Ο Πρόεδρος Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ είναι μια καθοριστική
μορφή της αμερικανικής ιστορίας.
Βγάζει τη χώρα από την Υφεση
και την απομακρύνει από τον απομονωτισμό.
Το καλοκαίρι του 1944, οι συμμαχικές δυνάμεις μάχονται σε όλη τη Γαλλία,
και βαριά βομβαρδιστικά πλήττουν την ίδια την Ιαπωνία,
όμως για να δεχτούν οι Δυνάμεις του Άξονα την απαίτηση Ρούσβελτ,
για άνευ όρων παράδοση, απαιτείται ακόμα τεράστια προσπάθεια
από την Αμερική και τους Συμμάχους της.
Όλοι οι πόλεμοι αλλάζουν τον κόσμο,
αλλά κανείς δεν τον άλλαξε όσο ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.
Η Ιαπωνία προελαύνει· η Γερμανία προελαύνει.
Κανείς δεν φαντάζεται τον εφιάλτη που πρόκειται να εξαπολύσουν.
Τον πιο καταστροφικό πόλεμο στην ανθρώπινη ιστορία.
Ξαφνικά, ο κόσμος έρχεται τα πάνω κάτω,
και ξεσπά η κόλαση.
Η Δύση μένει άναυδη μπροστά στην ταχύτητα της προέλασης.
Έχουμε τους Συμμάχους με επικεφαλής τους Μεγάλους Τρεις:
Ρούσβελτ, Τσόρτσιλ, Στάλιν.
Άνδρες που διαχειρίζονται εξαιρετικά περίπλοκα ζητήματα.
Είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση στην ανθρώπινη ιστορία.
Οι Σύμμαχοι πρέπει να ενωθούν, όχι μόνο στρατιωτικά,
αλλά και βιομηχανικά. Η προοπτική είναι παγκόσμια.
Πρέπει να πολεμήσουν σε κάθε κλίμα,
από την Αρκτική μέχρι τις ζούγκλες του Ειρηνικού,
στις ερήμους της Αφρικής και στα βάθη των ωκεανών.
Όμως η νίκη δεν ήταν καθόλου βέβαιη.
Θα ήταν ένα φρικτό λουτρό αίματος.
Βλέπουμε τον άνθρωπο στη χειρότερή του εκδοχή,
στο πώς φέρεται στους συνανθρώπους του,
αλλά και στην καλύτερή του εκδοχή,
πρόθυμο να θυσιαστεί για να ζήσουν οι άλλοι.
Ο Β' Παγκόσμιος ήταν αγώνας με μόνο έναν νικητή
και ένας ηττημένος.
Καλοκαίρι του 1944.
Ενώ οι Αμερικανοί μάχονται τη Γερμανία στην Ευρώπη
και την Ιαπωνία στον Ειρηνικό,
στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι εκλογική χρονιά.
Παρόλο που το έθνος βρίσκεται σε πόλεμο, ο Αρχιστράτηγος,
ο ισχυρότερος άνδρας στον κόσμο, πρέπει να ζητήσει την ψήφο των πολιτών.
Ο Ρούσβελτ επιχειρεί κάτι που κανείς Αμερικανός δεν έχει κάνει,
να εκλεγεί δηλαδή για τέταρτη θητεία ως Πρόεδρος,
και η χώρα δεν είναι έτοιμη να αφήσει εκτός τον Φράνκλιν Ρούσβελτ,
αλλά ούτε και ενθουσιάζεται με την επανεκλογή του.
Ο Ρούσβελτ δεν έχαιρε άριστης υγείας
όταν έθεσε υποψηφιότητα το 1932.
Νέος προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα και ήταν σε αμαξίδιο.
Όσοι τον γνώριζαν από πριν τον πόλεμο πάντα ξαφνιάζονταν
με το πόσο δραματικά φαινόταν να έχει γεράσει.
Η πίεση του πολέμου τον έχει καταβάλει,
οπότε πρέπει να αποδείξει στον αμερικανικό λαό ότι εξακολουθεί
να ελέγχει πλήρως την κατάσταση και μπορεί να οδηγήσει τον πόλεμο σε επιτυχή έκβαση.
Ο Ρούσβελτ αποφασίζει να ταξιδέψει στη Χαβάη
για να πραγματοποιήσει μια πολεμική διάσκεψη με τους κορυφαίους επιτελείς του.
Βρισκόμενος σε πολεμικό πλοίο στο σημείο όπου ξεκίνησε ο πόλεμος,
μπορεί να εκπέμπει στους Αμερικανούς
μια εικόνα συνεχιζόμενης ζωντάνιας και δύναμης.
Ο πρωταρχικός σκοπός της Διάσκεψης του Περλ Χάρμπορ
είναι ο καθορισμός της αμερικανικής στρατηγικής κατά της Ιαπωνίας.
Ο Ρούσβελτ κοιτάζει την Ιαπωνία και βλέπει μια χώρα μολυσμένη
από ένα είδος μιλιταρισμού...
...Μια επιθυμία να κατακτήσει τους γείτονές της,
μια αντίληψη φυλετικής ανωτερότητας έναντι όλων των άλλων λαών της Ασίας.
Για να αποτρέψει ένα νέο Περλ Χάρμπορ,
πρέπει να τηρήσει πιστά την πολιτική που διακήρυξε το 1943:
άνευ όρων παράδοση.
Οι ΗΠΑ ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος του Ειρηνικού,
συμπεριλαμβανομένων Νέας Γουινέας και Νήσων Μαριάνες.
Το Ναυτικό θέλει να προελάσει και να καταλάβει τη Φορμόζα, τη σημερινή Ταϊβάν,
ως προοίμιο για την εισβολή στην Ιαπωνία.
Ο Στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ έχει διαφορετική άποψη.
Ο ΜακΆρθουρ είναι διάσημος Αμερικανός στρατηγός
στην ιστορία, αλλά και ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους.
Έχει έναν εγωισμό που δεν περιγράφεται.
Στη Χαβάη, εμφανίζεται καθυστερημένος.
Κάνει τον Πρόεδρο να περιμένει επίτηδες.
Και μετά καταφθάνει με αυτό το δερμάτινο μπουφάν,
ντυμένος εντελώς ανεπίσημα, σε πλήρη αντίθεση με το Ναυτικό,
που είναι παραταγμένο με τις επίσημες λευκές στολές.
Ο ΜακΆρθουρ πιστεύει πως είναι σημαντικότερος
από τον Πρόεδρο.
Μάλιστα, πιστεύει πως είναι η ίδια η χώρα,
πως η θέλησή του ενσαρκώνει τη θέληση
και την επιθυμία του αμερικανικού λαού.
Ο ΜακΆρθουρ επιμένει ότι οι δυνάμεις των ΗΠΑ
πρέπει να επιστρέψουν στις Φιλιππίνες για στρατηγικούς και προσωπικούς λόγους.
