Καλύτερος πάροχος IPTV: WWW.IPTV.CAT.BZ
Στην καριέρα μου, συνέβαλα στην αλληλούχιση του ανθρώπινου
και άλλων γονιδιωμάτων, όλων των γονιδίων σας,
και μετά προσιτή,
ρίχνοντας το κόστος από 3 δισεκατομμύρια δολάρια σε 300 δολάρια.
Ασχοληθήκαμε επίσης με τη σύνθεση και την επεξεργασία DNA,
κάτι που περιλαμβάνει τη δυνατότητα σύνθεσης DNA από το μηδέν
αλλά και τη δυνατότητα μικροσκοπικών τροποποιήσεων με ένζυμα όπως το CRISPR.
Μάλλον δεν θα έπρεπε να έχω άποψη, ξέρετε,
ως επιστήμονας που είναι ανοιχτός στις πιθανότητες.
Ως ένα βαθμό,
το σύμπαν έχει νοημοσύνη.
Διαθέτει απλώς αυτή την εκπληκτική υπολογιστική ικανότητα.
Ναι, πιστεύω πως δεν έχουμε καν ξύσει την επιφάνεια
ούτε στην επιστημονική φαντασία πώς μπορεί να είναι οι εξωγήινοι.
Είναι συναρπαστική η πιθανότητα
να μην βλέπουμε απλώς εξωγήινους,
αλλά να έχουμε και στενές επαφές μαζί τους.
Σας επισκέφθηκαν εξωγήινοι;
Ναι, και είχα μια εμπειρία με ΑΤΙΑ.
Αυτό έγινε το '67, '68.
Δεν ήσουν μαστουρωμένος;
Όχι, δεν έπαιρνα.
Ούτε καν έπινα τότε.
- Ποιος σε επισκέφθηκε; - Τυχαία
και ξύπνησα ενώ το έκαναν.
Τι διάολο συμβαίνει;
Το δωμάτιό μου ήταν λευκό.
Σήμερα μιλάμε
με τον ψυχίατρο του Χάρβαρντ Τζον Μακ,
ο οποίος μελέτησε τις περιπτώσεις τουλάχιστον εκατό ανθρώπων
που είπαν ότι τους απήγαγαν εξωγήινοι.
Ένας ασθενής του Δρ. Μακ, ο Ράντι εδώ,
λέει ότι η απαγωγή του συνέβη ενώ ήταν ξύπνιος.
Τι θυμάστε από εκείνη τη στιγμή και μετά;
Όταν ανέκτησα τις αισθήσεις μου, δεν έγινε αμέσως.
Δεν ήξερα πού ήμουν.
Ένιωθα σαν να πεθαίνω.
Κι αυτό ήταν που πραγματικά απογείωσε τον πανικό
όταν τελικά αντίκρισα αυτά τα πλάσματα.
Φαίνεται να διατρέχουν κάθε κοινωνικοοικονομική τάξη.
Φαίνεται να είναι,
είναι παράδοξο αφού όλοι προσπαθούν
να το αποδώσουν στην ψυχοπαθολογία,
Φαίνονται να έχουν ασυνήθιστα υγιή ψυχισμό.
Φαίνεται να επιλέγουν
που είναι ιδιαίτερα δυνατά, σταθερά και ανοιχτόμυαλα.
Με λένε Τέρι και είμαι βιωτής.
Με λένε Τράβις Γουόλτον και είμαι βιωτής.
Προτιμώ τον όρο βιωτής.
Δεν μου άρεσε ποτέ η λέξη απαχθείς,
μου προκαλεί ανατριχίλα.
Ο επαφικός ακούγεται σαν κάτι από τη δεκαετία του '50, κάπως γραφικό.
Είχα εμπειρίες.
Με λένε Ντέμπι και είμαι βιωτής.
Το πώς μπήκα σε αυτόν τον χώρο
είναι κάτι που μου είναι λίγο δύσκολο να εξηγήσω.
Δεν ήταν κάτι που είχα προγραμματίσει.
Με ενδιέφερε η ύπνωση και η υπνοθεραπεία
από αυτά που είχα διαβάσει,
αλλά η πραγματική μου αγάπη ήταν η δουλειά με καρκινοπαθείς.
Όταν έπεσαν στα χέρια μου οι πρώτες υποθέσεις απαγωγής,
ή πιθανές απαγωγές στην αρχή της πρακτικής μου,
σκέφτηκα ότι θα είχε πολύ ενδιαφέρον να δουλέψω με ανθρώπους
που νιώθουν ότι έχουν έρθει σε επαφή.
Έτσι, αυτή η εμπειρία ξεκινά συχνά από την παιδική ηλικία
και ακολουθεί το άτομο σε όλη του τη ζωή.
Για παράδειγμα,
ασχολούμαι τώρα με μια υπόθεση
όπου μου είπε ότι αυτή και η αδερφή της,
όταν ήταν μικρά παιδιά, είχαν δει το ίδιο όνειρο.
Εκεί χτύπησε καμπανάκι.
Δεν βλέπουν το ίδιο όνειρο.
Κάτι μπορεί να είχε συμβεί.
Με λένε Σκάιλερ Κόλινς.
Είμαι επαγγελματίας κομμωτής
και ασχολούμαι με τα μαλλιά εδώ και σχεδόν 10 χρόνια,
ενώ είμαι και μουσικός.
Θα έλεγα ότι η αρχή όλων αυτών έγινε
όταν ήμουν παιδί.
Με την αδερφή μου έχουμε διαφορά ενός έτους,
οπότε μεγαλώνοντας όλοι νόμιζαν πως ήμασταν δίδυμες.
Έχουμε πολλά κοινά,
αλλά σίγουρα δύο ξεχωριστές προσωπικότητες.
Μια μέρα ξυπνήσαμε και είπαμε η μία στην άλλη
ότι είχαμε δει ένα παρόμοιο όνειρο.
Νομίζω ότι ήμουν έξι ή επτά χρονών,
άρα εκείνη ήταν επτά ή οκτώ,
και αυτό το πρώτο όνειρο αφορούσε ένα αρχοντικό
πως ήμασταν παγιδευμένοι.
Και επιβεβαιώσαμε κι οι δύο
ότι ήταν το ίδιο σκηνικό στο σαλόνι μας.
Ήταν τα ίδια άτομα.
Σχεδόν έναν χρόνο αργότερα,
βρεθήκαμε στην ίδια κατάσταση,
ξυπνήσαμε και είπαμε το όνειρο.
Αυτό το όνειρο διέφερε,
σε οικογενειακή συγκέντρωση
και τελικά όλα τα παιδιά στο όνειρο, κάπως...
απορροφήθηκαν από έναν ιπτάμενο ανεμοστρόβιλο.
Όλα μαύρισαν και μετά βρεθήκαμε πάλι κάτω.
Νόμιζα πως ήταν όνειρο,
δεν του έδωσα σημασία,
αλλά προφανώς δεν είναι συνηθισμένο
να βλέπεις πανομοιότυπα όνειρα με τα αδέρφια σου.
Οπότε, πάντα θεωρούσαμε κατά κάποιο τρόπο
πως ήταν απαγωγή εξωγήινων,
επειδή κυριολεκτικά μας ρούφηξε ψηλά, ξέρετε, στον ουρανό.
Μία από τις ευκαιρίες που μας δόθηκαν λοιπόν,
ήταν να κάνουμε αναδρομή σε όνειρο
και να κάνουμε υπνοθεραπεία.
Θα ήταν μια σπουδαία ευκαιρία για να δω τι επιλογές έχω,
τι πιθανότητες έχω να μάθω αν ήταν αληθινό.
Και τότε μπορώ, ξέρετε,
να αποφασίσω ανάλογα με το αποτέλεσμα,
πώς να ερμηνεύσω αυτά που θα μάθουμε.
Γεια σου, Σκάι.
Δεν νομίζω ότι θα βγει κάτι
από αυτή την υπνοθεραπεία, γιατί είμαι λίγο πεισματάρα.
Ποτέ δεν μπόρεσα να ασχοληθώ με τη γιόγκα,
επειδή δεν αδειάζει το μυαλό μου.
Έχω πάντα πλήρη επίγνωση των κινήσεών μου,
δυσκολεύομαι να αγνοήσω ό,τι συμβαίνει.
Θα σου εξηγήσω τη διαδικασία
για το τι θα κάνουμε σήμερα, κράτα μερικές σημειώσεις.
Δεν πρόκειται να ελέγξω το μυαλό σου.
Εντάξει.
Δεν θα χάσεις τις αισθήσεις σου.
Πολλοί λένε: «Δεν νομίζω ότι είμαι σε ύπνωση».
«Μπορώ απλώς να σηκωθώ και να φύγω», και πράγματι μπορείς,
αλλά μου δίνεις την άδεια
να γίνω ο καθοδηγητής σου, εντάξει;
Ωραία. - Οπότε, να θυμάσαι
πως, ξέρεις...
Νομίζω πως είναι σπουδαία ευκαιρία
να δούμε αν ήταν αληθινό
κι έτσι θα μπορώ, ας πούμε,
να αποφασίσω, ανάλογα με το αν λειτουργήσει,
πώς να ερμηνεύσω όσα μάθουμε.
Δεν θα νιώσετε άγχος ή δυσφορία,
αλλά θα τα θυμάστε όλα
και θα μου τα πείτε όλα.
Ως ανιψιά των Μπέτι και Μπάρνεϊ Χιλ,
είχα πάντα έντονο ενδιαφέρον για την επαφή
και την προσπάθεια ανακάλυψης απαντήσεων
που αναζητώ εδώ και πολλά χρόνια.
Η θεία μου, η Μπέτι Χιλ, ήταν πολύ περίεργη και δυναμική.
Ελάχιστα πράγματα την φόβιζαν.
Παντρεύτηκε έναν μαύρο άνδρα το 1960.
Ήταν κοινωνική λειτουργός στην πολιτεία του Νιου Χάμσαϊρ
και πολύ ενεργή στο Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων.
Ο Μπάρνεϊ ήταν ένας πολύ εύθυμος άνθρωπος.
Είχε μεγάλο χάρισμα,
και νομίζω γι' αυτό το 1965 διορίστηκε
στην Πολιτειακή Συμβουλευτική Επιτροπή Πολιτικών Δικαιωμάτων των ΗΠΑ.
Ήταν ενεργό μέλος της NAACP.
Μιλούσε δημόσια υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων.
Είχε λάβει μέρος και στην Πορεία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στην Ουάσινγκτον.
Ο Μπάρνεϊ είχε αποφασίσει να κάνει έκπληξη στη Μπέτι
με ένα σύντομο ταξίδι αναψυχής.
Έτσι, πήγαν στους Καταρράκτες του Νιαγάρα και οδήγησαν μέχρι το Μόντρεαλ.
Σκόπευαν να διανυκτερεύσουν εκεί,
αλλά ένας τυφώνας πλησίαζε από τις ακτές,
οπότε ήθελαν να γυρίσουν σπίτι πριν χτυπήσει.
Καθώς οδηγούσαν μέσα από το βόρειο Νιου Χάμσαϊρ,
η Μπέτι είδε ένα νέο φως στον ουρανό.
Αναρωτήθηκε αν μπορεί να ήταν δορυφόρος.
Κι έτσι, άρχισε να το παρατηρεί
καθώς μεγάλωνε όλο και περισσότερο στον ουρανό.
Ήθελε ο Μπάρνεϊ να σταματήσει το αυτοκίνητο
για να μπορέσει να δει καλύτερα αυτό το πράγμα
και να προσπαθήσει να το ταυτοποιήσει.
Όταν επιτέλους έφτασαν σπίτι,
είχαν καθυστερήσει τουλάχιστον δύο ώρες
από όσο είχαν υπολογίσει.
Τα ρούχα της Μπέτι ήταν σχισμένα,
τα καλά παπούτσια του Μπάρνεϊ είχαν γρατζουνιστεί τόσο βαθιά
που αναγκάστηκε να αγοράσει καινούργια.
Τα ρολόγια που φορούσαν εκείνο το βράδυ δεν ξαναδούλεψαν ποτέ.
Η Μπέτι ήθελε ιδιαίτερα να μάθει όλο και περισσότερα.
Ο Μπάρνεϊ δυστυχώς ανέπτυξε αυτό που σήμερα γνωρίζουμε
ως διαταραχή μετατραυματικού στρες.
Εμφάνισε αιμορραγικό έλκος, υψηλή αρτηριακή πίεση,
και αυτά τα συμπτώματα δεν υποχωρούσαν
με τη συμβατική ιατρική αγωγή.
Τον βασάνιζε έντονα η συνειδητή ανάκληση
της αίσθησης ότι επρόκειτο να απαχθεί
και μετά η ύπαρξη αποδείξεων
ότι πράγματι μπορεί να είχε απαχθεί.
Παραπέμφθηκε σε έναν φημισμένο ψυχίατρο
στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης, τον Δρ. Μπέντζαμιν Σάιμον.
