλώς...
Ωραία...
Όχι, καλά νέα είναι. Τα κατάφερε.
Τι πρόβλημα έχετε;
Γι' αυτό μου αρέσει ο χειμώνας.
Εκτιμάς διαφορετικά πράγματα αργότερα στη ζωή. Έτσι έχω διαπιστώσει, ξέρετε;
Υπάρχουν πράγματα που μου φέρνουν χαρά...
...δεν θα φανταζόμουν ότι θα μου έφερναν χαρά.
Ας πούμε, κάτι που μου φέρνει χαρά.
Όταν πάω για ψώνια, παίρνω πάντα στήθος κοτόπουλου χωρίς κόκαλα και πέτσα.
Μου αρέσει, γιατί μου αρέσει και το όνομα, ξέρετε;
Ακούγεται σαν κατάρα.
«Εσύ, στήθος κοτόπουλου χωρίς κόκαλα και πέτσα.»
Σαν κάποιος να έσπασε τα νεύρα του, καταλάβατε;
«Τεμπέλη, άχρηστο στήθος κοτόπουλου χωρίς κόκαλα και πέτσα.»
«Γιατί δεν πιάνεις μια γαμημένη δουλειά;»
Λατρεύω... Το φιλέτο κοτόπουλου χωρίς κόκαλα και πέτσα μου φέρνει χαρά όταν μαγειρεύω,
γιατί είναι εκείνη η στιγμή, ξέρετε, που το βγάζεις απ' το ψυγείο,
ξεκολλάς το πλαστικό και όταν σηκώνεις το κοτόπουλο,
υπάρχει αυτό το απορροφητικό από κάτω.
Ξέρετε τι λέω;
Είναι σαν σερβιέτα...
αλλά μουσκεμένη με ζουμί από ωμό κοτόπουλο.
Γουστάρω τρελά αυτό... αυτό το πράγμα.
Το λατρεύω,
γιατί πάντα ξεχνάω ότι θα το δω.
Κάθε φορά λέω: «Α, ναι, τι στον διάολο;»
Κάθε φορά!
Με... με ξυπνάει.
Είναι σαν απόδειξη ότι είμαι πραγματικά εδώ.
Έτσι νιώθω. Σαν απόδειξη ότι είμαι ζωντανός.
Κάποιοι δεν πιστεύουν ότι είμαστε εδώ. Νομίζουν ότι ζούμε σε προσομοίωση,
και ότι το Μάτριξ είναι ένας υπολογιστής που μας τροφοδοτεί με όλα όσα βλέπουμε.
Αλλά δεν θα είχαν βάλει αυτό το απορροφητικό εκεί.
Αυτό το απορροφητικό δεν θα υπήρχε στο Μάτριξ.
Θα έλεγαν: «Βάλε ένα κομμάτι κοτόπουλο στον δίσκο. Τι μας νοιάζει;»
Αυτό... αυτό είναι ανθρώπινο. Σημαίνει ότι υπάρχουν άνθρωποι.
Μόνο γαμημένοι άνθρωποι θα έφτιαχναν εργοστάσιο για τέτοιο απορροφητικό.
Υπάρχει εργοστάσιο. Συνειδητοποιείτε;
Κάπου στο Οχάιο υπάρχει μια ολόκληρη πόλη και όλοι ξυπνούν κάθε πρωί...
Ωχ!
Και όλοι...
Όλοι δουλεύουν σκληρά κάθε μέρα.
«Πρέπει να τα βγάλουμε αυτά. Πάμε!»
Κάπου υπάρχει ένας δισεκατομμυριούχος.
«Βγάζω περιουσία μ' αυτά τα ταμπόν κοτόπουλου, σας λέω.»
Πρέπει να ψάχνεις για νέες χαρές στη ζωή, γιατί
η ζωή είναι, ε... είναι πολύ μεγάλη.
Αυτό έχω μάθει τελικά, ότι η ζωή είναι πολύ μεγάλη.
Γιατί μπορείς να έχεις μια υπέροχη ζωή,
αλλά συνεχίζεις να ζεις και μετά απ' αυτό το στάδιο.
Κι όμως, πρέπει να μείνεις εδώ.
Μαθαίνεις τον κόσμο. Πραγματικά.
Ο κόσμος είναι μπερδεμένος, αλλά μετά τον καταλαβαίνεις.
Τα καταλαβαίνεις όλα. Και μετά όλα αλλάζουν.
Αλλάζει όλος ο κόσμος. Αυτός δεν είναι ο κόσμος που είχα καταλάβει.