Ο Ντάγκλας ΜακΆρθουρ είχε μακροχρόνια σχέση
με τις Φιλιππίνες.
Έτρεφε πραγματική συμπάθεια προς τον φιλιππινέζικο λαό.
Είχε ζήσει εκεί πριν από τον πόλεμο,
και μετά, το 1941 και το 1942,
ήταν ο διοικητής αυτής της φρουράς
όταν δέχτηκε την ιαπωνική επίθεση στην αρχή του πολέμου.
Όταν οι ιαπωνικές δυνάμεις κατέλαβαν τις Φιλιππίνες το 1942,
ο Ρούσβελτ διέταξε τον στρατηγό ΜακΆρθουρ να διαφύγει στην Αυστραλία.
Κατανοούσε τη σημασία του ΜακΆρθουρ για το ηθικό
της αμερικανικής κοινής γνώμης.
Ύστερα από μήνες σκληρών μαχών,
τα αμερικανικά και φιλιππινέζικα στρατεύματα παραδόθηκαν στους Ιάπωνες.
Υπό τις πιο απάνθρωπες συνθήκες,
υποχρεώθηκαν σε πορεία από τη χερσόνησο Μπαταάν
προς την αιχμαλωσία: η Πορεία Θανάτου του Μπαταάν.
Κατά την ιαπωνική κατοχή,
εκατοντάδες χιλιάδες Φιλιππινέζοι σκοτώνονται.
Γυναίκες εξαναγκάζονται σε σεξουαλική δουλεία·
ολόκληρα χωριά καταστρέφονται σε μαζικές εκτελέσεις.
Λίγο πριν αναχωρήσει, ο ΜακΆρθουρ κάνει αυτή την περίφημη δήλωση:
Θα επιστρέψω.
Δεν είπε «θα επιστρέψουμε», αλλά «θα επιστρέψω».
Αυτή η υπόσχεση έγινε πραγματικό σύνθημα για τους Αμερικανούς,
όχι μόνο για τους αιχμαλώτους στις Φιλιππίνες,
αλλά και για τους Αμερικανούς στην πατρίδα.
Στο Περλ Χάρμπορ, ο ΜακΆρθουρ πιέζει τον Πρόεδρο
να πλήξει την Ιαπωνία μέσω των Φιλιππίνων αντί της Φορμόζας.
Το πρόβλημα είναι πως οι Φιλιππίνες δεν είναι ένα νησί,
αλλά ένα αρχιπέλαγος.
Και υπάρχει μεγάλος ιαπωνικός στρατός στα νησιά,
εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες.
Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε παρατεταμένες μάχες με τους Ιάπωνες.
Όμως ο ΜακΆρθουρ έχει κι αυτός τα επιχειρήματά του.
Οι Φιλιππίνες αποτελούν αμερικανική κτήση.
Είναι μια κοινοπολιτεία.
Το να παρακάμψουν απλώς τις Φιλιππίνες και να κατευθυνθούν προς την Ταϊβάν
θα έκανε την Αμερική να φανεί ως ένας αναξιόπιστος σύμμαχος,
για να μην αναφέρουμε την εγκατάλειψη των επιζώντων της Πορείας Θανάτου του Μπαταάν.
Ο Ρούσβελτ αποχωρεί από τη διάσκεψη χωρίς να λάβει απόφαση.
Μια εβδομάδα αργότερα όμως, στέλνει επιστολή στον ΜακΆρθουρ
συμφωνώντας με το σχέδιό του.
Στις 20 Οκτωβρίου,
πάνω από εκατό χιλιάδες Αμερικανοί
με τον 7ο και 3ο Στόλο των ΗΠΑ
αποβιβάζονται στο Λέιτε, ένα κεντρικό νησί των Φιλιππίνων
με έναν προστατευμένο κόλπο.
Η εκστρατεία του ΜακΆρθουρ για την ανακατάληψη της χώρας έχει ξεκινήσει.
Είχε στη διάθεσή του το Μηχανικό του Στρατού
να βγουν στην παραλία πριν από αυτόν,
ώστε όταν έφτασε, εκφώνησε το ραδιοφωνικό του διάγγελμα.
Λαέ των Φιλιππίνων,
Επέστρεψα.
Το γεγονός ότι ο ΜακΆρθουρ κατάφερε να επιστρέψει
και να τηρήσει την υπόσχεσή του τονώνει το ηθικό.
Όμως η θεατρικότητα του ΜακΆρθουρ, «Επέστρεψα»,
δεν σημαίνει αυτόματα μια εύκολη νίκη των Συμμάχων.
Οι Ιάπωνες γνωρίζουν πως ο Στρατηγός ΜακΆρθουρ
είχε υποσχεθεί να επιστρέψει,
και έτσι προέβλεψαν ότι η επόμενη
καθοριστική μάχη θα δινόταν στις Φιλιππίνες.
Οι Φιλιππίνες είναι ανάμεσα σε Ιαπωνία και Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες,
την κύρια πηγή πετρελαίου της Ιαπωνίας.
Αν λοιπόν καταληφθούν οι Φιλιππίνες,
θα κοπούν οι γραμμές εφοδιασμού,
και ο στρατός θα μείνει χωρίς πετρέλαιο.
Οι Ιάπωνες έχουν ήδη ένα σχέδιο άμυνας των Φιλιππίνων:
την Επιχείρηση Σο-Γκο, δηλαδή Νίκη.
Θα στείλουν όλα τα πλοία τους κατά των αμερικανικών στόλων στο Λέιτε,
και μετά θα παγιδεύσουν τα στρατεύματα του Στρατηγού ΜακΆρθουρ στο νησί.
Η θέση των Ιαπώνων είναι
πως είναι απολύτως επιτακτικό να εκτελέσουν αυτή την επιχείρηση τώρα.
Έχουμε πετρέλαιο, έχουμε πολεμικά πλοία. Ή τα χρησιμοποιούμε ή τα χάνουμε.
Είναι σχεδόν σαν μια τελευταία επίθεση μπανζάι στη θάλασσα
που μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά την έκβαση του πολέμου.
Με αυτό ακριβώς το πνεύμα
οι Ιάπωνες μπαίνουν σε αυτή τη μάχη.
Οι Σύμμαχοι ξεκαθάρισαν στους Ιάπωνες ότι ο πόλεμος συνεχίζεται
μέχρι την άνευ όρων παράδοση της ιαπωνικής αυτοκρατορίας.
Βαθιά μέσα τους, όμως, δεν είμαι σίγουρος ότι το πιστεύουν.
Ακόμα νομίζουν ότι μπορούν να προκαλέσουν τόσες απώλειες
στις ΗΠΑ ώστε τελικά,
παρά τις περί άνευ όρων παράδοσης δηλώσεις,
οι Αμερικανοί να δεχτούν να διαπραγματευτούν.