Είχε δουλέψει με βετεράνους που επέστρεφαν από τον πόλεμο
κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Χρησιμοποιούσε βαθιά υπνωτική παλινδρόμηση
για να βοηθήσει τους ασθενείς του να ξεπεράσουν το τραύμα
που είχαν βιώσει.
Η Μπέτι και ο Μπάρνεϊ, υπό χωριστή ύπνωση,
αναβίωσαν τα ίδια γεγονότα.
Οδηγούμε συνεχώς, δεν ξέρω πού βρισκόμαστε.
Δεν ξέρω καν πώς φτάσαμε εδώ.
Οδηγούμε και δεν ξέρω για πόση ώρα
και ούτε μιλάμε μεταξύ μας,
κι εγώ απλώς νιώθω μια αίσθηση
ότι κάτι πρόκειται να συμβεί.
Βυθίζεσαι όλο και πιο βαθιά, σε βαθύτερο ύπνο.
Θα θυμηθείς τα πάντα
και θα μου τα πεις όλα.
Ναι.
Τράβηξα στην άκρη του δρόμου.
Η Μπέτι προσπαθεί να με κάνει να πιστέψω πως είναι ιπτάμενος δίσκος.
Και εγώ δεν το πιστεύω.
Προσπαθώ να διατηρήσω την αυτοκυριαρχία μου
για να μην καταλάβει η Μπέτι ότι φοβάμαι.
Θεέ μου, φοβάμαι τόσο πολύ.
Δεν μου μιλούν. - Ποιοι δεν σου μιλούν;
Οι άντρες που στέκονται στον δρόμο.
Είχαν πρόσωπα σαν των άλλων ανθρώπων;
Τα μάτια του ήταν σχιστά.
Το βλέπω καθαρά. Τα μάτια του ήταν σχιστά.
Αλλά όχι σαν Κινέζος.
Πρέπει να πάρω το όπλο μου.
Πρέπει να πάρω το όπλο μου. - Εντάξει.
Ηρέμησε. Χαλάρωσε.
Βαθιά χαλαρωμένος.
Τι έκανε η Μπέτι όλη αυτή την ώρα;
Προσπαθεί να βάλει μπρος το αμάξι, αλλά δεν παίρνει.
Και οι άντρες έρχονται προς το μέρος μας.
Και σκέφτομαι, ε...
Μπορώ να ξεφύγω από αυτό.
Αν ανοίξω την πόρτα,
μπορώ να τρέξω στο δάσος και να κρυφτώ.
Και οι άντρες πλησιάζουν και μου την ανοίγουν αυτοί.
Αυτό το πλάσμα,
αυτός ο αρχηγός μου λέει κάτι.
Σου λέει κάτι. Πώς;
Πώς σου το μεταφέρει;
Το βλέπω στο πρόσωπό του.
Βλέπεις τα χείλη του να κινούνται; Ναι.
Όχι, τα χείλη του δεν κινούνται.
Πώς ήσουν σίγουρη ότι σου το έλεγε;
Από τα μάτια του.
Λέει: «Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι.
Δεν θα σου κάνουμε κακό».
Και με ανεβάζουν στο σκάφος.
Δεν θέλω να ανέβω.
Δεν ξέρω τι θα συμβεί αν ανέβω εκεί πάνω.
Νιώσατε πως θα σας επιτίθονταν;
με οποιονδήποτε τρόπο; - Όχι.
Ήμουν ξαπλωμένη στο τραπέζι.
Ο εξεταστής ανοίγει το φερμουάρ του φορέματός μου.
Ξαπλώνω ανάσκελα στο τραπέζι
και ο εξεταστής κρατάει μια μακριά βελόνα στο χέρι.
Είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε βελόνα έχω δει ποτέ.
Και είχα ανοιχτό το παντελόνι και σκέφτηκα:
Μήπως μου βάζουν κάποιο κύπελλο στα γεννητικά όργανα;
Και μου καρφώνει μια βελόνα στον ομφαλό.
Κλαίω και του λέω ότι πονάει,
πονάει, πονάει, βγάλ' το.
Και τότε ο αρχηγός,
πλησιάζει και βάζει το χέρι του,
περνάει το χέρι του μπροστά από τα μάτια μου και λέει:
«Όλα θα πάνε καλά, δεν θα πονέσεις».
Και όλος ο πόνος εξαφανίζεται.
Ρώτησα τον αρχηγό, του είπα:
Γιατί μου έμπηξε βελόνα στον ομφαλό;
Και είπε: «Ήταν τεστ εγκυμοσύνης».
Και είπα ότι εδώ δεν έγινε κανένα τεστ εγκυμοσύνης.
Σκέφτηκα, τι αστείο,
αν μείνω εντελώς ακίνητη και δεν βγάλω άχνα,
δεν θα πάθω τίποτα και όλα θα τελειώσουν.
Πήγε και έκανε κάτι
και στον μεταλλικό τοίχο,
άνοιξε ένα κενό και τράβηξε έναν χάρτη.
Με ρώτησε αν είχα ξαναδεί παρόμοιο χάρτη.
Ήταν ένας επιμήκης χάρτης.
Και μου είπε ότι οι χοντρές γραμμές ήταν εμπορικές διαδρομές.
Και οι άλλες γραμμές, οι συνεχείς,
ήταν μέρη που πήγαιναν περιστασιακά.
Οι διακεκομμένες γραμμές ήταν αποστολές.
Τον ρώτησα πού ήταν η βάση του.
Είπε: «Εσύ πού βρίσκεσαι σε αυτόν τον χάρτη;»
Κοίταξα και γέλασα και είπα: «Δεν ξέρω».
Κι εκείνος είπε: «Λοιπόν, αφού δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι,
δεν έχει νόημα να σου πω πού βρίσκομαι εγώ».
Αργότερα, η Μάρτζορι Φις, μια ευφυής γυναίκα,
πήρε αυτόν τον αστρικό χάρτη και έκανε χρόνια έρευνας
για να εντοπίσει τα αστέρια που είχε σκιτσάρει η Μπέτι.
Και τότε, το 1971,
εκδόθηκε ένας νέος αστρονομικός κατάλογος.
Υπήρχαν πλέον τρία αστέρια στον χάρτη
που δεν υπήρχαν πριν.
Πρόσθεσε τα νέα αστέρια
και βρήκε αντιστοιχία με τον χάρτη της Μπέτι.
Τα δύο αστέρια σε πρώτο πλάνο ήταν το Ζήτα Ρετικουλί 1 και 2.
Πού βρίσκεστε τώρα;
Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω το αυτοκίνητο.
Και η Ντέλσι είναι κουλουριασμένη κάτω από το κάθισμα.
Βλέπω την Μπέτι να μπαίνει στο αυτοκίνητο.
Και της χαμογελάω πλατιά κι εκείνη μου ανταποδίδει το χαμόγελο.
Και οι δυο μας φαινόμαστε τόσο ευφορικές.
Και σκέφτομαι πως δεν ήταν και τόσο άσχημα.
Παράξενο, δεν έχω κανέναν λόγο να φοβάμαι.
Κοιτάζουμε, βλέπω ένα λαμπερό φεγγάρι και λέω γελώντας:
«Λοιπόν, αυτό ήταν».
Και νιώθω χαρούμενη.
Είμαι ο Δρ. Μάστερς.
Είμαι καθηγητής βιολογικής ανθρωπολογίας στο Montana Tech.
Ως παλαιοανθρωπολόγος,
θα έκανα πράγματα σχεδόν πανομοιότυπα με αυτά που περιγράφονται
στις αναφορές για στενές επαφές.
Θα έπαιρνα δείγματα δέρματος, τρίχας, κοπράνων,
κάτι που ίσως εξηγεί τις πρωκτικές εξετάσεις
που αναφέρονται στο φαινόμενο.
Θα μελετούσα τον πολιτισμό,
θα μελετούσα πράγματα
που δεν μένουν στα απολιθώματα,
πράγματα που θα ξέραμε μόνο ζώντας τότε
και παρατηρώντας αυτά τα άτομα
και τους πολιτισμούς τους ως ζωντανές, αναπνέουσες οντότητες.
Ερμηνεύω τις συμπεριφορές τους μέσα από αυτό το πρίσμα
αλλά τι κάνουν, πώς το κάνουν,
πότε το κάνουν,
όλα αυτά φαίνεται να υποδηλώνουν
πως υπάρχει κάποια ερευνητική αποστολή,
κάποια προσπάθεια ανακάλυψης της δικής τους ιστορίας
και της προέλευσής τους από το βαθύ μέλλον.
Ίσως αυτό οφείλεται στη δική μου προκατάληψη ως ανθρωπολόγου,
ως βιολογικού ανθρωπολόγου.
Έτσι θα προσέγγιζα εγώ το θέμα.
Ό,τι τους συνέβη
είναι ό,τι λένε ότι τους συνέβη,
παρόλο που αναγνωρίζω πλήρως πως αυτό είναι αδύνατον
με βάση την κοσμοθεωρία στην οποία μεγαλώσαμε κι οι δύο.
Λοιπόν, τότε πώς είναι δυνατόν;
Αυτό είναι το ερώτημα, σωστά;
Είτε θα χωρέσουμε το φαινόμενο
σε κάτι που, απ' όσο μπορώ να κρίνω, δεν χωράει,
είτε θα πρέπει να διευρύνουμε τις αντιλήψεις μας για το τι είναι εφικτό.
Πέρασα πέντε διαφορετικά τεστ ανιχνευτή ψεύδους
μπροστά σε τρεις διαφορετικούς εξεταστές,
όλοι με πολυετή
εμπειρία στις δυνάμεις ασφαλείας ως ανακριτές.
Είχαμε πολλές δύσκολες μέρες,
και όπως συνήθως εκείνη την εποχή,
δουλεύαμε μέχρι να σκοτεινιάσει και μαζεύαμε τον εξοπλισμό μας.
Πηγαίναμε σπίτι
όταν είδαμε αυτή τη λάμψη μέσα από τα δέντρα μπροστά μας.
Η παράξενη αυτή λάμψη με έκανε να σκεφτώ
πως ίσως κυνηγοί ελαφιών είχαν κατασκηνώσει εκεί στην κορυφογραμμή.
Ξέρετε, όταν έχεις ένα φανάρι μέσα σε μια σκηνή
βγάζει μια διάχυτη λάμψη;
Αλλά εδώ υπήρχε κάτι περίεργο.
Η θεωρία των σκεπτικιστών
πως αυτό που πραγματικά είδαμε ήταν ο πλανήτης Δίας
στο βάθος, είναι εντελώς παράλογη.
Ήταν ένα ευδιάκριτο μεταλλικό αντικείμενο που αιωρούνταν εκεί
στο ξέφωτο, σε απόσταση μικρότερη των 30 μέτρων.
Όλοι ήξεραν τι ήταν.
Αμέσως, ένας από τους άντρες, ο Άλαν Ντάλας, φώναξε:
«Είναι ιπτάμενος δίσκος!»
Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για το τι βλέπαμε.
Άνοιξα διάπλατα την πόρτα και έτρεξα προς τα εκεί
και ίσως να είχα και λίγη παλικαριά,
Ίσως ήθελα να κάνω τον σπουδαίο,
αλλά πίστευα πως αυτό το πράγμα θα απογειωνόταν
πριν προλάβω να πλησιάσω τόσο.
Κοιτώντας το από κάτω,
ήταν εξαιρετικά γυαλιστερό
και ταυτόχρονα εξέπεμπε φως.
Ο θόρυβος που έκανε ήταν αρκετά τρομακτικός.
Ήταν έξω από την ανθρώπινη ακοή
τόσο στις υψηλές όσο και στις χαμηλές συχνότητες.
Αποφάσισα να τρέξω πίσω στο φορτηγό.
Και όταν σηκώθηκα για να τρέξω πίσω,
μείωσα την απόσταση μεταξύ του κορμού μου και του σκάφους.
Και τότε με χτύπησε αυτή η έκρηξη.
Με εκτίναξε 5-6 μέτρα μακριά.
Ο Τζον είπε ότι το σώμα μου έπεσε σωριασμένο σαν σακί με κρέας.
Είπαν ότι πανικοβλήθηκαν και έφυγαν τρέχοντας.
Και όταν εξέφρασαν την ιδέα
ότι ένας από τους άντρες μας χάθηκε, ίσως και σκοτώθηκε,
ο σερίφης και οι άντρες του,
άρχισαν να δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον.
Τι εννοείτε ίσως σκοτώθηκε;
Η υποψία ότι επρόκειτο για κάποιο κάλυμμα
για φόνο δημιουργήθηκε σχεδόν αμέσως.
Οπότε, οι άντρες διαμαρτυρήθηκαν λέγοντας:
«Λέμε την αλήθεια.
Θα υποβληθούμε σε όποιο τεστ θέλετε».
Ο σερίφης δέχτηκε την πρόκληση.
Όλοι πέρασαν τον ανιχνευτή ψεύδους
και ο σερίφης οργάνωσε έρευνα.