Όταν ήμουν μικρός, το μόνο που είχε πραγματική σημασία
ήταν να μη νομίζει κανείς ότι είσαι γκέι.
Μόνο αυτό είχε σημασία.
Μόνο αυτό είχε σημασία, να μη νομίζει κανείς ότι είσαι γκέι.
Και τώρα αυτή η ικανότητα είναι εντελώς άχρηστη.
Έχω φίλους στα 40 τους που απέκτησαν τώρα παιδί.
Πολλοί το κάνουν πλέον.
Ο φίλος μου είναι 40 και η γυναίκα του 42, και μόλις έκαναν το πρώτο τους παιδί,
που θα μείνει ορφανό στα 12 του.
Είχαν… Δυσκολεύτηκαν πολύ να μείνουν έγκυοι,
γιατί δεν έπρεπε να το επιχειρήσουν καν, αλλά…
Κοστίζει. Έπρεπε απλώς να πληρώσουν.
Έπρεπε να αγοράσουν ωάριο από αλλού, γιατί τα δικά της είχαν χαλάσει.
Είναι 42. Έχει σαπισμένα ωάρια.
Οπότε αγόρασαν ένα ωάριο. Ξέρετε πόσο κόστισε;
20.000 δολάρια.
Ναι. Για ένα ωάριο. Ένα ωάριο, 20.000 δολάρια.
Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν τύποι τόσο πλούσιοι
που αγοράζουν χοντρές ποσότητες
και να τα τρώνε σαν χαβιάρι.
Ίσως αυτό να είναι ό,τι καλύτερο.
Πρέπει να είσαι κροίσος για να φας ανθρώπινο χαβιάρι,
γιατί είναι…
Για να καλύψεις ένα κρακεράκι θέλεις κάνα δισεκατομμύριο.
Επειδή είναι αυγά.
Αν ήταν σπέρμα, θα είχε κάνα τέσσερα δολάρια, ίσως.
Χμ. Σήμερα, πάντως.
Όταν ήμουν παιδί, είχε 50 σεντς.
Έπαιρνες ένα κρακεράκι με σπέρμα με 50 σεντς
από έναν τύπο.
Αλήθεια λέω.
Σου πουλούσε και σκέτο σπέρμα με 20 σεντς.
Αλλά μετά, τι να το κάνεις;
Τέλος πάντων, οι φίλοι μου έκαναν το μωρό.
Οι φίλοι μου, αυτός 40, αυτή 42.
Έκαναν το μωρό και τώρα ταλαιπωρούνται.
Δυσκολεύονται τρομερά γιατί το μωρό κλαίει συνέχεια,
επειδή οι γονείς του είναι τόσο μεγάλοι κι είναι αναστατωμένο.
Με παίρνουν τηλέφωνο και παραπονιούνται.
Λένε: «Δεν κοιμόμαστε μετά τις τέσσερις το πρωί.»
Κι εγώ του λέω, «Ναι, αυτό είναι το να κάνεις παιδί, μαλάκα.»
«Και θα σου λείψει κιόλας.» Αυτό τους έλεγα.
«Είστε τόσο χαζοί. Θα σας λείψει αυτή η φάση.»
«Δηλαδή... Είσαι... δυσκολεύεσαι
επειδή έχει σημασία αυτό που κάνεις
και επειδή το κάνεις όσο... όσο καλύτερα μπορείς.»
Δυσκολία είναι να είσαι στα όρια των αντοχών σου.
«Αργότερα, δεν θα έχει σημασία τι διάολο κάνεις,
και θα σου λείψει όλο αυτό.»
Αλλά δεν καταλαβαίνει.
Καταλαβαίνουν πού βρίσκονται μόνο αργότερα.
Έτσι είναι η ζωή. Η ζωή... η ζωή σου μαθαίνει
πώς έπρεπε να την είχες ζήσει,
αλλά δεν μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις.
Φτάνεις στο τέλος της ζωής σου και λες,
«Θα ήταν ωραία να τα ήξερα όλα αυτά νωρίτερα.»
«Αλλά είναι πολύ αργά.»
Τέλος πάντων, ο φίλος μου... Δυσκολεύεται.
Του... του έπεσε το μωρό τις προάλλες. Αλήθεια.
Του έπεσε το μωρό με... με το κεφάλι,
που ακούγεται άσχημο,
αλλά τώρα μπορούν να κοιμούνται όσο θέλουν.
Όχι, γιατί το μωρό πέθανε. Καταλάβατε;
Όχι, έχουν ακόμα το μωρό. Δηλαδή, είναι νεκρό,
αλλά το κράτησαν γιατί κόστισε πολλά.