Καθώς ο ΜακΆρθουρ αποβιβάζεται στο Λέιτε,
οι ιαπωνικοί στόλοι κατευθύνονται προς τις Φιλιππίνες.
Σε αυτό το σημείο του πολέμου,
οι Ιάπωνες έχουν υποστεί τρομερές απώλειες στον Ειρηνικό,
από Μίντγουεϊ ως Γκουανταλκανάλ,
αλλά εξακολουθούν να διαθέτουν έναν εξαιρετικά ισχυρό στόλο.
Διαθέτουν αυτά τα υπερ-θωρηκτά, τη Μουσάσι και το Γιαμάτο.
Είναι τα μεγαλύτερα θωρηκτά που κατασκευάστηκαν ποτέ,
και αυτός ήταν πάντα ο φόβος του Πολεμικού Ναυτικού.
Αν αυτά τα τεράστια θωρηκτά κλάσης Γιαμάτο εξαπολύονταν ανάμεσα σε
στα μεταγωγικά του ΜακΆρθουρ, στα πλοία υποστήριξης της εισβολής,
η καταστροφή θα μπορούσε να είναι ανυπολόγιστη.
Δύο ιαπωνικοί στόλοι,
ένας κεντρικός κι ένας νότιος στόλος,
θα συγκλίνουν στον Κόλπο Λέιτε,
όπου αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις προστατεύουν την απόβαση του ΜακΆρθουρ.
Η επιτυχία εξαρτάται από έναν τρίτο στόλο
που κινείται προς τον κόλπο από τα βόρεια:
έναν στόλο αντιπερισπασμού.
Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος.
Ουσιαστικά, ομάδα αεροπλανοφόρων πλέει προς το Λέιτε
από τα βόρεια.
Διαθέτει τέσσερα αεροπλανοφόρα.
Σκοπός της είναι να παρασύρει τα αμερικανικά πλοία
από την προστασία του ΜακΆρθουρ.
Και εδώ έγκειται η ευφυΐα της ιαπωνικής κίνησης.
Αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν τα αεροπλανοφόρα ως δόλωμα.
Όλη η ιαπωνική στρατηγική είναι να παγιδεύσει τον ΜακΆρθουρ,
να παγιδεύσει τον διάσημο στρατηγό, αν γίνεται.
Θα εξαπολύσουν αυτές τις δύο βαριά οπλισμένες και θωρακισμένες δαγκάνες
εναντίον της αμερικανικής δύναμης απόβασης ενώ ακόμα ξεφορτώνει εφόδια
και προμήθειες και στρατεύματα στο Λέιτε, για να την εξολοθρεύσουν.
Ο Στρατηγός ΜακΆρθουρ έχει αποβιβάσει 130.000 στρατιώτες στο Λέιτε,
το πρώτο βήμα στην αμερικανική απελευθέρωση των Φιλιππίνων.
Αλλά καθώς οι Αμερικανοί εδραιώνουν ασφαλές προγεφύρωμα,
το Ιαπωνικό Ναυτικό ενεργοποιεί την Επιχείρηση Σο-Γκο.
Οι Ιάπωνες πρέπει να βρουν τρόπο να διεισδύσουν
κοντά στις παραλίες χωρίς εντοπισμό,
διότι αν δεχτούν σφοδρή αεροπορική επίθεση, θα βρεθούν σε δεινή θέση.
Σχεδιάζουν να παρασύρουν το μεγαλύτερο μέρος των αμερικανικών δυνάμεων εκτός μάχης.
Δύο αμερικανικοί στόλοι υποστηρίζουν τις δυνάμεις του ΜακΆρθουρ:
ο Τρίτος Στόλος των ΗΠΑ υπό τον Ναύαρχο Μπουλ Χάλσεϊ,
και ο Έβδομος υπό τον Ναύαρχο Τόμας Κινκέιντ.
Καθώς οι Ιάπωνες διασχίζουν τη Θάλασσα Σιμπουγιάν,
εντοπίζονται από ένα αναγνωριστικό αεροσκάφος του Χάλσεϊ.
Οι Αμερικανοί επιτίθενται από αέρος,
και εστίασαν στα μεγαλύτερα πλοία που εντόπισαν,
δηλαδή στα υπερ-θωρηκτά Γιαμάτο και Μουσάσι.
Το Μουσάσι ήταν ένας πραγματικός γίγαντας.
Διαθέτει πυροβόλα 46 εκ., τα μεγαλύτερα ναυτικά που έχουν ποτέ τοποθετηθεί.
Οι Ιάπωνες είχαν μάλιστα αναπτύξει ένα ειδικό αντιαεροπορικό βλήμα
για αυτά,
που εκρήγνυται δημιουργώντας τεράστιο νέφος,
και θα κατέστρεφε κάθε αμερικανικό αεροπλάνο
περνούσε μέσα από αυτό.
Όμως οι επιθέσεις που εξαπολύουν τα αμερικανικά αεροσκάφη
αρχίζουν σταδιακά να ροκανίζουν την αμυντική της ικανότητα.
Το ένα τορπιλικό μετά το άλλο ορμά προς τη Μουσάσι,
χτυπούν και εκρήγνυνται κάτω από την ίσαλο γραμμή.
17 με 19 τορπίλες,
πάνω από δώδεκα βόμβες...
...καταφέρνουν τελικά να τη βυθίσουν.
Η Μουσάσι βυθίζεται μαζί με χίλια μέλη του πληρώματος.
Ο κεντρικός ιαπωνικός στόλος υποχωρεί.
Εκείνη τη νύχτα, ο στόλος του Κινκέιντ,
μεταξύ των οποίων θωρηκτά που είχαν υποστεί ζημιές στο Περλ Χάρμπορ,
εξολοθρεύει τον νότιο ιαπωνικό στόλο.
Αλλά ο Χάλσεϊ εντοπίζει ξανά ιαπωνικά πολεμικά βόρεια του Κόλπου Λέιτε,
συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων αεροπλανοφόρων:
τον ιαπωνικό στόλο δόλωμα.
Στο μυαλό του Χάλσεϊ, ως διοικητή αεροπλανοφόρου,
κάθε εχθρικός στόλος αεροπλανοφόρων είναι η σοβαρότερη απειλή για την αποστολή του,
που είναι η προστασία των δυνάμεων εισβολής.
Έτσι ο Χάλσεϊ παίρνει ολόκληρο τον στόλο του και ορμά στην καταδίωξή του.
Κι έτσι ο Χάλσεϊ πέφτει στην παγίδα των Ιαπώνων
ακριβώς όπως ήλπιζαν.
Ο Χάλσεϊ έχει πάρει μαζί του όλη τη μεγάλη πυροβολική ισχύ προς βορρά,
και αυτό θέτει σε κίνδυνο την εισβολή του ΜακΆρθουρ.