Τελικά, αύξησαν τον αριθμό των ερευνητών
και άντρες με άλογα,
αεροσκάφη, ελικόπτερα, αεροπλάνα.
Έφεραν ακόμη και σκυλιά ιχνηλασίας
από τις τοπικές φυλακές.
Τα σκυλιά δεν μπόρεσαν να βρουν ίχνη
πέρα από την άκρη του δρόμου,
από το σημείο όπου κατέβηκα από το φορτηγό μέχρι εκεί που έπεσε το σώμα μου.
Και εκεί σταματούσαν τα ίχνη.
Αυτό λοιπόν είχε μεγάλη σημασία.
Αφού έχασα τις αισθήσεις μου,
η αμέσως επόμενη ανάμνηση που είχα
ήταν μια θολή αίσθηση του πού βρισκόμουν.
Ο πόνος που ένιωθα με έκανε να πιστέψω
πως είχα τραυματιστεί κάπως κατά τη φυγή μου
και ότι με είχαν πάει στο νοσοκομείο.
Κι όταν καθάρισε η όρασή μου
και μπόρεσα να εστιάσω,
είδα ότι αυτοί σίγουρα δεν ήταν γιατροί.
Ήταν αυτά τα παράξενα πλάσματα που με κοιτούσαν
κι έπαθα αμέσως υστερία.
Δεν είναι εύκολο να μιλάς γι' αυτό.
Ήταν πολύ κλειστοφοβικό.
Δυσκολευόμουν πολύ να αναπνεύσω
και συνέδεα αυτή την αίσθηση ασφυξίας
με τα πρόσωπα αυτών των όντων.
Μέχρι σήμερα, ξέρετε, σε όλη μου τη ζωή,
αυτός ήταν ο μεγαλύτερος φόβος που έχω νιώσει ποτέ.
Αυτά τα μικρά όντα, και είχαν όλα το ίδιο μέγεθος,
συνεργάζονταν και κινούνταν σχεδόν συγχρονισμένα,
κάτι που με έκανε να σκεφτώ πως ήταν μάλλον τηλεπαθητικά
μεταξύ τους και προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν έτσι και με εμένα,
αλλά η νευρολογική μου βλάβη από τη δέσμη που με χτύπησε
σε αυτό το σκάφος, είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορούν να ασκήσουν
κάποιου είδους νοητικό έλεγχο.
Και κάτι που ενισχύει αυτή την υπόθεση ήταν η καταγραφή εγκεφαλικών κυμάτων
που μου έκαναν όταν επέστρεψα.
Έδειξε ενδείξεις κάποιων ανώμαλων μοτίβων
που αργότερα εξαφανίστηκαν.
Η ανησυχία μου για μελλοντικές αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία, ξέρετε,
πως θα μπορούσε να εμφανιστεί πρόωρη γήρανση ή καρκίνος,
ακτινοβολία, ασθένεια, κάποια παράξενη μόλυνση.
Τίποτα απ' όλα αυτά δεν συνέβη.
Αντιθέτως, δεν αρρώστησα καθόλου.
Δεν πήρα ούτε μία άδεια ασθενείας σε 40 χρόνια.
Είναι αυτό απόδειξη ότι έκαναν κάποιου είδους επισκευές
που ίσως οδήγησαν σε βελτίωση
ή σε όφελος για την υγεία;
Πιθανόν.
Είναι απόδειξη; Όχι.
Ξέρετε, προσπαθώ να ζω υγιεινά.
Οφείλεται σε αυτό;
αλλά ήταν σίγουρα το αντίθετο του να υποφέρω
από κακές συνέπειες.
Αντιμετωπίζω συνεχώς ανθρώπους
που έχουν όλες τις απαντήσεις
και θέλουν να μου πουν ποια είναι αυτά τα όντα
και τι αντιπροσωπεύουν.
Δεν νομίζω πως το ξέρει κανείς,
και αυτό γίνεται σκόπιμα.
Πιστεύω πως αυτά τα όντα αποκρύπτουν
τέτοιου είδους πληροφορίες.
Δεν πιστεύω στην ιδέα ότι αυτά τα όντα
τριγυρίζουν εδώ και εκατοντάδες χρόνια,
προσπαθώντας να βρουν τρόπο να μας κατακτήσουν.
Αυτό απλώς δεν στέκει.
Αν δεν ένιωθαν τίποτα για εμάς,
θα ήταν πολύ εύκολο να μας εξαφανίσουν.
Δεν θα είχαμε αερομαχίες με τα μαχητικά μας
και τα σκάφη τους στον ουρανό.
Είναι πολύ ανώτερα από αυτό το επίπεδο μάχης ή εχθρότητας.
Απλώς δεν νομίζω ότι έτσι έχουν τα πράγματα.
Δέκα, εννέα, οκτώ, επτά, έξι.
Σχεδόν φτάσαμε.
Και πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα και μηδέν.
Άφησε τώρα τον εαυτό σου να ταξιδέψει απαλά πίσω στον χρόνο
στην εποχή που ήσουν μικρό κορίτσι,
περίπου επτά χρονών.
Και καθώς πλησιάζεις στο σπίτι,
περιέγραψε πού βρίσκεσαι μέσα στο σπίτι και πώς φαίνονται
όλοι και όλα γύρω σου.
Είμαι δίπλα στην κουκέτα μου. - Μμ-μμ.
Η πόρτα είναι μισάνοιχτη.
Δεν στέκομαι ακριβώς στο πάτωμα.
Μάλλον το κοιτάζω
από την πάνω γωνία του δωματίου.
Έχει πολλή ησυχία.
Δεν νομίζω ότι είναι κανείς σπίτι.
Προσπαθώ να κοιμηθώ, αλλά είμαι πολύ ανήσυχη.
Δεν νιώθω πια ηρεμία, νιώθω πραγματικά,
νιώθω τρομερή δυσφορία.
Νιώθω απλώς φόβο.
Συνεχώς ρίχνω ματιές προς την ντουλάπα μου
που είχα όταν ήμουν παιδί.
Πάντα μου προκαλούσε φόβο.
Τη βλέπω συνέχεια εκεί στο πλάι.
Η ντουλάπα φαίνεται παράξενη.
Τα μάτια μου δεν χαλαρώνουν.
Νιώθω σαν να πέφτουν αστραπές.
Είναι εκτυφλωτικό, σαν αστραπή.
Δεν ξέρω γιατί,
Δεν μπορώ να πάψω να κοιτώ την ντουλάπα
αυτή τη στιγμή.
Προσπάθησε να περιγράψεις τι υπάρχει εκεί, τι αισθάνεσαι.
Νιώθω τρομερά φοβισμένη,
αλλά δεν θέλω να πάω εκεί,
όμως υπάρχει αυτό το φως,
ένα φως μπλε-λευκό.
Ακούω συνέχεια αυτή την περιγραφή για μπλε-λευκό φως.
Συνήθως όταν ο κόσμος περιγράφει ένα φως από ψηλά,
προέρχεται από κάποιο σκάφος,
αλλά δεν της το υπονοώ εγώ.
Δεν το είπε, δεν ανέφερε σκάφος,
απλώς είδε το μπλε-λευκό φως.
Η ντουλάπα είναι μαύρη, αλλά βλέπω κάτι σαν γκρι φως.
Δεν είναι ακριβώς φως,
δεν αντανακλά τίποτα, κι όμως υπάρχει,
και βλέπω αυτό το γκρι γύρω από το μαύρο.
Τώρα εστίασε σε αυτό το γκρι.
Μοιάζει σαν να με καρφώνουν με το βλέμμα,
αλλά χωρίς να είναι τρομακτικό.
Απλώς νιώθω πως δεν είμαι μόνη.
Και νομίζω πως αυτό είναι που με αγχώνει,
ξέρω πως υπάρχει κάτι άλλο εκεί
που δεν ξέρω τι είναι.
Εντάξει, θυμήσου πως ό,τι κι αν έγινε,
βγήκες από αυτό και είσαι ασφαλής,
και τώρα επιτρέπεις στον εαυτό σου να περιγράψει
αυτό που βλέπεις ή αισθάνεσαι.
Νιώθω σαν να βρίσκομαι μέσα σε μια στρογγυλή τσαγιέρα.
Όλα είναι γκρι, το κρεβάτι μου είναι εκεί,
η πόρτα είναι απλώς... και η ντουλάπα μου ακόμα ανοιχτή.
Καθώς κοιτάζεις την πόρτα,
σε εκείνη την περιοχή κοντά στην πόρτα,
βλέπεις κάτι άλλο;
Ναι, αλλά δεν ξέρω αν είναι αληθινό.
Μην το κάνεις. Μην αμφιβάλλεις.
Μην αναλύεσαι.
Απλώς νιώθω σαν να υπάρχει ένα...
Νιώθω πως έξω από την πόρτα υπάρχουν μαύρα πλακάκια.
Ρίχνω μια ματιά πίσω από την πόρτα.
Νιώθω πως υπάρχει ένα γραφείο, σαν πίνακας ελέγχου,
ένα γραφείο με χειριστήρια.
Δεν μοιάζουν με κουμπιά, μοιάζουν με τετράγωνα.
Μοιάζει σχεδόν με το κορδόνι εκκίνησης ενός χορτοκοπτικού.
Υπάρχει ένα κόκκινο κορδόνι
και υπάρχει ένα μαύρο τετράγωνο πάνω από το γραφείο.
- Παράθυρο είναι; - Δεν νομίζω.
Μοιάζει με κλειστή οθόνη,
αλλά δεν έχει καλώδιο.
Είναι σαν μια λεπτή, αιωρούμενη,
μαύρη γυάλινη επιφάνεια ακριβώς πάνω από το γραφείο.
Νιώθω ότι δεν πρέπει να βρίσκομαι σ' αυτό το δωμάτιο.
Νιώθω ότι πρέπει να... Πάρτε μια βαθιά ανάσα
και απλώς νιώστε τον εαυτό σας να πηγαίνει προς τα δεξιά.
Νιώθω ότι πρέπει να πάω σχεδόν να δω τι κάνω.
Μου χτυπούν καμπανάκια όταν μου λένε κάτι τέτοιο.
Ήταν σαν δίλημμα: θα αφήσει τον εαυτό της να παρασυρθεί
από αυτή την εμπειρία;
Ανησυχούσε πολύ,
«Ωχ όχι, πρέπει να δω τι κάνω».
Είναι πολύ παράξενο, νιώθω πολύ άβολα.
Νιώθω ότι θα μπλέξω.
Μακάρι να μπορούσα να το ζωγραφίσω.
Μακάρι να μπορούσα να το εξηγήσω.
Είναι κάπως έτσι...
Θα θυμάσαι κάθε λεπτομέρεια.
- Μοιάζει κύκλος. - Ζωγράφισέ το.
Σχεδόν νιώθω ότι βρίσκομαι μέσα σε μια λεκάνη.
Τώρα αρχίζω να νιώθω ότι αυτό είναι τεστ.
Πραγματικά μοιάζει με τεστ.
Δεν νιώθω ότι εισβάλλουν στο σώμα μου,
το σώμα μου είναι ακόμα στην κουκέτα,
αλλά νιώθω ότι με παρατηρούν,
σαν να είναι τεστ.
Το δωμάτιο μόλις σκοτείνιασε.
Θα σταματήσουμε εδώ.
Απλώς πες ό,τι σου έρχεται στο μυαλό.
Ναι, σκεφτόμουν, δηλαδή, πρώτα απ' όλα,
πίστευα πως θα εστιάζαμε
στο να φτάσουμε σ' αυτό το όνειρο,
αλλά έτσι λειτουργούν μερικές φορές,
ξεκινάς προς μία κατεύθυνση
και καταλήγει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Και σχεδόν νιώθω ότι εκείνο το όνειρο
ήταν σαν ένα περίεργο εμφύτευμα, τύπου «ορίστε»,
σαν να μου έδιναν μια μνήμη.
«Ορίστε ένα μικρό όνειρο».
Εσύ κι η φίλη σου σε πάρτι,
έχει καταιγίδα και τα σχετικά.
Σιγά το πράγμα;
Ξέρεις, εμένα μου φάνηκε εντελώς εμφυτευμένη.
Συνέχεια ανέφερε την ντουλάπα της.
Πάντα σιχαινόμουν την ντουλάπα μου.
Η αδερφή μου το ήξερε.
Πάντα ένιωθα ότι ήταν κάτι κακό.
Ήταν φρικτό.
Φρικτό, δηλαδή, ένιωθα πως απλώς ήθελα
να μην υπάρχει καν.
Δεν ξέρω τι ήταν αυτό το γκρίζο.
Σχεδόν... θα ακουστεί πολύ παράξενο,
αλλά έμοιαζε με περίγραμμα αμοιβάδας,
χωρίς τίποτα μέσα του.
Ήταν σαν μια γκρίζα αμοιβάδα και ήταν ψηλή,
σαν μια ψηλή γκρίζα αμοιβάδα στο σκοτάδι, που απλώς παρατηρούσε,
όχι απλώς παρατηρούσε, αλλά παραμόνευε και κυνηγούσε.