Απλώς λέω, να εκτιμάτε τη ζωή σας. Μόνο αυτό λέω.
Θέλω να πω μια βουδιστική παραβολή.
Μου αρέσει μια βουδιστική παραβολή.
Είναι για ένα μωρό που γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό.
Και οι γονείς χαίρονται και λένε: «Το μωρό μας θα έχει μια όμορφη ζωή.»
Και ο δάσκαλος του Βουδισμού λέει: «Θα δούμε.»
Το μωρό μεγαλώνει και γίνεται παιδί,
και μια μέρα παίζει και τραυματίζεται στο πόδι,
και δεν θα περπατήσει ποτέ ξανά σωστά,
κι οι γονείς λένε: «Τώρα θα έχει δύσκολη ζωή.»
Και ο δάσκαλος του Βουδισμού λέει: «Θα δούμε.»
Και τότε ξεσπά τρομερός πόλεμος,
και ο στρατός υποχρεώνει κάθε αγόρι να πολεμήσει,
αλλά δεν παίρνουν εκείνο το παιδί λόγω του ποδιού του,
και οι γονείς λένε: «Τώρα θα ζήσει μακρά ζωή.»
Και ο δάσκαλος του Βουδισμού λέει: «Θα δούμε.»
Και τότε ένα βράδυ, ο πατέρας του παιδιού μεθάει,
και καίει το σπίτι,
σκοτώνει το παιδί και του κόβει το κεφάλι,
και το πετάει στο ποτάμι.
Και ο δάσκαλος του Βουδισμού
λέει: «Γαμώτο, τι φρίκη!»
Ουφ!
«Δεν ξέρω τι να πω. Λυπάμαι.»
Το νόημα της ιστορίας
είναι πως ο Βουδισμός έχει τα όριά του.
Βγαίνω ραντεβού και στην ηλικία μου είναι τέλεια.
Γιατί απλώς... δεν υπάρχει λόγος.
Αυτό είναι το καλύτερο. Δεν υπάρχει γαμημένος λόγος να τρέχεις.
Δεν είσαι υποχρεωμένος. Γι' αυτό έχει πλάκα.
Μ' αρέσει. Βγαίνω με γυναίκες της ηλικίας μου...
Προφανώς δεν θέλω.
Δεν... Δεν θέλω. Ποιος στο διάολο θα 'θελε κάτι τέτοιο;
Αλλά το κάνω. Το κάνω.
Γιατί... Στις εφαρμογές, βάζω πάντα φίλτρο από 49 έως 58.
Καμιά φορά το κατεβάζω στα 22 για να κάνω πλάκα.
Δεν θέλω γυναίκες στα 20, στα 30 ή στα 40 τους,
γιατί έχουν υπέροχη ζωή.
Έχει, ξέρεις, επίπεδη κοιλιά. Είναι σε στάση πολεμιστή.
Δεν θέλω να τη γνωρίσω. Η ζωή της είναι μια χαρά.
Ποιος στο διάολο θέλει να γνωρίσει κάποιον με καλή ζωή;
Βλέπεις τις γυναίκες άνω των 50 στις εφαρμογές,
και στη φωτογραφία της στέκεται έτσι σαν...
«Δεν καταλαβαίνω τίποτα απ' όλα αυτά...»
«Βγάλε τη φωτογραφία. Τα σιχαίνομαι όλα αυτά.»
Προφίλ γεμάτο θυμό, καταλαβαίνετε;
«Έχω τρία παιδιά. Μην μου χαλάς τον γαμημένο χρόνο σου.»
Οι καλύτερες για ραντεβού. Πραγματικά.
Όταν βγαίνεις με μια 58χρονη,
δεν χρειάζεται να είσαι γοητευτικός.
Δεν αγχώνεσαι. Απλώς κάθεσαι.
Λες: «Λοιπόν, πες μου τι σου συνέβη. Τι έγινε;»
Και σου λέει τη ζωή της κι εσύ λες: «Γαμώτο!»
Και καυλώνεις, γιατί σκέφτεσαι:
«Δεν έχω ξαναπηδήξει γυναίκα που της δολοφόνησαν τον αδελφό.»
Κανείς δεν φτάνει στα 58 μόνος χωρίς μια φρικτή γαμημένη ζωή,
κι εσύ την ακούς κάθε μέρα.
Το σεξ μετά τα 50 είναι πιο απλό, ε;
Λες: «Θες να πηδηχτούμε;»
Κι αυτή: «Μπα.»
Κι εσύ: «Α, ωραία. Θέλω να πάω σπίτι.»