Ο Χάλσεϊ κινείται βόρεια, αλλά ο κεντρικός ιαπωνικός στόλος
υπό τον Ναύαρχο Τακέο Κουρίτα επιστρέφει στον Κόλπο Λέιτε.
Από το θωρηκτό Γιαμάτο, ο Κουρίτα βλέπει ότι μόνο ένα μέρος
του Έβδομου Στόλου μένει για την εισβολή του ΜακΆρθουρ.
Για τον Κουρίτα, αυτή είναι μια θεόσταλτη ευκαιρία.
Ξημερώνει,
και τώρα ένας αμερικανικός στόλος βρίσκεται ακριβώς κάτω από τα πυροβόλα του.
Το μόνο που έχει να κάνει είναι να τον βυθίσει.
Τα αμερικανικά σκάφη που βρίσκονται ακόμα γύρω από το Λέιτε
παρέχουν κυρίως υποστήριξη στις δυνάμεις απόβασης που βγαίνουν στην ξηρά.
Υπάρχει λοιπόν μόνο μικρή δύναμη ελαφρών συνοδευτικών αεροπλανοφόρων
και αντιτορπιλικών.
Τα συνοδευτικά αεροπλανοφόρα είναι μικρά και εξαιρετικά ευάλωτα.
Μπορούν να μεταφέρουν 25 έως 30 αεροσκάφη το πολύ.
Είναι σχεδιασμένα για χερσαία υποστήριξη των στρατευμάτων στην ξηρά.
Αυτός είναι ο ρόλος τους.
Δεν προορίζονται για να εμπλακούν σε κατά μέτωπο μάχες
ενάντια σε μεγάλα εχθρικά πολεμικά πλοία.
Τα συνοδευτικά εξαπολύουν τα αεροσκάφη τους
ενάντια στον πολύ μεγαλύτερο στόλο του Κουρίτα.
Τα συνοδευτικά αεροπλανοφόρα κυρίως στρέφονται και φεύγουν,
επειδή δεν είναι σχεδιασμένα για να αντιμετωπίσουν μια τέτοια απειλή.
Η μόνη δύναμη που μπορεί να παραβγεί τους Ιάπωνες,
ο Τρίτος Στόλος του Ναυάρχου Χάλσεϊ,
παραμένει 160 χιλιόμετρα προς τα βόρεια.
Ο Αρχηγός του, ο Ναύαρχος Τσέστερ Νίμιτς,
ζητά τη θέση του.
Ο Χάλσεϊ λαμβάνει μήνυμα από τον Νίμιτς:
«Πού, επαναλαμβάνω, πού, είναι η Ομάδα Κρούσης 34; Ο κόσμος απορεί.»
Παραδοσιακά, τα ναυτικά μηνύματα αρχίζουν και τελειώνουν
με μια φράση χωρίς νόημα για να μπερδεύουν τους κρυπταναλυτές.
Όμως, η φράση σε αυτό το μήνυμα ήταν:
«Ο κόσμος απορεί».
Και η φράση «Ο κόσμος απορεί» θα έπρεπε να είχε αφαιρεθεί
από τον αξιωματικό κρυπτογράφησης αλλά δεν αφαιρέθηκε.
Πάντα αναρωτιόμουν αν ο Ναύαρχος Νίμιτς ήθελε επίσης να ρίξει
ένα καρφί στον Χάλσεϊ, λέγοντας: «Τι κάνεις εκεί πάνω;»
Κι έτσι ο Χάλσεϊ γίνεται έξαλλος,
πετάει το καπέλο του στο πάτωμα και βρίζει ασταμάτητα.
Ο επιτελάρχης του αναγκάζεται να του πει να συνέλθει και να ελέγξει την κατάσταση.
Ο Χάλσεϊ συνειδητοποιεί τον κίνδυνο.
Στέλνει τα ταχύτερα θωρηκτά του πίσω στον Κόλπο Λέιτε και συνεχίζει
την καταδίωξη των ιαπωνικών αεροπλανοφόρων.
Αυτό που δεν γνωρίζουν οι Αμερικανοί
είναι πως τα ιαπωνικά αεροπλανοφόρα βόρεια του Χάλσεϊ
δεν έχουν πολλά αεροσκάφη.
Μάλιστα, τα περισσότερα είχαν ήδη μεταφερθεί
και πετούσαν προς το νησί Λουσόν ενόψει των επερχόμενων γεγονότων,
καθώς από αυτή τη μάχη αναδύεται ένα νέο και τρομακτικό όπλο...
...τα καμικάζι.
Σε ένα αεροδρόμιο στο Λουσόν,
Ιάπωνες πιλότοι συγκεντρώνονται για μια μοναδική αποστολή.
Οι Ιάπωνες πιλότοι, στην αρχή του πολέμου,
ήταν η αφρόκρεμα, επίλεκτοι, διαλεγμένοι ένας προς έναν,
και άρτια εκπαιδευμένοι.
Όμως, σε αυτό το στάδιο,
η Ιαπωνία απλώς δεν έχει τον χρόνο ούτε τους πόρους να εκπαιδεύσει πιλότους.
Η ιαπωνική στρατιωτική ηγεσία
πρέπει να πάρει μια σκληρή απόφαση για να βρει έναν αποτελεσματικό τρόπο
καταστροφής των αμερικανικών πλοίων.
Και ένας τρόπος είναι να αναλάβουν πτήσεις χωρίς επιστροφή
που θα καταλήξουν στη συντριβή του αεροσκάφους.
Αυτή η νέα μονάδα 24 πιλότων,
με επικεφαλής τον 23χρονο Υπολοχαγό Γιούκιο Σέκι,
είναι η πρώτη οργανωμένη μονάδα ειδικών επιθέσεων της Ιαπωνίας.
Σύντομα θα γίνουν γνωστοί ως καμικάζι:
ο θεϊκός άνεμος.
Έτσι, τα καμικάζι αποτελούν κατά κάποιο τρόπο
μια διαστρέβλωση της ιαπωνικής φιλοσοφίας μπουσίντο, του κώδικα των σαμουράι,
αυτή την ιδέα της θυσίας της ζωής για την Ιαπωνία και τον αυτοκράτορα.
Είναι δύσκολο να γενικεύσουμε για τα κίνητρά τους.
Κάποιοι έλεγαν: «Το κάνω αυτό για τον αυτοκράτορα».
Άλλοι πιλότοι μιλούσαν για το χωριό τους,
για τις οικογένειές τους και έλεγαν: «Το κάνω αυτό για εσάς».
Για τους Ιάπωνες, όσα έκαναν δεν θεωρούνταν αυτοκτονία.
Ήταν θάνατος σε μάχη.
Υπήρχε λοιπόν η αίσθηση ότι αυτοί οι νέοι
γίνονταν κάτι ξεχωριστό,
πως αυτή η υπέρτατη αυτοθυσία σε κάνει σαμουράι.