Αυτή η γκρίζα, ψηλή φιγούρα κοιτούσε αυτό το κοριτσάκι
στην κουκέτα της.
Προσπαθώ να μην καθοδηγώ κανέναν στο «είναι εξωγήινος», καταλαβαίνεις;
Εκείνη απλώς έλεγε πως είναι εκεί
και αυτό την έκανε να νιώθει άβολα,
δηλαδή, στάσου μια στιγμή, εδώ είναι το δωμάτιό μου,
υποτίθεται είμαι μόνη μου
και δεν πρέπει να είναι κανείς εδώ.
Έμοιαζε σχεδόν με την αίσθηση παρατήρησης που είχα
όταν ήμουν στον θόλο,
όταν έλεγα πως νιώθω ότι με παρακολουθούν
και με εξετάζουν,
η ίδια αίσθηση όπως στο δωμάτιό μου.
Ήταν ένας φόβος, σκεφτόμουν:
«Θα μπλέξω;
Τι κάνω; Γιατί είμαι εδώ;
Γιατί με παρατηρούν;»
Ήταν πολύ τυπικό για έναν απαχθέντα βιωτή.
Είδα κάτι που δεν είχα ξαναδεί ποτέ.
Δεν είχα δει ποτέ κάτι τέτοιο,
εκείνο το μικρό δωμάτιο με μια τεράστια κάψουλα παρατήρησης,
νομίζω πως αυτό με τάραξε πιο πολύ.
Αλλά μπόρεσα να βγω απ' αυτό και...
είμαι κι εγώ άνθρωπος που πατάει στα πόδια του.
Τώρα θέλω απλώς να σκεφτώ:
Πώς να το αξιοποιήσω;
Είμαι ενθουσιασμένη.
Απλώς νιώθω πως υπάρχουν κι άλλα και σκέφτομαι:
Έτοιμη να βγω έξω
και να μάθω περισσότερα γι' αυτό, γιατί όλο αυτό ήταν...
Νομίζω ότι μου άλλαξε τη ζωή ριζικά.
Από την εμπειρία μου ξέρω
ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα στα παιδικά τους χρόνια.
Γεια. - Γεια.
Πρέπει να έρθεις στο Λος Άντζελες
να γίνεις μέρος αυτού
και να κάνεις κι εσύ αναδρομή σε όνειρο.
Σοβαρά;
Μπορείς να μου πεις περισσότερα
ή οτιδήποτε άλλο προέκυψε;
Όχι ιδιαίτερα,
για να μη χαλάσω την εμπειρία.
Νομίζω πως πρέπει να σχηματίσεις τη δική σου άποψη για όλα.
Αλλά ήταν φοβερό και διαφωτιστικό
κι έχουμε υποστήριξη για να το κάνουμε.
Θα τα βρούμε, μέρα, ώρα κ.λπ.,
απλώς έλα. - Εντάξει.
Εντάξει. Σ' αγαπώ.
Θα τα λέμε.
Κι εγώ σ' αγαπώ. - Γεια.
Γεια.
Ανυπομονώ να ζήσει η αδερφή μου
αυτή την εμπειρία
αν τελικά έρθει εδώ γι' αυτό,
γιατί είναι ακόμα πιο συναισθηματική από εμένα (γελάει).
Οπότε νομίζω ότι θα μπορούσες να βγάλεις πολλά συμπεράσματα
και ελπίζω να βρει κάποιες απαντήσεις για τη ζωή της,
αλλά θέλω πολύ να μάθω περισσότερα γι' αυτή την ντουλάπα
και γι' αυτό το άλλο όνειρο,
γιατί το άλλο είναι όνειρο περιπέτειας.
Αυτό είναι τρελό.
Λοιπόν, αν είμαι ένα από αυτά τα πλάσματα που επισκέπτονται τη Γη,
το πιθανότερο είναι, θα έλεγα,
ταξιδιώτης στον χρόνο ή σε άλλες διαστάσεις.
Υπάρχουν πραγματικά τόσες πολλές πιθανότητες.
Θα ήταν υπέροχο να είχαμε περισσότερες πληροφορίες
για να περιορίσουμε αυτές τις πιθανότητες.
Άρχισα να ενδιαφέρομαι για τα ΑΤΙΑ και τους εξωγήινους
όταν ήμουν περίπου οκτώ.
Ο πατέρας μου είχε αγοράσει το "Communion"
του Γουίτλεϊ Στρίμπερ.
Και κοίταξα αυτό το βιβλίο στο ράφι του σαλονιού
και μου δημιούργησε μια νοερή εικόνα
ενός χιμπαντζή, ενός πρώιμου ωμινίδη αν θέλετε,
ενός σύγχρονου ανθρώπου κι αυτής της εξωγήινης μορφής.
Και αναρωτήθηκα: «Υπάρχει σύνδεση εδώ;»
Μήπως είναι εμείς στο μέλλον
που ταξιδεύουν πίσω στον χρόνο
για να μελετήσουν το δικό τους εξελικτικό παρελθόν;»
Από τη στιγμή που σχημάτισα αυτή την εικόνα,
άρχισα να ενδιαφέρομαι έντονα για το ζήτημα των ΑΤΙΑ
και να παρακολουθώ το έργο του Στάντον Φρίντμαν
και άλλων που το ερευνούν
από καθαρά επιστημονική σκοπιά
για να κατανοήσω πώς το προσεγγίζουν οι άλλοι.
Τι μαθαίνουμε μέσω της επιστήμης
σχετικά με αυτό το ζήτημα
και τα μυστήρια που το περιβάλλουν;
Ο κύριος λόγος που πιστεύω
ότι πρόκειται απλώς για μελλοντικούς ανθρώπους
ή εξωχρονικούς απογόνους
είναι πως αν κοιτάξουμε τη μακρά ιστορία
της εξέλιξης των ωμινιδών,
οι βασικές τάσεις είναι η αύξηση του μεγέθους του εγκεφάλου
και η μείωση της ανατομίας του προσώπου,
δηλαδή μια στροφή προς τον ορθογναθισμό, όπως τον λέμε.
Αυτό συνέβη παράλληλα με την όρθια στάση του σώματος.
Το κεφάλι μας έστρεψε προς τα κάτω
για να βλέπουμε πού πηγαίνουμε
όταν γίναμε δίποδοι πριν από έξι με οκτώ εκατομμύρια χρόνια.
Αυτή η κίνηση προκάλεσε κάμψη στο βασικράνιο
κι αυτό δημιούργησε περισσότερο χώρο
μέσα στο νευροκράνιο, στο κρανιακό θηκάριο,
επιτρέποντας στον εγκέφαλο να μεγαλώνει ολοένα περισσότερο.
Όταν αναπτύξαμε πολιτισμό,
όταν αρχίσαμε να φτιάχνουμε λίθινα εργαλεία
και αποκτήσαμε τη φωτιά,
απελευθερώθηκε το πρόσωπό μας
από το βάρος της μάσησης,
γεγονός που επέτρεψε στον εγκέφαλο να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο
και να μειωθεί ακόμα περισσότερο το πρόσωπο.
Το ύψος είναι ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό.
Επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από το περιβάλλον.
Για παράδειγμα, μετά τη Μεγάλη Ύφεση,
σε περιόδους πολέμου
όταν οι πόροι είναι περιορισμένοι,
το μέσο ύψος μειώνεται σημαντικά.
Αντίθετα, όταν υπάρχει αφθονία τροφής
και ο πληθυσμός είναι υγιής,
όπως με τους Ολλανδούς,
τώρα είναι από τους ψηλότερους ανθρώπους.
Είναι πολύ πιθανό
ότι στο εξελικτικό μας μέλλον,
να δούμε την ίδια διακύμανση,
την ίδια αυξομείωση, γινόμαστε ψηλότεροι και κοντύτεροι.
Αυτοί οι γκρίζοι περιγράφονται ως πολύ κοντοί,
άλλοι περιγράφονται ως πολύ ψηλοί, λιγνοί, κάπως εύθραυστοι,
αλλά το σημαντικό είναι ότι όλοι είναι δίποδοι.
Όλοι περιγράφονται να περπατούν όρθιοι.
Και αυτή η σύνδεση,
αυτό καθορίζει την εξελικτική μας γραμμή,
τη γραμμή των ωμινιδών.
Οπότε, νομίζω πως είναι σημαντικό
να τα λάβουμε όλα αυτά υπόψη.
Πολλές αναφορές μιλούν για σκούρα, ψυχρά μάτια,
αλλά είναι πολύ πιθανό,
ανάλογα με το πού ζουν αυτά τα όντα,
να διαθέτουν σκουρόχρωμους φακούς στα μάτια,
ίσως ακόμη και φακούς που μπορούν να κάνουν
πολλά διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα
για να βλέπουν καλύτερα σε διάφορες συνθήκες,
ή να εξυπηρετούν άλλους σκοπούς, εστιάζοντας όπως τα κιάλια.
Και αν οι ίδιες τάσεις που κυριαρχούν
σε όλη την εξέλιξη των ωμινιδών τα τελευταία έξι
με οκτώ εκατομμύρια χρόνια,
αν αυτές οι τάσεις συνεχιστούν,
θα περιμέναμε και τα μάτια να μεγαλώσουν σημαντικά.
Είναι πολύ πιθανό να μοιάζουμε με αυτά τα εξωγήινα όντα.
Ποια είναι η πηγή όλου αυτού, ποια είναι αυτά τα πλάσματα,
από πού προέρχονται, τι δημιουργεί αυτή τη νοημοσύνη,
δεν το γνωρίζω,
αλλά συμβαίνει κάτι βαθιά σημαντικό εδώ
που είναι αυθεντικό και πραγματικό.
Ένας φίλος μου κι εγώ πήγαμε για κατασκήνωση.
Οδηγήσαμε μέχρι το Πολιτειακό Πάρκο Devil's Den
και ανεβαίνοντας έναν λόφο, μόλις φτάσαμε στην κορυφή του,
αποκαλύφθηκε αυτή η υπέροχη μεταλλική κατασκευή.
Στον ορίζοντα υπήρχαν τρία αστέρια σε ένα σφιχτό μικρό τρίγωνο.
Κάθε αστέρι ήταν σχεδόν τόσο φωτεινό όσο ο Πολικός Αστέρας,
και κινούνταν.
Ενθουσιαστήκαμε και μείναμε άναυδοι,
και καθώς παρατηρούσαμε αυτό το πράγμα,
τότε ήταν που ένιωσα αυτό το κύμα γαλήνης να με πλημμυρίζει
για πρώτη φορά.
Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε,
αλλά πέρασαν τέσσερις ώρες.
Και τα δύο ρολόγια σταμάτησαν.
Ήταν μηχανικά ρολόγια,
και σταμάτησαν και τα δύο στις 2:40.
Ο φίλος μου ήταν στα γόνατα, κοιτάζοντας έξω από τη σκηνή,
κι εγώ έβλεπα κάτι λάμψεις
και διέκρινα δάκρυα να κυλούν στο πρόσωπό του.
Όλη εκείνη η αίσθηση γαλήνης
και απάθειας που ένιωθα πριν είχε εξαφανιστεί,
και τώρα υπήρχε μόνο απόλυτος τρόμος.
Σηκώθηκα στα γόνατα και άνοιξα το πανί της σκηνής
κοίταξα έξω και πρόσεξα δύο πράγματα.
Το σκάφος που βρισκόταν 900 μέτρα πάνω μας
είχε κατέβει και ήταν πλέον μόλις 9 μέτρα πάνω από το μέταλλο.
Και πρόσεξα κάτι που αρχικά νόμισα
πως ήταν παιδιά που περπατούσαν γύρω από το μέταλλο.
Ρώτησα τον Τόμπι:
Τόμπι, τι κάνουν εδώ έξω;
πάνω σε αυτό το μέταλλο, μες στη νύχτα;»
Κι εκείνος είπε: «Φίλε, αυτά δεν είναι παιδάκια, Τέρι.
Δεν είναι ανθρώπινα όντα.
Μας πήραν και μας πόνεσαν, δεν θυμάσαι;»
Συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν σε κάποιου είδους χειρουργείο.
Υπήρχε ένας λευκός θολωτός θόλος και ένα λευκό τραπέζι βάσης.
Θυμάμαι να σκέφτομαι
πως το τραπέζι θα έπρεπε να είναι κρύο στην αφή,
αλλά δεν ήταν, ήταν ζεστό,
και πιθανότατα ήταν ζεστό
από τα σώματα που είχαν ξαπλώσει πριν από μένα.
Κινούσα μόνο τα μάτια μου παντού,
προσπαθώντας να απορροφήσω όσο περισσότερα γινόταν.
Είδα όχι μόνο ότι υπήρχαν οι μικροί γκρίζοι τριγύρω,
αλλά κι έναν τύπο ύψους 1,80 μ.,
με ροζ χροιά, που φαινόταν να είναι ο επικεφαλής.