Δηλαδή, δεν αγχώνεσαι καθόλου.
Κι αν κάνετε σεξ, χωρίς προφυλακτικό. Μετά τα 50 τέλος τα προφυλακτικά.
Κανείς δεν μένει έγκυος.
Αυτή έχει τις μισές αρρώστιες, εγώ τις άλλες.
Ας τις ανακατέψουμε, ρε γαμώτο.
Δώσ' το μου. Σε τρεις βδομάδες θα το νικήσω.
Δεν με νοιάζει!
Δώστε μου AIDS. Είμαι 58.
Η ζωή με AIDS μετά τα 58
είναι πάνω-κάτω η ίδια με τη ζωή χωρίς αυτό.
Γι' αυτό μ' αρέσουν οι γυναίκες της ηλικίας μου.
Θα μπορούσα… Να τι είναι τρελό.
Θα μπορούσα να κάνω σεξ με μια 18χρονη, και θα ήταν νόμιμο.
Πόσο μαλακία είναι αυτό;
Είναι σαν άλλο είδος. Είναι υπερβολικό.
Είναι υπερβολικό. Είναι 40 χρόνια διαφορά.
Δεν πρέπει να κάνεις σεξ με κάποιον
αν τα χρόνια που σας χωρίζουν αντιστοιχούν στην ηλικία μιας γυναίκας
που θα είχε εγκυμοσύνη υψηλού κινδύνου.
Νομίζω πως είναι καλός κανόνας.
Δεν πρέπει να χωράει ανάμεσά σας μια γυναίκα που δεν κάνει παιδιά.
Κάποιοι έχουν εμμονή με τις νεαρές.
Έχω έναν φίλο που λέει συνέχεια, «Αν ήμουν 21 τώρα,
με όσα ξέρω…»
Ναι, θα ήσουν ένας ανατριχιαστικός 21χρονος.
Οι άντρες είναι τόσο αηδιαστικοί. Γι' αυτό υπάρχει το περιοδικό Barely Legal.
Θυμάστε αυτό το πράγμα, το Barely Legal; Το βλέπω ακόμα καμιά φορά.
Το περιοδικό Barely Legal. Το είδα σε ένα αεροδρόμιο προς πώληση.
Ποιος έχει τέτοια αρχίδια;
Να είσαι στο αεροδρόμιο ΛαΓκουάρντια,
να μπαίνεις στα Hudson News,
και να βλέπεις Barely Legal.
«Α, τέλεια!» Και απλώς…
Κάθεσαι στη μεσαία θέση για Σινσινάτι...
«Πω πω, είναι τόσο νέα.»
«Τρελό. Μπορώ να πάρω μια τζιτζιμπίρα;»
«Ευχαριστώ πολύ. Πω πω.»
«Ο πρωκτός της είναι σαν μύτη μολυβιού.»
Αν δεν έχετε δει ποτέ το περιοδικό Barely Legal,
θα σας το περιγράψω.
Είναι ένα γυαλιστερό περιοδικό,
και έχει στο εξώφυλλο μια σοκαριστικά νέα γυναίκα,
που κάνει κάτι σαν «Αχχ…»
Και γράφει Barely Legal.
Αυτό που σου λέει το περιοδικό είναι,
«Αν το διαβάζεις αυτό,
δεν είσαι παιδόφιλος.»
«Δεν είσαι.»
«Κυριολεκτικά δεν είσαι παιδόφιλος.»
Αλλά είσαι τόσο γαμημένα κοντά.
Είσαι τόσο κοντά
στο να γίνεις παιδόφιλος.
Αλλά δεν είσαι. Αυτή είναι η μαγεία.
Κάναμε όλη τη νομική δουλειά, και μπορούμε ν' αποδείξουμε
πως δεν είσαι παιδόφιλος επειδή το διάβασες αυτό.
Αλλά σχεδόν είσαι.
Σχεδόν είσαι ό,τι χειρότερο θα μπορούσες ποτέ να γίνεις.
Παραλίγο να 'σαι ένα βασανισμένο τέρας.
Αλλά δεν είσαι!
Δεν είσαι!
Καθόλου!
Σήμερα έχει γενέθλια. Τόσο κοντά είσαι.
Σήμερα έχει γενέθλια.
Αλλά δεν είσαι παιδόφιλος…
ώρα Ανατολικής Ακτής.
Γιούπι!
Σας ευχαριστώ, παιδιά. Καληνύχτα.
Σας ευχαριστώ.
Μετάφραση AI, δουλεμένη σε 5 περάσματα subtitles.help/how — δες πώς φτιάχτηκε