Στον Κόλπο του Λέιτε,
τα αμερικανικά συνοδευτικά του Έβδομου Στόλου
αντιμετωπίζουν μια νέα και φονική απειλή από αέρος.
Η αναχαίτιση ενός καμικάζι είναι σχεδόν αδύνατη.
Τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα κάνουν μόνο δύο πράγματα.
Πρώτον, να κάνουν ελιγμούς αποφυγής,
και δεύτερον, να δημιουργήσουν ένα τεράστιο φράγμα αντιαεροπορικών πυρών.
Όμως συχνά τα καμικάζι καταφέρνουν να διαπεράσουν αυτό το φράγμα.
Θα μπορούσες να ρίξεις με όλα τα αντιαεροπορικά,
αλλά αν δεν πετύχεις κάτι σαν απευθείας χτύπημα που θα σκοτώσει τον πιλότο,
το αεροπλάνο θα χτυπήσει το πλοίο σου.
Υπάρχει και ψυχολογικός αντίκτυπος.
Οι καμικάζι θυσιάζουν τη ζωή τους με τον πιο βίαιο τρόπο
μόνο για να σκοτώσουν Αμερικανούς.
Αυτό είναι κάτι δύσκολο να το καταλάβουν οι Αμερικανοί,
πως ένας άνθρωπος έχει επιλέξει συνειδητά να σου το κάνει αυτό.
Πώς πολεμάς έναν τέτοιο εχθρό;
Ο υποσμηναγός Σέκι ρίχνει το αεροπλάνο του στο κατάστρωμα
ενός αμερικανικού συνοδευτικού αεροπλανοφόρου, του USS St. Lo.
Είναι το πρώτο πλοίο που βυθίζεται από επίθεση καμικάζι.
Έξι ακόμη σκάφη πλήττονται και μετά βίας μένουν στην επιφάνεια.
Όμως ο κεντρικός στόλος του Κουρίτα δέχεται επίσης αεροπορική επίθεση.
Παρά το σφυροκόπημα που έχουν υποστεί οι Αμερικανοί,
στην πραγματικότητα ο Κουρίτα βρίσκεται σε πολύ μειονεκτική θέση.
Αντιμετωπίζει 350 αμερικανικά αεροπλάνα,
και επειδή ο Κουρίτα δέχεται συνεχείς επιθέσεις
από αμερικανικά αεροσκάφη, αρχίζει να βλέπει παντού κινδύνους
πως πλέον περικυκλώνεται από αμερικανικά αεροπλανοφόρα.
Έτσι, μετά από αυτές τις στιγμές έντασης όπου ο Κουρίτα
θα μπορούσε να προκαλέσει τεράστια καταστροφή στον αμερικανικό στόλο στο Λέιτε,
τελικά υποχωρεί.
Ο Κουρίτα υποχωρεί πριν επιστρέψουν τα πολεμικά πλοία του ναυάρχου Χάλσεϊ,
αλλά οι Ιάπωνες έχουν χάσει το ένα τρίτο του ναυτικού τους.
Είναι η μεγαλύτερη ναυμαχία στην ιστορία.
Περισσότεροι από 200.000 άνδρες συμμετέχουν,
και η νίκη εξουδετερώνει το Αυτοκρατορικό Ναυτικό της Ιαπωνίας
από τον πόλεμο στον Ειρηνικό.
Αλλά χωρίς αμφιβολία,
οι Ιάπωνες δεν θα παραδοθούν.
Αυτή η διαστρέβλωση του κώδικα μπουσίντο,
εκδηλώθηκε σε νησιά σε όλη τη διάρκεια του πολέμου,
και τώρα εκδηλώνεται στη θάλασσα και στον αέρα.
Έτσι, αρχίζει να προβληματίζει τους Συμμάχους πόσο βαρύ τίμημα
θα έχει η επίτευξη της άνευ όρων παράδοσης της Ιαπωνίας.
Ύστερα από δύο μήνες μαχών σε πυκνή ζούγκλα
ενάντια σε σφοδρή ιαπωνική αντίσταση,
τα στρατεύματα του Στρατηγού ΜακΆρθουρ ανακαταλαμβάνουν το Λέιτε.
Ακολουθεί το Λουσόν.
Το Λουσόν ειδικά θα είναι πολύ δύσκολος στόχος,
καθώς όχι μόνο είναι μεγάλο νησί με οροσειρές
που μπορούν να οχυρώσουν οι Ιάπωνες,
αλλά υπάρχει και η τεράστια πρωτεύουσα, η Μανίλα,
με περίπου ένα εκατομμύριο κατοίκους στο κέντρο του νησιού.
Και αν οι αμερικανικές δυνάμεις εμπλακούν σε αστικό πόλεμο εκεί,
οι απώλειες πιθανότατα θα είναι πάρα πολύ βαριές.
12 ημέρες μετά τη νίκη στον Κόλπο του Λέιτε,
είναι βράδυ εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στο Χάιντ Παρκ, ένας θριαμβευτής Πρόεδρος χαιρετά
τους κατοίκους τη βραδιά των εκλογών.
Ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ κερδίζει μια άνευ προηγουμένου τέταρτη θητεία.
Η άνευ όρων παράδοση της Ιαπωνίας και της Γερμανίας
παραμένει η απόλυτη προτεραιότητά του.
Στις 9 Ιανουαρίου 1945,
τα στρατεύματα του ΜακΆρθουρ αποβιβάζονται στο Λουσόν.
Ταχύτατα, δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων προχωρούν
για να απελευθερώσουν ιαπωνικά στρατόπεδα αιχμαλώτων.
Μετά από δύο χρόνια αιχμαλωσίας στα χέρια των Ιαπώνων,
αυτοί οι άνδρες βρίσκονται σε άθλια κατάσταση.
Το ένα τρίτο έχει ήδη πεθάνει.
Υπάρχουν επίσης αρκετοί Αμερικανοί πολίτες κρατούμενοι σε στρατόπεδα
κοντά στη Μανίλα,
οπότε ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά για τον ΜακΆρθουρ.
Πρέπει να απελευθερώσει αυτά τα στρατόπεδα όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Στις αρχές Φεβρουαρίου,
οι Αμερικανοί περικυκλώνουν την πρωτεύουσα Μανίλα.
Τα περισσότερα ιαπωνικά στρατεύματα υποχώρησαν βόρεια
για να δημιουργήσουν εκτεταμένη αμυντική γραμμή,
αλλά μία ομάδα μένει πίσω με εντολή να πολεμήσει μέχρι τελευταίου ανδρός.
Το πραγματικό πρόβλημα του αστικού πολέμου στη σύγχρονη εποχή
είναι ότι η πόλη είναι ένα γιγάντιο σφουγγάρι.
Μπορείς να έχεις στρατό ενός εκατομμυρίου ανδρών,
και ξαφνικά να διασπαστεί σε χίλια κομμάτια.