αλλά και ανθρώπινα όντα μέσα σε αυτό το σκάφος,
πέντε άτομα, που έμοιαζαν στρατιωτικοί,
άντρες 18 έως λίγο πάνω από 20, με στρατιωτικά κουρέματα,
σταχτί στολές πτήσης και πορτοκαλί διακριτικά.
Προσπαθούσα να κάνω οπτική επαφή μαζί τους,
αλλά εκείνοι δεν μας κοιτούσαν,
δεν κοιτούσαν καν προς την κατεύθυνσή μας.
Όταν με έβαλαν στο δωμάτιο
και μου έκαναν ιατρικά πειράματα,
υπήρχε ένα πλάσμα που έμοιαζε με έντομο,
ύψους ίσως δύο μέτρων.
Λοιπόν, υπήρχαν μερικοί διαφορετικοί τύποι οντοτήτων
και νομίζω ότι όλες συνεργάζονταν αρμονικά.
Έχω μια άποψη για τους γκρίζους που πρέπει να προσθέσω εδώ,
ή τουλάχιστον όσοι ήρθαν σε επαφή μαζί μου.
Δεν πιστεύω ότι είναι έλλογα όντα
όπως εσείς κι εγώ.
Νομίζω πως ίσως είναι ένας συνδυασμός ΤΝ,
νανοτεχνολογίας, ίσως και κβαντικής υπολογιστικής,
αλλά δεν νομίζω ότι είναι ζωντανά, έλλογα όντα.
Για την εξήγηση των πραγματικών φαινομένων
που έχουν καταγραφεί,
πιστεύω ότι μια τεχνολογική απάντηση
είναι μάλλον η πιο προφανής.
Υπάρχει λόγος που η NASA στέλνει ρομπότ
να εξερευνήσουν το διάστημα.
Είναι πολύ πρακτικό να μπορείς να φτιάξεις μια τεχνολογία
απόλυτα προσαρμοσμένη στο περιβάλλον
που θα εξερευνήσεις.
Οπότε, αν επρόκειτο να εξερευνήσω έναν εξωγήινο κόσμο,
σίγουρα θα έστελνα ένα ρομποτικό σκάφος
γιατί ως βιολογικό ον,
μου είναι πολύ πιο δύσκολο να αλλάξω τη βιολογία μου
παρά να φτιάξω μια τεχνολογία
πλήρως προσαρμοσμένη
σε οποιοδήποτε περιβάλλον κατευθύνομαι,
είτε πρόκειται για τα καυτά βάθη της Αφροδίτης
είτε για τον παγωμένο Άρη,
μπορείς να φτιάξεις ρομπότ για το περιβάλλον
στο οποίο κατευθύνεσαι.
Αυτή η τεχνολογία είναι τόσο έξυπνη
που δεν νοιάζεται καν απαραίτητα για εμάς.
Κι έτσι, παίρνει αποφάσεις
χωρίς να υπολογίζει τους ανθρώπους.
Και κάποιες φορές αυτό αποβαίνει καταστροφικό για εμάς.
Στη «Robopocalypse», επιβιώνουμε
χάρη στην ανθρώπινη προσαρμοστικότητά μας
και στην πρωτόγονη, πονηρή ευφυΐα μας
καθώς και στο ένστικτο επιβίωσης.
Και μας κρατά ζωντανούς
εδώ και χιλιάδες χρόνια,
και ας ελπίσουμε ότι θα μας κρατήσει
και μέσω εξεγέρσεων εξωγήινων ρομπότ
που ίσως αντιμετωπίσουμε στο μέλλον.
Είναι πιθανό να διαθέτουν μια τεχνολογία
που τους επιτρέπει να φτιάξουν ένα συνθετικό ρομπότ
κάποιου είδους.
Πιστεύω πραγματικά ότι αν ο σκοπός ήταν να πάρει τη θέση
ένα ζωντανό πλάσμα,
θα ήταν κάτι που θα έμοιαζε περισσότερο με άνθρωπο
και απέναντί του θα ήμουν λιγότερο επιθετικός.
Η ιδέα ότι αυτά τα όντα εξελίχθηκαν αποβάλλοντας το συναίσθημα
και δεν το νιώθουν πια, ξέρετε,
κάποιοι λένε ότι μας παρατηρούν από περιέργεια
επειδή εμείς νιώθουμε συναισθήματα κι εκείνα όχι.
Αλλά για να λέμε την αλήθεια,
όταν ένα νοήμον, ευφυές ον έχει τηλεπαθεια,
οι εκφράσεις του προσώπου γίνονται περιττές.
Αντιθέτως, αντί να έχουν χάσει το συναίσθημα,
μπορεί να το βιώνουν σε πολύ υψηλότερο,
πιο έντονο επίπεδο από εμάς.
Όταν αυτό το πλάσμα με κοίταξε,
έδειξε έκπληξη που ήμουν τόσο ταραγμένος.
Έγειρε ελαφρώς το κεφάλι του στο πλάι
και ξαφνικά με χτύπησε μια συναισθηματική βόμβα
Ήταν σαν κάθε συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος
να διοχετευόταν πάνω μου, σε μια αδέξια προσπάθεια
να νιώσει κάτι αντίστοιχο μ' εμένα.
Η δική μου εμπειρία συνέβη τον Ιούνιο του 1977.
Η ταινία Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου βγήκε
τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.
Χρειάστηκαν 30 χρόνια για να νιώσω αρκετά άνετα
να δω την ταινία, αλλά όταν το έκανα,
μου έκαναν εντύπωση πολλές ομοιότητες.
Έμεινα άναυδος με το γεγονός
ότι απεικόνισε αυτούς τους άντρες με στολές πιλότων.
Δεν ήταν μαυρισμένοι,
αλλά προφανώς υπήρχε ανταλλαγή αντρών και γυναικών
με εξωγήινους, δουλεύοντας μαζί για έναν κοινό στόχο.
Και αυτό είναι λίγο-πολύ το μήνυμα της ταινίας του Σπίλμπεργκ,
όλες αυτές οι οντότητες να συνεργάζονται
για κάποιο κοινό σχέδιο.
Και Θεέ μου, θα ήθελα πολύ να μάθω ποιο είναι αυτό το σχέδιο.
Ντοκιμαντέρ, πιλοτικό μισής ώρας.
Πρέπει να το κάνω.
Είχα εξωγήινο εμφύτευμα.
Θέλω να το αναλύσουμε αυτό.
Τους ρώτησα:
«Πόσα από αυτά έχετε τοποθετήσει σε ανθρώπους;»
Η απάντηση με σόκαρε.
Είπαν: «Πολλές χιλιάδες εδώ και τρεις γενιές.»
Να βάλω τα γυαλιά μου ή να τα βγάλω;
Ας τα βγάλουμε, αν δεν έχεις πρόβλημα.
Λοιπόν, εγώ και η Σκάιλερ, κατά κάποιο τρόπο,
είμαστε σαν κούρεμα μαλλέτ, σοβαροί μπροστά,
κι εκείνη κάνει πάρτι πίσω,
οπότε συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον, αλλά είμαστε πολύ διαφορετικοί. (γελάει)
Μια μέρα ξυπνήσαμε και είπαμε ο ένας στον άλλον
ότι είχαμε δει παρόμοιο όνειρο.
Και αυτό το πρώτο κοινό όνειρο ήταν σαν μια έπαυλη
στην οποία ήμασταν παγιδευμένοι.
Παγιδευμένοι σε ένα σπίτι ή κάτι τέτοιο,
ένα σενάριο απόδρασης και...
Και επιβεβαιώσαμε κι οι δύο ότι ήταν το ίδιο σκηνικό
σε αυτό το σαλόνι.
Ήταν τα ίδια άτομα.
Περίπου δύο μήνες αργότερα,
είδαμε πάλι και οι δύο ένα άλλο όνειρο,
και αυτό ήταν εντελώς...
Διαφορετικό, σε οικογενειακή γιορτή
και τελικά όλα τα παιδιά στο όνειρο...
Ήταν έξω και υπήρχε ένα φουσκωτό κάστρο
σαν σε παιδικά πάρτι,
αλλά μπορούσες να δεις ότι μέσα υπήρχαν κάποιες οντότητες
στο φουσκωτό, που όμως δεν ήταν ανθρώπινα όντα.
Προς το τέλος του ονείρου,
θυμάμαι να αιωρούμαι κάπως ή να βρίσκομαι πιο ψηλά.
Ένας στρόβιλος που αιωρούνταν.
Σκοτείνιασε και μας πέταξαν κάτω.
Θυμάμαι μια γαλαζωπή,
πρασινωπή απόχρωση σε όλο το σκηνικό του ονείρου μου,
που δεν ξέρω γιατί,
αλλά μου έδωσε την αίσθηση
ότι επρόκειτο για κάτι μη ανθρώπινο.
Δεν έχω ιδέα τι πρόκειται να συμβεί.
Δεν έχω κανένα σημείο αναφοράς.
Η Σκάιλερ δεν θέλει να μου πει τίποτα,
οπότε δεν ξέρω τι να περιμένω.
Καλύτερα, θα βρούμε χρήσιμες πληροφορίες
για το γιατί ίσως εγώ και η Σκάιλερ είδαμε αυτά τα όνειρα
τις ίδιες νύχτες.
Στη χειρότερη, θα παραμείνω στην ίδια θέση που είμαι τώρα,
δηλαδή να μην ξέρω τίποτα περισσότερο
που είδαμε το ίδιο όνειρο τη νύχτα,
απλώς υπό πολύ παράξενες συνθήκες.
Λοιπόν, θα σας πάω πίσω,
Θα σε αναδρομήσω πίσω
στην εποχή που ήσουν μικρό κορίτσι.
Το υποσυνείδητό σου ίσως θυμηθεί, όπως είπα, την ακριβή ηλικία.
Απλώς έχω άγχος
και λίγο άγχος για τη διαδικασία,
αλλά ανυπομονώ να δω τι θα προκύψει από αυτήν.
Είναι πολύ δύσκολο, είναι πολύ δύσκολο, ξέρεις,
είναι πολύ εύκολο απλώς να λες διάφορες μαλακίες,
αλλά νομίζω πως είναι πολύ δύσκολο να το συζητήσεις
με τρόπο που να έχει ουσιαστική αξία.
Είναι ξεκάθαρο
πως το φαινόμενο των ΑΤΙΑ είναι πολυδιάστατο
και πολύ, πολύ πιο παράξενο απ' ό,τι φαντάζονται οι περισσότεροι.
Παλιά πίστευα στην κυριολεκτική πραγματικότητα
γκρίζων όντων που μας επισκέπτονται με τεχνολογικά σκάφη
απαγάγουν κι αλληλεπιδρούν
για επιστημονικούς σκοπούς.
Και σε ένα σύμπαν άπειρων πιθανοτήτων,
είναι πιθανότητα και υπάρχουν αναφορές.
Όμως πρέπει να εξετάσουμε τον ρόλο του βιωτή
σε όλες αυτές τις εξωγήινες επαφές.
Στο "Reframing the Debate", το βιβλίο που επιμελήθηκα,
ο συγγραφέας Γκρεγκ Μπίσοπ,
εξετάζει αυτή την ιδέα της συν-δημιουργίας,
την ιδέα ότι το φαινόμενο των ΑΤΙΑ
και άλλα παραφυσικά φαινόμενα
είναι προϊόντα μιας διαδικασίας συν-δημιουργίας
ανάμεσα στον παρατηρητή και,
ναι, κάτι που είναι ξεχωριστό από εμάς,
κάποιο εξωτικό εξωτερικό ερέθισμα.
Το πρόβλημα στη μελέτη των ΑΤΙΑ
είναι ότι οι άνθρωποι ψάχνουν μία και μοναδική αιτία,
ή κάνουν μια υπόθεση για το τι είναι
και μετά προσπαθούν να προσαρμόσουν τα στοιχεία που βρίσκουν
και όσα λένε οι μάρτυρες
και τις ερωτήσεις στους μάρτυρες
σε αυτή την προκατειλημμένη αντίληψη,
είτε ότι έρχονται από άλλους πλανήτες,
που βασικά καλύπτει το 99,9% των απόψεων
όταν σκέφτονται το θέμα,
είτε από άλλη διάσταση
ή από άλλη χρονική περίοδο ή κάτι παρόμοιο.
Κι αν αυτά τα όντα αποδειχθεί πως είναι
από το μέλλον, τότε στο κάτω-κάτω,
δεν μιλάμε ουσιαστικά για την ανθρώπινη προοπτική;
Κάποιοι έχουν υποθέσει
ότι τα ΑΤΙΑ είναι μια προβολή του εαυτού μας.
Ο Καρλ Γιουνγκ, φυσικά, τη δεκαετία του '50,
είχε σκεφτεί την ιδέα ότι το ΑΤΙΑ είναι σύμβολο
της ανθρώπινης κατάστασης, της ολότητας της ανθρωπότητας,
γι' αυτό το ΑΤΙΑ είναι κυκλικό.