Έτσι, οι Αμερικανοί αναγκάζονται να πολεμήσουν
δρόμο τον δρόμο, κτίριο το κτίριο,
και η Μανίλα μετατρέπεται ουσιαστικά σε Στάλινγκραντ του Ειρηνικού.
Οι άνδρες του ΜακΆρθουρ υποστηρίζονται από Φιλιππινέζους αντιστασιακούς
που παρέχουν πληροφορίες, πλήττουν γραμμές εφοδιασμού,
και βοηθούν στην εξασφάλιση κρίσιμων διαδρομών προς την πόλη.
Υπάρχουν ενεργές ομάδες Φιλιππινέζων ανταρτών
από το 1942,
και αυτοί οι αντάρτες διεξάγουν μια πολύ επιτυχημένη
εκστρατεία αντίστασης εναντίον των Ιαπώνων κατακτητών.
Η απάντηση των Ιαπώνων, όπως και των Ναζί στην Ευρώπη,
ήταν να χρησιμοποιήσουν τη δράση των ανταρτών ως πρόσχημα για τη δολοφονία αμάχων.
Είτε σε σχολείο, νοσοκομείο ή σπίτια,
οι Φιλιππινέζοι καρφώνονται με ξιφολόγχες,
πυροβολούνται, αποκεφαλίζονται, μερικοί καίγονται ζωντανοί,
και τα πτώματα αφήνονται να σαπίσουν.
Υπάρχει μια λογική καμένης γης,
η αίσθηση ότι δεν θα αφήσουμε τίποτα στους Αμερικανούς.
Οι Ιάπωνες θα στοιχίσουν τελικά τη ζωή
εκατό χιλιάδων Φιλιππινέζων αμάχων.
Η Μάχη της Μανίλα,
προαναγγέλλει όσα μέλλουν να ακολουθήσουν.
Ο Ρούσβελτ και οι κορυφαίοι στρατιωτικοί του σύμβουλοι
γνωρίζουν τις ολοένα και πιο καταστροφικές συνέπειες
ενός παρατεταμένου πολέμου με την Ιαπωνία,
αλλά ο αμερικανικός λαός εστιάζει στα τεκταινόμενα στην Ευρώπη,
και πιστεύει ότι ο πόλεμος οδεύει πλέον προς το τέλος του.
Ο Πρόεδρος Ρούσβελτ μόλις επανεξελέγη.
Βλέπει τις φρικαλεότητες,
τη βαρβαρότητα των μαχών στις Φιλιππίνες,
και βομβαρδίζεται με γράμματα μητέρων
από όλη την Αμερική που ρωτούν: «Πού είναι το παιδί μου;»
Σε ποιο ξεχασμένο νησί πολεμάει τώρα;
Πρέπει να βρει τρόπο να ενισχύσει το ηθικό και την αποφασιστικότητα
του αμερικανικού λαού,
γιατί ξέρει ότι θα χειροτερέψουν πολύ
πριν αρχίσουν να βελτιώνονται.
Ο Ρούσβελτ συναντά τον Βρετανό Πρωθυπουργό Ουίνστον Τσόρτσιλ
στη Μάλτα για τη στρατηγική τερματισμού του πολέμου στην Ευρώπη
και στον Ειρηνικό.
Το ερώτημα είναι, αν έχουμε έναν εχθρό πρόθυμο
να θυσιάζει νέους άντρες σε επιθέσεις καμικάζι,
έναν εχθρό που φαίνεται αποφασισμένος να πολεμά πέρα από κάθε λογική,
πώς θα βάλουμε τέλος σε όλα αυτά;
Οι σύμβουλοι του Ρούσβελτ υποστηρίζουν πως οι Ιάπωνες δεν θα παραδοθούν.
Αυτός ο πόλεμος δεν θα τελειώσει
χωρίς την πραγματική εισβολή στα νησιά της μητρόπολης.
Ο Τσόρτσιλ και ο Ρούσβελτ βρίσκονται στη Μάλτα καθ' οδόν προς τη Γιάλτα
στις αρχές του 1945,
και εκεί παίρνει σάρκα και οστά η Επιχείρηση Κάθοδος:
η εισβολή στην Ιαπωνία.
Όταν τελειώσει ο πόλεμος στην Ευρώπη,
όλοι οι πόροι, όλοι οι άντρες,
και όλος ο εξοπλισμός θα μεταφερόταν
στην Άπω Ανατολή για τεράστια επιχείρηση,
τέτοια που η ιστορία δεν είχε ξαναδεί ποτέ.
Αυτό θα συνέβαινε
μετά από παρατεταμένους βομβαρδισμούς,
η οποία στις αρχές του 1945 αρχίζει να αποφέρει όλο και περισσότερα αποτελέσματα.
Αρχικά, διατάσσεται η κατάληψη της Ίβο Τζίμα από τους Πεζοναύτες.
Η Ιαπωνία διαθέτει αεροδρόμιο στην Ίβο Τζίμα,
και καθώς τα B-29 αρχίζουν να επιχειρούν από το Σαϊπάν και τις Μαριάνες,
το χρησιμοποιούν για να εντοπίζουν τους σχηματισμούς των B-29 στα ραντάρ τους.
Η Ίβο Τζίμα γίνεται ένας λογικός στόχος, πρώτον,
για να αφαιρεθεί έδαφος από τους Ιάπωνες.
Δεύτερον, για να μην έχουν μαχητικά
ή συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης εκεί.
Και τρίτον, για όλα αυτά τα B-29 που πραγματοποιούν αυτές τις μεγάλες πτήσεις
άνω των 1.900 χλμ., δημιουργεί μέρος προσγείωσης σε βλάβη
ή αν αντιμετωπίσουν δυσκολία.
Άρα η Ίβο Τζίμα πρέπει να πέσει.
Πρέπει να μετατραπεί σε αμερικανικό αεροδρόμιο.
Οι πληροφορίες αναφέρουν στους Πεζοναύτες πως υπάρχουν περίπου
13.000 Ιάπωνες υπερασπιστές,
ενώ στην πραγματικότητα είναι 23.000,
σχεδόν διπλάσιοι απ' ό,τι εκτιμούσαν οι πληροφορίες.
Ως αποτέλεσμα, η αμερικανική δύναμη εισβολής
θα αντιμετώπιζε πολύ σκληρότερη άμυνα απ' ό,τι περίμενε.
Τα ιαπωνικά στρατεύματα στην Ίβο Τζίμα
προετοιμάζονταν για αμερικανική επίθεση πάνω από τρεις μήνες.
Η ιαπωνική στρατηγική ήταν να κάνουν τη μάχη
να διαρκέσει όσο το δυνατόν περισσότερο.
Κάθε μέρα που κρατούσε αυτή η μάχη
ήταν μια μέρα που ο λαός στα νησιά
γλίτωνε από μια αμερικανική εισβολή.