Είναι σαν μια μεταφυσική εκδήλωση
των συλλογικών μας ανησυχιών, άγχους, ελπίδων και φόβων,
των επιθυμιών μας για το σύμπαν σε αυτό το στάδιο της ανθρώπινης εξέλιξης.
Αυτή είναι, λοιπόν, μια ψυχοκοινωνική θεωρία για τα ΑΤΙΑ.
Όμως, πώς εξηγείς τότε
όταν ένα ψυχοκοινωνικό φαινόμενο φαίνεται
να έχει υλικές επιπτώσεις στους μάρτυρες στο έδαφος;
Πώς το εξηγούμε αυτό;
Φαίνεται να υπάρχει μια οντολογική, φυσική πραγματικότητα
στο φαινόμενο,
οπότε οι άνθρωποι καταλήγουν αυτομάτως στην ιδέα
ότι πρέπει να είναι εξωγήινο,
τι άλλο θα ήταν;
Όταν το εξετάζεις,
οι άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά.
Νομίζω πως είναι κάτι που επηρεάζει πολύ βαθιά τους ανθρώπους
σε ορισμένες περιπτώσεις,
και ότι η ποικιλία που βλέπουμε στο θέμα των ΑΤΙΑ
οφείλεται κυρίως στην ποικιλία που βλέπουμε στους ανθρώπους,
στο πώς αντιλαμβάνονται και θυμούνται,
και στον πολιτισμό τους.
Σχεδόν φαίνεται,
και αυτή είναι μια θεωρία που έχουν διατυπώσει
ο Ζακ Βαλέ και άλλοι, ότι αυτό που παρατηρούμε,
μοιάζει περισσότερο με παράσταση,
είναι θέατρο από πλευράς οποιασδήποτε νοημοσύνης
εμπλέκεται.
Γιατί τα ΑΤΙΑ έχουν φώτα;
Τι νόημα έχει αυτό;
Δεν χρειάζονται φώτα.
Ούτε εμείς χρειαζόμαστε.
Γιατί τα θέλουν;
Είναι για επίδειξη, θεαθήναι.
Ο τρόπος που εμφανίζονται,
ειδικά στις επαφές,
μοιάζει με θέατρο, μοιάζει υπερβολικός.
Ό,τι κι αν είναι, θέλει να το δουν,
θέλει να γνωρίζουμε την παρουσία του.
Υποθέτω πως είναι σίγουρο
Με βεβαιότητα,
πως όποια νοημοσύνη κι αν είναι,
θέλει να έχουμε επίγνωση της ύπαρξής της.
Μπορούμε μόνο να προσπαθήσουμε ν' ακούσουμε
τι έχουν να πουν οι μάρτυρες
χωρίς να επιβάλλουμε προϋπάρχουσες ιδεολογίες,
πιστεύσεις, προσδοκίες, επιθυμίες ή εμμονές σε όλα αυτά,
και να συγκεντρώσουμε πολλά δεδομένα
και να τα παραδώσουμε σε ανθρώπους
που έχουν τα προσόντα να τα ερμηνεύσουν.
Και στον χώρο των ΑΤΙΑ, δυστυχώς,
υπάρχουν λίγοι
με επίσημα, τυπικά προσόντα
που θα μας βοηθούσαν να κατανοήσουμε τα δεδομένα των ΑΤΙΑ.
Βασικά, το φαινόμενο των ΑΤΙΑ βρίσκεται μέσα μας,
και πιστεύω πως αν εστιάσουμε σε αυτό,
τα πράγματα θ' αλλάξουν.
Θα προκύψει κατανόηση,
όχι μια απάντηση, αλλά κατανόηση.
Μου αρέσει η λέξη κατανόηση.
Ίσως αυτό πρέπει να είναι στόχος της ουφολογίας,
ή όσων μελετούν τα ΑΤΙΑ:
να κατανοήσουν τι συμβαίνει,
όχι να δώσουν μια απάντηση ή ν' αποδείξουν κάτι.
Καθηγητής του Χάρβαρντ ή όχι,
όποιος πιστεύει αυτά που λες, θα πίστευε οτιδήποτε.
Ναι, δηλαδή,
δεν είναι θέμα πίστης, Ρίτσαρντ.
Για μένα προσωπικά,
όλο αυτό ήταν εντελώς αδύνατο
όταν πρωτοάκουσα γι' αυτό και δεν έγραψα τίποτα,
ούτε μίλησα δημόσια γι' αυτό για δύο χρόνια.
Προέκυψε από τις εμπειρίες
αλλεπάλληλων περιπτώσεων.
Δεν ήταν θέμα τυφλής πίστης.
Κατέληξα επιφυλακτικά, απρόθυμα,
και σταδιακά, να το πάρω τόσο σοβαρά όσο το πήρα.
Ίσως είμαι πιο γνωστή ως Κάθι Ντέιβις
στο βιβλίο του Μπαντ Χόπκινς, «Intruders».
Είχα εμπειρίες σχεδόν σ' όλη μου τη ζωή
και μια μεγάλη εμπειρία στις 30 Ιουνίου 1983.
Πριν μάθω ότι είμαι έγκυος,
ήμουν έξω με φίλη
μέσα στη νύχτα, παρακολουθώντας τον φίλο της
στα καλαμποκοχώραφα
και είχαμε αυτή την παράξενη επαφή με ένα τρελό φως.
Ήταν αστείο γιατί εκείνη θυμόταν περισσότερα από το περιστατικό
απ' ό,τι εγώ.
Το φως στο έδαφος;
Κι εγώ: Τι φως;
Θυμόταν το φως να κατεβαίνει.
Εγώ θυμόμουν να με τραβούν έξω από το αυτοκίνητο από τα πόδια.
Μετά από αυτή την εμπειρία, έμαθα ότι ήμουν έγκυος.
Ο γιατρός επιβεβαίωσε την εγκυμοσύνη,
και πίστευε πως ήμουν πιο προχωρημένη
απ' ό,τι νόμιζα.
Ήμουν ήδη αρραβωνιασμένη
και είχαμε ορίσει γάμο για Ιούνιο,
αλλά τον κάναμε Απρίλιο,
για να μην είμαι τεράστια.
Περίπου στους τρεισήμισι με τέσσερις μήνες,
είχα παράξενη εμπειρία
ενώ πρόσεχα τα παιδιά της αδελφής μου και ξύπνησα την επόμενη μέρα,
πως κάτι δεν πήγαινε καλά με το μωρό.
Κατέληξα να πάω σε μια κλινική με μια φίλη μου
και έκανα άλλο ένα τεστ εγκυμοσύνης, που βγήκε αρνητικό.
Ο γιατρός δεν μου εξήγησε ποτέ πού πήγε το μωρό μου,
η εγκυμοσύνη εξαφανίστηκε ξαφνικά.
Απλώς είπε ότι το είχε ξαναδεί
και ότι θα ήταν καλύτερο να ξεχάσω
ότι συνέβη ποτέ αυτό και ότι θα έμενα πάλι έγκυος.
Ήμουν νέα, θα έκανα κι άλλα
και δεν έπρεπε να ανησυχώ.
Όμως εγώ ήξερα, όταν ξύπνησα το επόμενο πρωί
κάτι δεν πάει καλά, πού είναι το μωρό;
Και μετά, πριν πάω στην Planned Parenthood,
ήξερα ότι το μωρό ήταν κορίτσι και δεν ξέρω πώς,
αλλά ήξερα ότι ήταν κορίτσι.
Ήταν πραγματικά δύσκολο να το πω αυτό
γιατί μιλάς για ανθρώπους που απήχθησαν
και σου λένε: «Α, ναι, τώρα δηλαδή, ε;»
Και το είπα μια φορά σε μια εκπομπή τη δεκαετία του '90,
και Θεέ μου (γελάει).
Άνοιξες τον ασκό του Αιόλου
και πρέπει να το εξηγήσεις.
Και πάντα με ρωτούν:
«Γιατί το κάνουν αυτό αυτά τα εξωγήινα όντα;
Γιατί απαγάγουν ανθρώπους;»
Και από όλα τα χρόνια έρευνας που έχω κάνει,
πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχει ένα πρόγραμμα διασταύρωσης
ανάμεσα σε εξωγήινους και ανθρώπους.
Ήμουν ξαπλωμένη σε ένα τραπέζι και θυμάμαι που κοιτούσα ψηλά
και να βλέπω δύο από αυτούς να μπαίνουν μαζί της,
κρατώντας την από τα χέρια.
Και όταν μπήκε στο δωμάτιο,
με κοίταξε και μετά έστρεψε το βλέμμα αλλού,
σαν να φοβόταν εμένα.
Κι εγώ αμέσως ένιωσα θλίψη.
Όταν είδα το μωρό, είπα:
«Αυτό είναι το μωρό μου, είναι η κόρη μου».
Και μετά, όταν με κοίταξε
και φάνηκε σαν να με φοβάται,
πληγώθηκα πολύ.
Τότε σκέφτηκα:
«Μάλλον δεν είχε ξαναδεί κανέναν
που να μου μοιάζει».
Ίσως της φάνηκα τρομακτική, φαντάζομαι.
Ξέρετε,
έχετε ιδέα γιατί σας την παρουσίασαν;
Όχι, δεν έχω.
Σας άφησαν να την αγγίξετε;
Όχι.
Το ερώτημα ίσως είναι: γιατί;
Γιατί να το κάνουν αυτό;
Αν ήμουν ο εξωγήινος που ταξιδεύει πίσω στον χρόνο,
γιατί να πάρω αυτό το γενετικό υλικό;
Βλέποντας τάξεις παρελθόντος-παρόντος,
πριν από 500 χρόνια είχαμε πολύ απομονωμένες, ξεχωριστές ομάδες,
πληθυσμούς ενδογαμίας,
ξεκινώντας κυρίως με τον ευρωπαϊκό αποικιοκρατισμό,
άρχισαν να συγχωνεύονται.
Άρχισε να παρατηρείται ομογενοποίηση του γενετικού μας υλικού.
Αν αυτή η τάση συνεχιζόταν στο μέλλον,
θα περιμέναμε προβλήματα παρόμοια με αυτά που έχουμε σήμερα
σε ομάδες με υψηλή ενδογαμία.
Για να παρακάμψουμε αυτά,
από τα λίγα μέρη για νέες γονιδιακές παραλλαγές
θα ήταν η δειγματοληψία απλοομάδων
που δεν επιβίωσαν μέχρι το μέλλον.
Αυτές θα πρόσφεραν τη δυνατότητα εύρεσης νέων γονιδίων
για να εισαχθούν σε έναν υπερβολικά ομογενοποιημένο πληθυσμό
για μετριασμό αυτών των προβλημάτων.
Αυτό κάνουμε σήμερα,
σημαντική στρατηγική
στα μέτρα διατήρησης.
Όταν έχουμε μικρή, απομονωμένη ομάδα
όπου η γενετική παρέκκλιση προκαλεί προβλήματα,
αναζητούμε τους πιο διαφορετικούς διαθέσιμους γονότυπους
για διασταύρωση με αυτές τις ομάδες
ώστε να ξεπεραστούν αυτά τα προβλήματα.
Απέχουμε πολύ από τη συναίνεση,
από όσους πιστεύουν ότι υπάρχουν
τόσο λίγα δεδομένα που δεν αξίζει συζήτηση,
μέχρι ανθρώπους, κάποιους επιστήμονες,
συναδέλφους μου που έχουν υλικό
που υποτίθεται ότι προέρχονται από σκάφη που δύσκολα εξηγούνται.
Στο εργαστήριό μας, απαγορεύουμε τη λέξη «αδύνατον».
Ακόμη και κάποια όρια της φυσικής αμφισβητούνται κατά καιρούς.
Οπότε, νομίζω ότι είναι πιθανό.
Δεν έχουμε αρκετά στοιχεία για να το αμφισβητήσουμε,
και αυτός είναι άλλος ένας λόγος που,
το 68% των πολιτών κρατά ανοιχτό μυαλό
τόσο για την ύπαρξη εξωγήινων
όσο και για την κυβερνητική συγκάλυψη.
Λοιπόν, Ντεμπ, πρέπει να σε ρωτήσω,
και σίγουρα στο έχουν ξαναθέσει,
αλλά όσο πειστική κι αν είναι η ιστορία σου,
και ως πρώην αναπληρωτής γενικός εισαγγελέας,
μπορείς να το καταλάβεις.
Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο
στον φυσικό κόσμο, οπότε πώς απαντάς σε αυτό;
Δεν είμαι σίγουρη από πού έρχονται ή πώς φτάνουν εδώ,
αλλά είχα εμπειρίες
που άφησαν πραγματικά υλικά ίχνη στην αυλή.
Άρα υπάρχει και μια υλική πλευρά σε αυτό.