Έτσι, ο διοικητής των Ιαπώνων στην Ίβο Τζίμα, Κουριμπαγιάσι,
λέει ότι θα προετοιμάσουμε αυτές τις αμυντικές οχυρώσεις και θα περιμένουμε,
θα παρασύρουμε τους Αμερικανούς και μετά θα τους επιτεθούμε.
Οι Ιάπωνες δεν είναι πάνω στην Ίβο Τζίμα, αλλά κυριολεκτικά μέσα σε αυτήν.
Έχουν σκάψει χιλιόμετρα υπόγειων σηράγγων
μέσα στο μαλακό ηφαιστειακό έδαφος του νησιού.
Έχουν επίσης οχυρώσει το πιο εξέχον σημείο της Ίβο Τζίμα,
που είναι το Όρος Σουριμπάτσι.
Δεσπόζοντας πάνω από τις παραλίες απόβασης,
το Όρος Σουριμπάτσι προσφέρει στους Ιάπωνες
μια τέλεια αμυντική θέση.
Θα γίνει μια αμυντική κυψέλη που οι Αμερικανοί
θα πρέπει να εξουδετερώσουν σπηλιά προς σπηλιά,
οχυρό προς οχυρό, βήμα το βήμα.
Στην Ίβο Τζίμα, δίνεται εντολή στους Ιάπωνες στρατιώτες να σκοτώσουν
10 Αμερικανούς πριν πεθάνουν.
Βλέπουμε ελάχιστους Ιάπωνες να επιχειρούν να παραδοθούν.
Θεωρείται μεγάλη ατίμωση, όχι μόνο για τον ίδιο
και την οικογένειά του, αλλά και για τον αυτοκράτορα.
Αν διαβάσει κανείς τα γράμματα του Κουριμπαγιάσι
στην οικογένειά του, καθιστά σαφές από την αρχή
ότι κανείς από την ιαπωνική πλευρά
δεν θα επιστρέψει ζωντανός από την Ίβο Τζίμα.
Αρχίζει να δίνει ξεκάθαρα εντολές στους άντρες του:
«Πολεμήστε μέχρι θανάτου», αλλά όχι επίθεση μπανζάι.
Δεν θέλει άσκοπες αυτοκτονικές ενέργειες.
Θέλει να δείξει στους Αμερικανούς τι τίμημα θα πληρώσουν
αν φτάσουν μέχρι τα ίδια τα ιαπωνικά νησιά.
Το Ναυτικό βομβάρδιζε τις ιαπωνικές θέσεις για τρεις μέρες.
Τώρα οι Πεζοναύτες σχεδιάζουν να αποβιβάσουν 60.000 άντρες στις νότιες
παραλίες της Ίβο Τζίμα, να προελάσουν βόρεια και να καταλάβουν το νησί.
Έτσι, στις 8:59 της 19ης Φεβρουαρίου,
αποβιβάζονται οι πρώτοι 10.000 άντρες,
και επικρατεί ησυχία.
Όμως τότε, στις 10 το πρωί...
...κάθε Ιάπωνας στρατιώτης με όλμο, πολυβόλο
ή πυροβολικό αρχίζει να βάλλει κατά της παραλίας απόβασης.
Αντιμέτωποι με καταιγιστικά πυρά,
οι Πεζοναύτες ανεβαίνουν με δυσκολία αμμόλοφους ύψους 5 μέτρων και άνω.
Η Ίβο Τζίμα δεν έχει άμμο, αλλά ηφαιστειακή στάχτη.
Τα πόδια σου βυθίζονται μέχρι τα γόνατα.
Είναι σαν να περπατάς σε κατακάθια καφέ.
Είναι εξαιρετικά θανατηφόρο να προσπαθείς να προχωρήσεις.
Καλούνται εκσκαφείς για να ανοίξουν δρόμο στους αμμόλοφους,
επιτρέποντας στους Πεζοναύτες να συνεχίσουν την προέλασή τους.
Καθώς οι Πεζοναύτες απομακρύνονται από τις παραλίες,
δέχονται επίθεση από παντού,
Ιάπωνες βγαίνουν από σήραγγες,
εκτοξεύονται όλμοι από το Σουριμπάτσι,
κρυμμένα πυροβολεία βρίσκονται παντού
με θέσεις ελεύθερων σκοπευτών που δεν φαίνονται καν.
Ο κάθε στρατιώτης πρέπει να πλησιάσει με μια χειροβομβίδα
για να τη ρίξει μέσα από την πολεμίστρα
και να σκοτώσει το πλήρωμα.
Τελικά, ένα από τα πιο αποτελεσματικά όπλα των Πεζοναυτών
είναι τα λεγόμενα άρματα Zippo,
που είναι φλογοβόλα στο μέγεθος άρματος
με μεγάλη εμβέλεια βολής,
και γίνονται το όπλο προτίμησης των Πεζοναυτών στην Ίβο Τζίμα.
Μέχρι το τέλος της πρώτης μέρας, οι Πεζοναύτες έχουν καταλάβει ένα αεροδρόμιο
και ετοιμάζονται να επιτεθούν στο Όρος Σουριμπάτσι.
Στην Ίβο Τζίμα, δύο στρατηγικές συγκρούονται.
Η μία λέει καμία παράδοση, αυτή είναι η θέση τους,
και η άλλη άνευ όρων παράδοση, αυτή είναι η αμερικανική θέση.
Και στο Σουριμπάτσι, οι Αμερικανοί δηλώνουν αποφασιστικά
ότι θα υπάρξει μόνο άνευ όρων παράδοση.
Δεν υπάρχει σημείο στη Γη που να κατέχει ο ιαπωνικός στρατός
και να μην μπορούν να καταλάβουν τα αμερικανικά στρατεύματα.
Αφού εξασφαλίζουν τις παραλίες,
οι Αμερικανοί Πεζοναύτες στην Ίβο Τζίμα επιτίθενται στο Όρος Σουριμπάτσι.
Η δύναμη που ανεβαίνει τον λόφο αντιμετωπίζει την ιαπωνική αντίσταση,
και φτάνοντας στην κορυφή,
βρίσκουν έναν σωλήνα νερού συνδεδεμένο με ιαπωνική δεξαμενή.
Προσαρτούν μια μικρή αμερικανική σημαία σε αυτόν τον σωλήνα,
και μετά υψώνουν τη σημαία.
Όμως βλέπουν ότι η σημαία είναι πολύ μικρή.
Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη σημαία.
Οπότε αποφασίζουν να πάρουν σημαία πλοίου
και να τη στείλουν εκεί πάνω. Κατά το μεσημέρι, φτάνει.
Έξι Πεζοναύτες υψώνουν τη δεύτερη αμερικανική σημαία.
Ο Τζο Ρόζενταλ, φωτογράφος του Associated Press, απαθανατίζει τη στιγμή.