Επίσης, έχω αναπτύξει κάτι σαν έκτη αίσθηση
καθώς μεγαλώνω,
και αυτή την ικανότητα να αισθάνομαι τους ανθρώπους,
τις σκέψεις τους και τα σχετικά,
μερικές φορές απλώς περνώντας δίπλα τους,
χωρίς να το θέλω,
και συχνά αναρωτιέμαι αν αυτό είναι παρενέργεια
αυτής της επικοινωνίας που υπήρξε ανάμεσα σε εμένα
και αυτές τις οντότητες ή αυτά τα πράγματα.
Το 2012, ξύπνησα ένα πρωί,
έβγαλα τα πόδια μου από το κρεβάτι, σηκώθηκα και έπεσα,
δεν πατούσα στο δεξί πόδι.
Με πήγαν στο ακτινολογικό
και μου έκαναν μερικές ακτινογραφίες
και η γυναίκα φάνηκε κάπως σαστισμένη και με ρώτησε,
μου είπε: Τραυματιστήκατε από θραύσμα
που δικαιολογεί μέταλλο στο πόδι σας;
Και είπα: Όχι, δεν είχα τραυματισμό
σ' αυτό το πόδι.»
Και τότε μου είπε:
«Θα ζητήσω από έναν ακτινολόγο να έρθει να ρίξει μια ματιά.»
Κρέμασε την ακτινογραφία.
Είπε: «Αυτό που έχουμε εδώ μοιάζει με οστά διατεταγμένα»
σε σχήμα λουλουδιού μέσα στη γάμπα του ποδιού σας.
Και ρώτησα: «Είναι ασυνήθιστο αυτό, γιατρέ;»
Κι απάντησε: Τα οστά δεν φυτρώνουν
στη μέση του μυϊκού ιστού.»
Μιλούσε στην τεχνικό
και νομίζω πως για να της δείξει,
πλησίασε και μου πίεσε το πόδι
λέγοντάς της: «Θα είναι ακριβώς εδώ.»
Τον διέκοψα και είπα: «Τι θα είναι ακριβώς εκεί;»
Και μου απάντησε:
Πρέπει να υπάρχει ουλή εκεί.
Είπε: «Οποτεδήποτε διαταράσσεται η ακεραιότητα του δέρματος
για να εισχωρήσει αντικείμενο στην περιτονία
και τόσο βαθιά στον ιστό, αυτό αφήνει ουλή.»
Ζήτησε από την ειδικευόμενη
να φέρει έναν φορητό λαμπτήρα υπεριώδους φωτός, τον οποίο έφερε.
Και είπε: Ο ουλώδης ιστός φθορίζει
υπεριώδες φως, θα τη βρούμε.»
Έσβησε τα φώτα
και εξέτασε ξανά το γόνατό μου
και ήταν προφανώς μπερδεμένος, απογοητευμένος, σε σύγχυση.
Και τον ρώτησα:
«Γιατρέ, πόσο συχνά συναντάτε
ένα ξένο αντικείμενο θαμμένο τόσο βαθιά στο δέρμα,
αυτού του μεγέθους, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη ουλή;»
Σκέφτηκε για λίγο και είπε: «Ποτέ.»
Είπε: «Είμαι ακτινολόγος 23 χρόνια,
δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.»
Στις 16 Νοεμβρίου 2017, ξύπνησα το πρωί
με έντονους πόνους στα πόδια μου.
Κατά κάποιο τρόπο ήξερα, είπα στη γυναίκα μου:
«Ήρθαν χθες βράδυ
μου το αφαίρεσαν απ' το πόδι,
Είπε: Κάνε ακτινογραφία.
Οπότε, πήγα σε ένα χειροπρακτικό ιατρείο και είπα:
Λοιπόν, γιατρέ, γρήγορα,
Θέλω ακτινογραφία δεξιού ποδιού
επειδή είχα ένα εξωγήινο εμφύτευμα από το 1977
και νομίζω πως ήρθαν εξωγήινοι χθες βράδυ και το αφαίρεσαν.
Και με πιάνει από το μπράτσο
και με οδηγεί προς την εξώπορτα.
Και ξέρω πως οι χειροπρακτικοί βλέπουν
ίσως εκατό ακτινογραφίες την εβδομάδα,
κι εγώ κρατώ τις ακτινογραφίες μου μπροστά στο πρόσωπό του
και σταματάει ακαριαία και λέει: «Έλα μαζί μου».
Πήγαμε στο γραφείο του και έκλεισε την πόρτα
κοίταξε τις ακτινογραφίες και είπε, ξέρεις,
«Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Θα σου γράψω για ακτινογραφία.
Μου είπε πού να πάω.
Είπε: Θα την πληρώσω εγώ,
αλλά θα μου φέρεις την ακτινογραφία πίσω να τη δω».
Έβγαλα την ακτινογραφία και την πήγα σπίτι να τη δείξω πρώτα στη γυναίκα μου.
Την κολλήσαμε στο τζάμι και κοιτάξαμε,
και δεν είμαι δα και ακτινολόγος,
αλλά ήταν ολοφάνερο πως εκείνο το πράγμα είχε όντως εξαφανιστεί.
Πήρα τα φιλμ και τα άφησα στο γραφείο του.
Με πήρε τηλέφωνο την ώρα του φαγητού εκείνο το βράδυ και μου λέει:
«Λοιπόν, είδες την ακτινογραφία σου;»
Και είπα: «Ναι».
Και μου λέει: «Είδες λοιπόν
πως δεν τα αφαίρεσαν όλα;»
Και είπα: «Όχι, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς».
Και μου είπε πού να κοιτάξω.
Ακριβώς παράλληλα με το μηριαίο οστό,
υπάρχουν δύο λεπτά συρματίδια.
Και είπα: «Γιατρέ, πώς γίνεται αυτά τα όντα»
που είναι τόσο προηγμένα
ώστε να μπορούν να το αφαιρέσουν από το πόδι μου
χωρίς χειρουργική τομή μέσα στη νύχτα
χωρίς καν να το αντιληφθώ,
Πώς άφησαν δύο σύρματα στο πόδι μου;
Είπε: «Δεν νομίζω πως είναι καθόλου άσχετοι».
Είπε: «Νομίζω πως σου έκαναν αναβάθμιση.
Νομίζω πως αφαίρεσαν το μοντέλο του 1977
και σου έβαλαν το μοντέλο του 2017».
Ξεκίνα τώρα, γυρνώντας πίσω πολύ απαλά,
γυρνώντας πίσω σε μια εποχή που ήσουν μικρό κορίτσι
περίπου οκτώ ή εννιά χρονών.
Επίτρεψε σε όλες τις πληροφορίες
να έρθουν στην επιφάνεια πολύ εύκολα και αβίαστα.
Μένεις με τους γονείς σου
στη φάρμα στο Έλτζιν του Ιλινόι.
Λοιπόν, είμαι στην κουζίνα.
Περνάω από την εξώπορτα και ανεβαίνω τις σκάλες.
Έχω μια κουκέτα και οι τοίχοι στο δωμάτιό μου είναι ανοιχτό πράσινο
και έχω μια μπορντούρα με άλογα στο πάνω μέρος του δωματίου μου.
Είναι σκοτεινά, πολύ σκοτεινά.
Νιώθω ότι κάποια σκιώδης, σκοτεινή μορφή μπαίνει
από το δωμάτιο της Σκάιλερ προς το μπάνιο.
Απλώς περιέγραψε πώς
μοιάζουν αυτές οι σκιώδεις μορφές.
Σαν να φορούν κάτι σαν ύφασμα ή κάλυμμα.
Απλώς προσπάθησε να εστιάσεις.
Περιέγραψε με λεπτομέρειες πώς μοιάζει.
Φαίνεται πολύ φαρδύ.
Είναι σαν κουκούλα.
Πόσες σκιώδεις μορφές βλέπεις, πόσες είναι;
Νομίζω πως είναι δύο.
Η μία είναι πιο ψηλή από την άλλη.
Δεν νομίζω ότι η άλλη φοράει κάποιο ύφασμα.
Σχεδόν νιώθω ότι η άλλη είναι η Σκάιλερ,
επειδή είναι πιο μικρή.
Όταν η Κέιλι ανέφερε ότι η αδελφή της, η Σκάιλερ,
στεκόταν δίπλα στην κουκουλοφόρα μορφή,
κατάλαβα ότι κάναμε μια σημαντική σύνδεση
με την εμπειρία των δύο αδελφών.
Φοβάμαι.
Τώρα, έλα σε επαφή με αυτό το συναίσθημα.
Περπατάω προς τη Σκάιλερ.
Νιώθω ότι έχει απλώσει το χέρι της.
Και της πιάνεις το χέρι; - Ναι.
Περπατάμε μέσα από το μπάνιο προς το δωμάτιό της
και τώρα υπάρχει ένα πραγματικά εκτυφλωτικό φως
στο παράθυρό της, ακριβώς δίπλα στην ντουλάπα της.
Συνεχίζω να ρίχνω ματιές στην ντουλάπα που είχα
όταν ήμουν παιδί.
Πάντα με τρόμαζε.
Κοίταξες αυτό το εκτυφλωτικό φως;
Βλέπεις την πηγή του φωτός;
Είναι σχεδόν σαν μια τρύπα στο δωμάτιο.
Είναι τόσο έντονο και φωτεινό, απλώς...
Νομίζω ότι βρίσκεται ανάμεσα στην ντουλάπα της και στο παράθυρο.
Εντάξει.
Όταν θυμήθηκα ότι τις είδα να μπαίνουν στο δωμάτιό μου,
έμοιαζαν αληθινές, με σάρκα και οστά,
σαν τρισδιάστατες, εδώ στο δωμάτιο μαζί μου.
Υπήρξαν φορές που είχα την αίσθηση
ότι έβλεπα κάτι εξωδιαστατικό.
Όχι απαραίτητα, ξέρεις, εξωγήινο, ας πούμε,
δεν μπήκαν σε διαστημόπλοιο κι ήρθαν από κάπου αλλού,
αλλά ίσως έφτασαν εδώ με κάποιον άλλο τρόπο.
Νιώθω πως τώρα βρισκόμαστε στο φως.
Είναι σαν να ανεβαίνουμε γρήγορα, με ορμή προς τα πάνω.
Κοίταξε ψηλά καθώς ανεβαίνεις.
Μπορείς να περιγράψεις τι υπάρχει εκεί; Αισθάνεσαι ή βλέπεις κάτι;
Είναι σαν μια στρογγυλή πόρτα,
αλλά κατεβαίνει σχεδόν σαν η πόρτα αεροπλάνου
για φορτία.
Νιώθω ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι ή πράγματα εκεί,
κοντά στις πόρτες και γύρω γύρω στην περίμετρο.
Μπορείς να τους περιγράψεις;
Έχουν πολύ λεπτά σώματα, πιο ψηλοί από μένα.
Τώρα βρίσκονται ανάμεσα σε μένα και τον Σκάιλερ
και μας κρατούν από τα χέρια.
Και περπατάτε μαζί του εσύ κι ο Σκάιλερ;
Περισσότερο νιώθω ότι μας τραβούν με το ζόρι, ότι μας σέρνουν,
αλλά ακόμα περπατάμε.
Απλώς αντιστεκόμαστε.
Σ' αυτό το μέρος... Τώρα καθόμαστε,
δίπλα στον τοίχο. - Κάθεστε;
Τα γόνατά μου είναι μαζεμένα στο στήθος κι αγκαλιάζω τα πόδια μου.
Δίνει την αίσθηση καμπύλης, είναι πιο στρογγυλό.
Νιώθω σαν να είμαι μέσα σε μια στρογγυλή τσαγιέρα.
Σχεδόν νιώθω σαν να είμαι σε ένα μπολ.
Πονάει το κεφάλι μου.
Εντάξει, τώρα εστίασε στο σημείο που πονάει.
Είναι στο πίσω αριστερό μέρος του κεφαλιού μου.
Δηλαδή, νιώθω σαν, δεν ξέρω, είναι μια αίσθηση,
αλλά πονάει.
Νιώθεις κάτι να αγγίζει το κεφάλι σου;
Νιώθεις πίεση;
Ναι, δεν ξέρω.
Είναι σαν κάτι να πιέζει προς τα μέσα.
Πονάει. - Εντάξει.
Αυτό είναι στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού σου;
Ναι, νιώθω σαν να κινείται προς τα πάνω, προς το αυτί μου.
Είναι σαν βελόνα ή... πονάει, πονάει πολύ.
Εντάξει, πες μου πού ακριβώς μπαίνει αυτή η βελόνα.
Στη βάση του κεφαλιού μου, προς τα πάνω,
αλλά το νιώθω πολύ άσχημα, έντονα,
Ακριβώς στην αριστερή πλευρά στη μέση του κεφαλιού μου.
Όταν ακούω τον απαχθέντα ή τον βιωτή να περιγράφει
ότι πονάει το κεφάλι του,
μετά από εκατοντάδες παρόμοιες περιπτώσεις,
δεν μου κάνει εντύπωση
και δεν μου έκανε εντύπωση
όταν άκουσα την Κέιλι να το περιγράφει.