Όλα τα πλοία στα ανοιχτά αρχίζουν να ηχούν τις σειρήνες τους.
Όλοι στο νησί μπορούν να τη δουν.
Είναι μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο.
Η σύνθεση είναι σχεδόν τέλεια,
αν και βασικά τράβηξε τη φωτογραφία χωρίς καν να χρησιμοποιήσει
το τηλεμετρικό του.
Δεν φαίνεται το πρόσωπο κανενός.
Κι έτσι γίνεται πραγματικά η φωτογραφία όλων.
Δύο μέρες αργότερα, η φωτογραφία του Ρόζενταλ φιγουράρει στην πρώτη σελίδα
εφημερίδων σε όλη την Αμερική.
Ο Πρόεδρος Ρούσβελτ αντιλαμβάνεται αμέσως πόσο εμπνευσμένη είναι
αυτή η μία και μοναδική εικόνα.
Ο Ρούσβελτ είχε πάντα έναν δημοσιογράφο μέσα του.
Ήταν αρχισυντάκτης της εφημερίδας του Χάρβαρντ.
Κατανοούσε τη δύναμη της οπτικής εικόνας.
Είναι η αμερικανική αποφασιστικότητα αποτυπωμένη σε μία φωτογραφία.
Όλοι συνεργάζονται,
και έτσι αφηγείται την ιστορία ενός έθνους.
Δεν είναι μόνο αυτοί που ύψωσαν τη σημαία.
Είναι ένα έθνος που έστησε τη σημαία στην κορυφή.
Αλλά έχει σημασία ότι η σημαία δεν έχει στερεωθεί πλήρως.
Είναι σαν ο αγώνας να συνεχίζεται,
και αυτό ταίριαζε με τη διάθεση του Ρούσβελτ εκείνη την περίοδο.
Δεν τελείωσε ακόμα.
Πλησιάζουμε, αλλά δεν φτάσαμε ακόμα.
Για τον Ρούσβελτ, αυτοί οι έξι Πεζοναύτες είναι το τέλειο σύμβολο
της πολεμικής προσπάθειας της Αμερικής.
Τηλεφωνεί στους Πεζοναύτες: Βρείτε τους.
Θέλω να τους φέρω στο Οβάλ Γραφείο.
Θέλω περιοδεία για ομόλογα πολέμου.
Έτσι, το Σώμα Πεζοναυτών στέλνει κάποιον στο νησί,
αλλά τρεις άντρες της φωτογραφίας είχαν ήδη σκοτωθεί.
Σκοτώθηκαν λίγες μέρες αφότου τραβήχτηκε η φωτογραφία.
Οι Αμερικανοί Πεζοναύτες είχαν 26.000 νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους.
Σχεδόν κάθε Ιάπωνας στρατιώτης στην Ίβο Τζίμα σκοτώνεται.
Ο Κουριμπαγιάσι, που δεν πίστεψε
πως θα έφευγε ζωντανός απ' την Ίβο Τζίμα
υποχωρεί και αυτοκτονεί.
Είναι η μόνη μάχη στον Ειρηνικό όπου οι Αμερικανοί
έχουν περισσότερες απώλειες από ό,τι οι Ιάπωνες.
Για τους Αμερικανούς επιτελείς
το δίδαγμα της Ίβο Τζίμα είναι σαφές:
αν ξεκινούσε η Επιχείρηση Κάθοδος,
αν γινόταν πραγματικά εισβολή στα ιαπωνικά νησιά,
το κόστος θα ήταν τεράστιο, γιατί σε αυτό το στάδιο του πολέμου,
οι περισσότεροι Αμερικανοί είχαν καταλήξει ότι η Ιαπωνία δεν θα παραδιδόταν ποτέ.
Μετά τη νίκη στην Ίβο Τζίμα, το Σώμα Πεζοναυτών στέλνει τρεις επιζώντες
που ύψωσαν τη σημαία στην Ουάσινγκτον,
αλλά δεν θα προλάβουν να συναντήσουν τον πρόεδρό τους.
Κυρίες και κύριοι,
ο θάνατος του Προέδρου έφτασε στην Ουάσινγκτον
ως κεραυνός εν αιθρία, εκτός από ελάχιστους
που γνώριζαν για την κατάσταση της υγείας του.
Ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ ήταν μια τόσο κυρίαρχη φιγούρα για τόσο καιρό.
Μια ολόκληρη γενιά Αμερικανών
τον γνώριζαν πραγματικά μόνο ως Πρόεδρό τους.
Λέγεται ότι κατά τη νεκρική πομπή,
ένας άντρας κατακλύστηκε τόσο από τη συγκίνηση
και ένας άλλος τον ρώτησε: «Γνωρίζατε τον Πρόεδρο;»
Κι εκείνος απάντησε: «Όχι, αλλά με ήξερε αυτός»,
κι έτσι ακριβώς ένιωθε ο κόσμος για τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ.
Ο Ρούσβελτ υπήρξε ένας εξαιρετικά δραστήριος Πρόεδρος,
με πολύ ισχυρή προσωπικότητα, που στάθηκε σαν προστάτης στον λαό,
και ήξερε πως δεν γίνεται να πολεμάς έναν ατελείωτο πόλεμο αν θέλεις
να διαφυλάξεις τα δημοκρατικά σου ιδεώδη.
Ήξερε επίσης πόσο δύσκολη είναι η άνευ όρων παράδοση
στην εφαρμογή της.
Σε χρόνια φόβου και αβεβαιότητας,
ο Ρούσβελτ μπόρεσε όσο κανείς να ηγηθεί
του αγώνα της Αμερικής ενάντια στον φασισμό.
Τώρα, αυτό το έργο πέφτει στους ώμους του αντιπροέδρου του, Χάρι Τρούμαν.
Η Κυρία Ρούσβελτ καλεί τον Τρούμαν στον Λευκό Οίκο.
Εκείνος ρώτησε: «Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για εσάς;»
Και η Κυρία Ρούσβελτ απαντά: «Όχι, Χάρι, μπορούμε να κάνουμε κάτι για εσένα;»
Γιατί τώρα εσύ είσαι ο μπλεγμένος.»
Αναλαμβάνοντας την προεδρία, ο Τρούμαν είπε στους δημοσιογράφους:
«Ένιωσα σαν το φεγγάρι, τ' αστέρια
και όλοι οι πλανήτες να έπεσαν πάνω μου.»
Ο Χάρι Τρούμαν από το Μιζούρι έχει πλέον την ευθύνη
για την επιτυχή λήξη της μεγαλύτερης σύγκρουσης στην ανθρώπινη ιστορία,
συμπεριλαμβανομένης της συντριβής του Τρίτου Ράιχ του Χίτλερ.
Υπότιτλοι: Sky Access Services
Μετάφραση AI, δουλεμένη σε 5 περάσματα subtitles.help/how — δες πώς φτιάχτηκε