Νιώθω το κεφάλι μου να πιέζεται προς τα κάτω τώρα,
σαν να είναι στο πάτωμα.
Το χέρι είναι στην αριστερή μου πλευρά
και η βελόνα μοιάζει με χειρουργική.
Και είναι σαν να σπρώχνουν ένα...
σαν να προσπαθούν να χώσουν ένα τετράγωνο με αιχμηρές άκρες.
Δεν γλιστράει ομαλά.
Υποψιάζομαι ότι τα όντα
τοποθετούσαν ένα εμφύτευμα κάπου στο κεφάλι της Κέιλι.
Όταν περιέγραψε τον πόνο να μετακινείται πίσω στο κεφάλι,
αυτό είναι ένα από τα συνηθισμένα σημεία
όπου γίνεται εμφύτευση σε έναν άνθρωπο.
Βασίζομαι αποκλειστικά στις υποθέσεις μου και τις ομοιότητες
και μπορώ να μιλήσω μόνο για όσα προκύπτουν από την έρευνά μου.
Εντάξει.
Πόσα άτομα αισθάνεσαι γύρω σου;
Νομίζω πως είναι τέσσερις.
Σου φαίνονται γνώριμα;
Όχι γνώριμα με την έννοια ότι ξέρω τι είναι,
αλλά γνώριμα σαν να τα έχω ξαναδεί.
Θυμάσαι την πρώτη φορά που τα είδες
ή που ήρθαν σε επαφή μαζί σου;
Τελευταία φορά που πόνεσε το κεφάλι.
Πλησιάζουν περισσότερο τώρα, σαν να με κοιτάζουν.
Εντάξει, και καθώς σε κοιτάζουν,
μπορείς να περιγράψεις πώς μοιάζουν;
Μόνο μαύρα μάτια.
Αισθάνεσαι καθόλου γιατί το κάνουν αυτό;
Χμ-χμ.
Νιώθω σαν να τρυπάνε μια τρύπα στο κεφάλι μου
για να το κόψουν.
Αισθάνεσαι κάποια επικοινωνία από αυτά
ενώ το κάνουν αυτό;
Κάπως τώρα, ναι.
Ακούγεται σαν κοφτό κλικ.
Κάνουν κάτι σαν κλικ μεταξύ τους.
Εντάξει.
Τίποτα άλλο... Πονάει τόσο πολύ το κεφάλι μου.
Εντάξει, πάρε μια βαθιά ανάσα.
Εντάξει, Κέιλι, είσαι έτοιμη να αφήσουμε πίσω αυτή τη στιγμή;
Μμ-μμ.
Θα ξυπνήσεις νιώθοντας απόλυτα ανανεωμένη, με πνευματική διαύγεια,
πολύ ήρεμη, με μια ωραία αίσθηση ευεξίας,
και θα νιώθεις πολύ χαρούμενη.
Γεια. - Γεια.
Καλώς ήρθες. - Ευχαριστώ.
Εντάξει.
Η αντίδραση της Σκάιλερ ήταν πολύ έντονη.
Δεν το περίμενα αυτό.
Δεν ξέρω αν ίσως ήταν υπερβολικά συναισθηματική
επειδή μου έκρυβε την εμπειρία της.
Δεν μπορούσε να μου το πει αφού έκανε πρώτη τη συνεδρία.
Οπότε, νομίζω πως ήταν λίγο συσσωρευμένο συναίσθημα.
Τη νύχτα του ονείρου,
κάθομαι στο κρεβάτι μου,
Θυμάσαι που ένωνε τα δωμάτιά μας;
Ναι.
Είσαι εκεί και κρατάς το χέρι κάποιου.
Σταμάτα. Θα κλάψω.
Σταμάτα.
Αυτό σου συνέβη;
Όχι.
Δεν έκανα αυτή την αναδρομή σε όνειρο,
πήγα στο άλλο όνειρο, αλλά συνέχισε.
Αυτό είναι τόσο παράξενο.
Λοιπόν, κρατάς το χέρι κάποιου.
Έμοιαζαν πολύ λεπτοί,
σαν να είχαν δέρμα αμφίβιου,
έτσι έδειχνε, ή έτσι το ένιωθα.
Σίγουρα είχε μια αίσθηση λαστιχωτή, με ιδιαίτερη υφή.
Τα μάτια ήταν απλώς,
θυμάμαι ότι ήταν πολύ μεγάλα
και δυσανάλογα μεγαλύτερα.
Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσαν,
που με έκανε να νιώθω έκπληκτη ή μαγεμένη,
όχι ακριβώς έτσι, αλλά απλώς υπνωτισμένη.
Δηλαδή, δεν μπορούσα καν να εστιάσω όπως θα έκανα
σε μια φυσιολογική αλληλεπίδραση με ανθρώπους.
Οπότε, έρχομαι μαζί σου και πιάνω το χέρι σου
και μπαίνουμε στο δωμάτιό σου.
Αυτό το δωμάτιο. - Το ξέρω.
Μου ήρθε αμέθως στο μυαλό η ντουλάπα.
Αυτό το γαμημένο δωμάτιο.
Δηλαδή... σκάσε! Όχι!
Σοβαρολογείς; - Σκέφτηκα την ντουλάπα σου.
Αυτό βγήκε στην αναδρομή μου σε όνειρο, αφορούσε εκείνη την ντουλάπα.
Λοιπόν... κλαίω.
Συγγνώμη, αλλά με τρομάζει πολύ.
Πολύ φορτισμένο.
Το δωμάτιό μου ήταν πάντα παράξενο,
δεν ένιωθα ποτέ άνετα μέσα σ' αυτό
και δεν μου άρεσε ποτέ η ντουλάπα μου.
Δεν έμοιαζε απλώς με δωμάτιο,
έμοιαζε περισσότερο με τετράγωνο.
Δεν ξέρω αν το «σκοτεινό» είναι η σωστή λέξη,
αλλά ήταν διαφορετικό από το δικό της,
αν και εξίσου απειλητικό,
και νομίζω πως αυτή η εμπειρία
σε συνδυασμό με την ήδη παράξενη αίσθηση που είχαμε για το δωμάτιό της,
και ειδικά η ντουλάπα της, προφανώς λειτούργησε ως ισχυρό ερέθισμα γι' αυτήν.
Έφτασα στο σημείο
που ένιωσα έναν ακραίο, έντονο πόνο στο κεφάλι,
πολύ χειρότερο από ημικρανία,
αλλά εντοπισμένο σε ένα συγκεκριμένο σημείο.
Και ήταν σαν μια βελόνα να διαπερνούσε
το πίσω μέρος του κρανίου μου,
και αυτή η αίσθηση παρέμενε
καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.
Δηλαδή, βγήκα από αυτό και ακόμα πονούσε το κεφάλι μου.
Με προβληματίζει ο πόνος που μου προκλήθηκε.
Με είχαν προειδοποιήσει ότι υπάρχει πιθανότητα
να προκληθεί κάποιο είδος τραύματος,
ή να ενεργοποιηθεί άμυνα.
Και προσωπικά, νιώθω ότι πυροδοτήθηκα από όσα είπε.
Ήταν μια εξωσωματική εμπειρία,
σαν να παρακολουθούσα τον εαυτό μου,
ήταν σαν να βλέπω εμένα
και να ελέγχω πώς είμαι.
Αλλά τότε κοίταξα την ντουλάπα μου
και υπήρχε αυτή η ψηλή μορφή αμοιβάδας, πολύ ψηλή.
Δεν έμοιαζε με τίποτα συγκεκριμένο.
Έμοιαζε με αμοιβάδα.
Ψηλό, στεκόταν απλώς εκεί.
Βρήκα ενδιαφέρον ότι και οι δύο είδαμε μορφές,
αλλά ήταν εντελώς διαφορετικού τύπου.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία
της συνεδρίας ύπνωσής της ήταν ότι είδε το σκούρο τζάμι,
σαν αυτούς τους καθρέφτες μονής ορατότητας
πως ένιωθε ότι την έβλεπαν μέσα της,
αλλά δεν μπορούσε να δει έξω,
και αυτό ακριβώς ένιωσα κι εγώ με τα μάτια που είδα.
Οπότε το βρήκα ενδιαφέρον
και αναρωτιέμαι αν ίσως συνδέονται κάπως μεταξύ τους.
Παράξενο που είχες την ίδια εμπειρία
και δεν πιστεύω ότι πονούσες.
Λυπάμαι.
Χαίρομαι που είμαστε καλά.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
Είναι τρελό. Χαίρομαι τόσο που το ξεπέρασες.
Δεν ξέρω πώς διαλέγουν απαχθέντες.
Φαίνεται να καλύπτουν κάθε κοινωνικοοικονομικό επίπεδο.
Φαίνονται ασυνήθιστα υγιείς ψυχικά.
Φαίνεται να διαλέγουν
που είναι ιδιαίτερα δυνατοί, σταθεροί, ανοιχτόμυαλοι.
Κάτι βαθιά σημαντικό συμβαίνει εδώ
που είναι αυθεντικό και πραγματικό.
Να αξιοποιήσουμε αυτή την προβολή στους εξωγήινους
ως ευκαιρία να σκεφτούμε το μέλλον μας
ή όσα γνωρίζουμε για τον ρυθμό εξέλιξής μας
για να προβλέψουμε πόσο γρήγορα μπορεί να εξελίσσονται άλλα είδη,
για να προετοιμαστούμε για το μέλλον μας
και να μπορέσουμε να γίνουμε ένα από αυτά τα πλάσματα
και ίσως, κατά κάποιο τρόπο, επισκεφτούμε τους εαυτούς μας.
Να φύγουμε απ' τον πλανήτη,
ή απλώς να γίνουμε αυτό παραμένοντας στη θέση μας,
και πρέπει να σκεφτούμε
τους εναλλακτικούς τρόπους ύπαρξης του ανθρώπου.
Αν υπάρχουν εκεί έξω,
θα άλλαζε ίσως τις προτεραιότητες και την κοσμοθεωρία μου.
Όσο νωρίτερα τόσο καλύτερο.
Αν δεν υπάρχουν,
δεν θα είναι απαραίτητα τρομερά απογοητευτικό,
αλλά νομίζω πως τότε έχουμε μια τεράστια,
ακόμη μεγαλύτερη υποχρέωση να εξαπλωθούμε
σε όλο τον γαλαξία.
Αν είμαστε η μόνη νοήμων μορφή ζωής στο σύμπαν,
φαίνεται πως είναι κάτι αρκετά σπουδαίο
και δεν θα ήθελες να σβήσει.
Προχωρούσα σε κάτι,
χωρίς να συνειδητοποιώ ότι περπατούσα στο κενό.
Ας το θέσω έτσι.
Το βιβλίο εκδόθηκε και έπεσα στο κενό
και κατέληξα κάτω από το νερό, βασικά.
Αυτό μου συνέβη δημόσια.
Άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά μου ως κωμικοί
έχουν συμβάλει τα μέγιστα στο να γελοιοποιηθεί το θέμα.
Και το μετανιώνω, γιατί νομίζω πως φέρθηκα αναίσθητα
σε γνωστούς μου.
Θεωρώ υπέροχο που οι βιωτές μιλούν ανοιχτά
για τις εμπειρίες τους, τις απαγωγές τους,
τις επαφές τους με εξωγήινους.
Πρέπει να γίνουν αποδεκτοί, όχι να χλευάζονται,
αν και ο κόσμος θα τους χλευάζει, επειδή είμαστε άνθρωποι.
Τους βρίσκω συναρπαστικούς και αξιόπιστους.
Κίνητρό μου για την ενασχόληση με το θέμα
είναι η βαθιά συμπάθεια που νιώθω για αυτούς τους ανθρώπους
που δεν τους παίρνουν στα σοβαρά.
Οι βιωτές αναφέρουν ότι λαμβάνουν τηλεπαθητικά μηνύματα
για την καλύτερη φροντίδα του πλανήτη μας.
Αν υπάρχει κάποιος σκοπός πίσω από την παρουσία τους εδώ,
μπορεί να επηρεάσει τον πλανήτη,
και ίσως αποτελεί μέρος της δύναμης
που ασκεί σε όλους το ζήτημα των ΑΤΙΑ.
Πολλοί απαχθέντες μου λένε: «Δεν θέλω να φύγουν.
Δεν θέλω να σταματήσει όλο αυτό,
γιατί θέλω να μάθω γιατί το κάνουν αυτό.
Θέλω να μάθω γιατί διάλεξαν εμένα και την οικογένειά μου».
Κι εγώ ο ίδιος ελπίζω πως δεν θα σταματήσουν απλώς,
γιατί κι εγώ θέλω απαντήσεις.
Όμως, με βάση την εμπειρία μου από τη δουλειά μου,
αμφιβάλλω αν πρόκειται να σταματήσουν έτσι απλά.
Μετάφραση AI, δουλεμένη σε 5 περάσματα subtitles.help/how — δες πώς φτιάχτηκε